‘Niemand heeft me ooit verteld dat ik m’n man zou gaan haten’

‘Niemand heeft me ooit verteld dat ik m’n man zou gaan haten’

‘Een paar maanden na het krijgen van ons eerste kind, dacht ik over mijn man: heb ik een fout gemaakt? Had ik niet met ‘m moeten trouwen? Het leek er op dat alles wat hij deed in twee categorieën viel te verdelen: irritant of écht vervelend. Simpel gezegd: ik haatte hem.’

Jennifer schreef op Scarymommy.com het volgende relaas over haar man, nadat ze bevallen was.

‘Toen hij op een veel te kleine plek voor onze grote, lompe auto parkeerde, waardoor de auto uitstappen met een baby-autozitje vrijwel onmogelijk was, werd ik geïrriteerd. Wanneer hij na twintig minuten pauze na anderhalf uur borstvoeding het presteerde om te zeggen: ‘Ik denk dat ze weer honger heeft’, was ik écht geïrriteerd. Geef haar jouw tiet dan! Toen hij vreedzaam met zijn mond wijd open door het gehuil en het voeden heen snurkte, had ik ronduit een hekel aan hem. Ik ben me ervan bewust dat sommige van deze dingen niet zijn schuld waren, veel dingen waren zelfs onlogisch om me aan te ergeren.

Met mijn ergernis voor alles wat hij deed, was zijn zeer solide ergernis er voor mij ook. Hij reageerde gevoeliger als ik iets zei. Als ik probeerde om de stemming met een grap te verlichten, werd dit verkeerd opgevat, meestal als een aanval. Dezelfde grapjes die ik maakte voordat we een baby hadden, waren nu een uitnodiging om terug te happen. Alles kwam onder een vergrootglas. Waar ging het fout?

Lees ook:
Zo houd je het samen leuk: opkikkers voor je relatie

Hij begreep niet waar ik vandaan kwam, dat kon hij ook niet begrijpen. Hij ging terug naar zijn normale werkleven met normale volwassenen, en ik probeerde ondertussen thuis te achterhalen hoe ik een baby levend moest houden terwijl ik probeerde om een ​​paar minuten voor mezelf te krijgen. Hij begreep niet dat de luxe van een vijftien minuten durende douche niet alleen was om mezelf schoon te maken; het was ook een toevluchtsoord waar ik even alleen kon zijn. Dus toen hij mijn douchebeurt onderbrak om te vragen of hij kon plassen, vroeg ik me af hoe ik in godsnaam deze man kon trouwen.  

Mensen vertelden me veel over het hebben van een baby: je gaat doodop zijn, je haar gaat uitvallen, enzovoort, maar niemand had ooit gezegd dat ik mijn man zou haten. Niemand vertelde me dat ik in zijn gezicht zou willen slaan met een pan. Dus laat me het jou vertellen: je gaat je man haten. Het maakt niet uit hoe gelukkig je nu bent, of hoe stevig je huwelijk was vóór de baby, maar het gaat over wat erna gebeurt. Dit is ons verhaal, maar het kan dat van jou zijn.

Alle dingen die mensen me vertelden waren absoluut waar. Ik was zo moe dat sommige dagen ik gewoon vergat dat ik had gedoucht, of misschien was ik zo moe dat het me niets kon schelen. En omdat ik niet had gedoucht of aangekleed was, begon ik me slecht over mezelf te voelen. En aangezien ik nauwelijks het huis verliet of andere mensen zag naast mijn man (waardoor hij mijn enige volwassen verbinding was met de buitenwereld), haatte ik hem. Want wie anders zou ik kunnen haten? Er was niemand anders in de buurt.

En toen, op een dag, was het over. De emotionele storm was overgewaaid. Ik had mijn huwelijk weken, misschien wel maanden, in twijfel genomen. En op een dag niet meer. Ik stopte met het in zijn gezicht willen slaan met een pan. Het ging niet over ons huwelijk, het ging over een nieuwe versie van ons, een versie met een andere dynamiek en een nieuw leven erbij. We moesten onszelf herdefiniëren als mensen, dus natuurlijk ook herdefiniëren als koppel. We waren onze relatie aan het renoveren, en bij elke verbouwing komt een hoop rommel en een bloederige puinhoop.

Mijn moord- en echtscheidingsgedachten waren geen afspiegeling van onze relatie, het was een deel van wat er gebeurt wanneer een paar een gezin wordt en moet navigeren in deze nieuwe verhoudingen die er vanaf nu zullen zijn.’

Herken jij het verhaal van Jennifer?

Reageer op dit artikel

reacties (23) Stuur een bedankje


  • twendy323

    Heb je gehoord van heer Bubuza???? De grote spreukengieter die alle dingen kan doen met zijn krachtige spreuk? Ik ben een paar jaar geleden verliefd geworden op Ronny en onze relatie was prachtig in die zin dat onze vrienden jaloers op ons waren. Twee maanden geleden reisde Ronny naar Dubai voor vakantie en toen hij terugkwam, veranderde alles over hem, hij stopte me te bellen en elke keer als ik hem belde, nam hij me niet op of belde hij niet terug, dus ging ik naar zijn huis en zag hem met Sarah en de zoenden toen ik binnenkwam. Ik huilde en ging naar mijn vrienden House en zij vertelde me over Lord Bubuza dus ik nam contact op met Lord Bubuza Via WhatsApp en vertelde hem mijn verhaal en hij reageerde, ik deed alles wat hij me vertelde en een paar uur later riep Ronny me en huilde en smeekte hem hem te vergeven. hij kwam naar mijn huis en huilde neer en smeekte mij om te vergeven en hem terug te nemen. Ik deed het en vandaag leven we gelukkig getrouwd. Heer Bubuza is een man van zijn woord, hij heeft veel mensen geholpen en hij kan u ook helpen. Neem contact op met Lord Bubuza via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com of via WhatsApp: +1 505 569 0396

  • Ikke198722

    Ik vind het heel erg om te horen maar begrijp jou gevoel wel. Bij mij was het iets anders waardoor ik mijn man heel erg haat. Ik zou ook graag mijn verhaal met jou willen delen maar ik wil eerst zeggen dat ik het heel dapper vind dat je hiervoor uit durft te komen. Mijn verhaal waarom ik mijn man haat of eigenlijk ik ben te leur gesteld in hem is. Onze oudste zoon was geboren. Het ging goed naar 13 jaar kregen wij nog een zoon. Door heel veel gedoe en gezeur zijn wij hem met veel verdriet verloren. Toen ontstond er al een kleine haat. Mijn man dacht de boel te kunnen regelen zijn familie dacht alles maar te kunnen flikken en zeggen en dat niet alleen wij zijn zelfs door de maatschappij niet geholpen zoals het zou moeten. Ik leefde in een horrefilm en raakte me zeld kwijt. Heel zwaar maar ik gaf het maar een plek en probeer familie en man naast me neer te leggen maar wil wel vechten voor de gerechtigheid voor onze zoon. Dit is helaas maar ook met veel liefde nog niet gelukt we kregen vlak na hem een geschenk een lieve dochter ik dacht we kunnen weer een beetje blij zijn. Ze is lief en echt een geschenk. Maar toen het jaar 2017 kreeg ik vrij krap erna te horen dat ik zwanger was van een zoon. Zo bizar maar ook heel mooi. Te minste dat dacht ik. Het leek net of dat ik mijn man kwijt begon te raken en toen pas echt begon te zien hoe egoïstisch hij eigenlijk is en eigenlijk ook altijd al was. Hij heeft mee op geen enkele vlak gesteund de zwangerschap was zwaar. Mijn ouders gingen scheiden. Mijn man kwam vast te zitten ook al was hij niet schuldig maar dacht niet na over bepaalde dingen. Ik had niemand die op dat moment ervoor mij was toen ik het zo zwaar had mijn suikerziekte was helemaal niet goed ik was moe en uitgeput. Ik vroeg en huilde zomaar om Hulp en vroeg mijn man zo vaak ga mee naar de echo's. Hij dacht alleen maar werk en aandacht zoeken bij andere en ontkennen dat hij bezig was met andere nou wil het woord gewoon niet meer zeggen. De dag voor dat onze zoon eigenlijk 2 dagen ervoor was ik in paniek ik kon niet normaal denken ik riep steeds ik voel niets maar door alles wat er al speelde was ik zo onzeker om toch aan de bel te trekken. En heb gewacht tot mijn controle 2 dagen erna. Die nacht ik hadden weeën en wist het zeker. De ochtend zij ik pap mijn man dus. Ga met mij mee. Ik weet zeker ik moet bevallen. Zijn antwoord was ik moet werken neem eerst maar je moeder mee en bel me als er wat is. Ik was woest en zij jij bent de laatste die ik bel. Ik ging naar het ziekenhuis mijn paniek en angst werd werkelijkheid de echo was stil. Ik dacht dat de hele wereld onder mijn voeten weg zakte. Onze eigenlijk mijn zoon zo voel ik mij nu omdat mijn man of Hoe je het ook noemen wil vader van is niet meer. Ik heb hem maar gebeld. Hij kwam samen met mijn andere zoon. We hebben gehuild. Maar in mijn hoofd dacht ik waarom huil jij. Ik heb niets gezegd. Ik werd Door de artsen eerst naar huis gestuurd maar ook letterlijk alleen met mijn moeder en 2 kinderen die nog leven maar ook met mijn overleden zoon in de buik. Mijn man zij ik kom later ik ga naar mijn broer. Weer zijn familie dacht ik. Paar uur later ik bel. Waar blijf je ik ga nu bevallen en moet terug naar het ziekenhuis. Hij kwam terug naar een half uur ging alles rustig aan doen. Moest zich even opfrissen of wat dan ook en mijn vliezen braken. Echt een hel waar ik in kwam. Maar geen enkele begrip. Ik mocht heel rustig mijn bevalling doen alles op mijn tijd. Ik dacht niet ooo mijn man. Maar nam echt de tijd voor mij zelf. En dacht na Hoe wil ik de begrafenis en wat wil ik alleen ik. En die ik heb ik ook alleen gedaan heb geen familie uitgenodigd. Mijn moeder en een hele lieve schoonzus en vriendin waren er voor mij. Mijn eigen familie niemand hoefde ik te zien dan alleen mijn 2 Kids en moeder schoonzus en vriendin. Mijn man ag de woede was hoog. Maar ik vond het belangrijk eerst mijn zoon. Want ja mijn man kwam toch elkeer wanneer hij dacht van ooo nu doen ik even wat. Irritaties waren heel groot. Maar ik heb alles kunnen doen Hoe ik het wou. Daar was ik blij mee. Maar het was super zwaar om alleen te moeten doen. Nog steeds ben ik moe maar denk wel wat ben jij een goede moeder voor je kinderen. Ik ben blij met mijn Kids. Maar denk wel vaak had ik maar...... Net als wat jij zeg hem niet ontmoet. Nog steeds ben ik bij hem tot heel vaak ergernissen. Hij denkt alleen aan zich zelf hij werk zo genaamd Veel voor ons terwijl hij zelf het geld uit geeft aan zijn problemen drank noem maar op. Hij is vaak weg is in mijn ogen die de man en vader wat hij was toen onze eerste zoonaar werd geboren. Ik vertrouw hem niet in de dingen die hij doet meer. Zelf nu vecht ik om mijn gezin bij elkaar te houden. Mijn vraag is steeds voor wat en waar ben ik bang voor. Pak je kinderen die je nog heb en ga. Tja dat is een zwakte en angst die mij tegen houd. En ik ben er achter waarom ik blijf. Omdat nu inmiddels 16 jaar terug heb ik gezien en gevoeld Hoe mijn man ook kan zijn lieveel vader zorgzaam. Toen stonden mijn zoon en ik op nummer 1. Nu ben ik aan het vechten om samen met mijn kinderen weer op nummer 1 te komen. Want de wereld om mijn man heen heeft hem gemaakt Hoe hij nu is. We zijn elkaar verloren bij onze eerste overleden zoon hebben elkaar gevonden bij de geboorte van onze dochter en nu zijn wel elkaar weer kwijt of Hoe ik nu denk mijn man is zich zelf kwijt en ziet niet meer dat hij ons ook kwijt kan raken. Mijn vechten voor hem is klaar wel zijn nog bij elkaar maar daar is het ook wel mee gezegd. Vertrouwen liefde delen elkaar steunen zit er op dit moment niet in voor mij. Ik ben boos en haat hem. Maar in mijn achterhoofd weet ik ook nog wel zijn goede kant. Het is nu zijn beurt denk ik. Laat hem nu maar vechten in mijn hoofd geef ik hem de tijd maar denk wel hij verliest denk ik de strijd. De toekomst zal het nu moeten laten zien. Of weet bij elkaar en voor elkaar bestemd zijn. Dit is mijn verhaal. Ben blij dat ik in korte lijnen het kon vertellen. Het lucht op om te laten lezen maar ook om te lezen. Dat ik niet de enige ben die problemen heeft en dat ik me niet meer hoef te schamen. Nu voelt mijn leven een hel. Maar als ik kijk naar mijn kinderen dan weet ik waarom mijn strijd hier op aarde nog niet klaar is. Bedankt voor iedereen die mijn verhaal heeft gelezen.

  • Pineapple

    Ik ben er stil van. Wat heftig dit allemaal 😢. Wat een sterke vrouw bent u.

    Ik denk aan u en uw kinderen 🍀

  • Lewi

    Ik begrijp je helemaal hoor! Bij mijn beiden bevallingen last van gehad. Mijn hormonen doen tot week 36/37 niets. Daarna raak ik chagerijnig net als voor een ongestelheid. Als ik eenmaal bevallen ben lijkt alles los te komen, van willen poetsen tot vergeetachtigheid tot haten. Dit duurt bij mij echt tot negen maanden na de bevalling, daarna klaart alles weer op. Dat haten, geen besef, irritatie.. kan je zo honderd voorbeelden geven. Mijn man vlucht echt na de bevalling, hij heeft dan echt elders zijn rust nodig. Ach ja iedereen is anders!

  • Shrimp

    Nee wel soms " Zie je dat nou echt niet?!?!?" momenten. Maar ondertussen heb ik geleerd; als ik iets wil dan moet ik het vragen en dan is hij echt de beroerdste niet ;-)

  • My-Pride-and-Joy

    Ik herken me er gelukkig niet in. Natuurlijk was het voor ons beiden een grote verandering, maar ik heb heel veel steun gehad aan mijn man en ik frustreerde me ook wel eens maar kon dat gelukkig altijd kwijt en hij heeft ook echt z'n best gedaan om mij te begrijpen, vind ik knap van hem want ik begreep mezelf soms niet eens. Nee bij ons was gelukkig geen sprake van haatgevoelens.

  • liley

    Mijn partner en ik waren nog maar 4 maanden samen toen ik zwanger bleek. We woonden nog bij zijn ouders en we twijfelden de eerste maanden of we het gingen houden, maar we konden beiden niet voor abortus kiezen...

    Na de geboorte van onze oudste, we woonden toen juist 2 maanden samen in een app, hadden we veel ruzie, we ergerden ons aan elkaar, meer dan je kon geloven... Hij dreigde regelmatig dat hij me op straat zou zetten...

    Ik weet niet wanneer de ommekeer kwam, of waarom, of hoe, maar op een gegeven moment begonnen we elkaar te respecteren, te accepteren en terug van elkaar te houden. Na de bevalling van onze 2de (5 jaar later) ging het voor ons als koppel alleen maar bergopwaards. Onze relatie is nu als een rots in een sterke branding en uiteraard maken ook wij weleens ruzie, maar de band die wij nu hebben is zo ijzersterk geworden, dat we vandaag 7 jaar geregistreerd partners zijn en we vandaag op social media er ook voor uit kunnen komen dat we onze derde begin december verwachten

  • Barbamammie79

    Je douchebeurt onderbreken omdat hij moest plassen?

    Ikke niet begrijpen.

    Voor de rest: relax... praat en wees gelukkig.

  • liley

    ik begrijp dat ook niet goed... mijn partner komt gewoon binnen, doet zijn ding en is weer weg :p

  • My-Pride-and-Joy

    ikke ook niet begrijpen... je doet of de deur op slot of je trekt je er niets van aan?

  • Meltjuh91

    euhm, andersom wel, dat mijn vriend mij haatte sinds geboorte van de kleine en dat doet hij nog steeds. Alleen gelukkig is hij mijn vriend niet meer. Naar onze dochter heeft hij nooit omgekeken, liever de jacht dan de winst, zo blijkt. Ben blij dat ik van hem af ben, laat hem maar stikken in zijn haat. Ik ga liever voor positiviteit en alles wat daar aan bijdraagt, zoals mijn lieve dochter <3

  • hadassa

    Herkenbaar hoor Ik wilde hem hem wurgen en dat heb af en toe nog steeds

  • Sweetilly

    Helaas voor ons zal het verhaal niet veranderen , bleek dus dat hij al een half jaar vreemd ging , maar me tog bewust heeft zwanger gemaakt , waarom vraag ik dan?? Hoe moet het verder wil het graag oplossen maar hoe

  • mavan2

    Haten? Nooit! Onenigheden? Ja zeker wel! Maar praat met elkaar en loop er niet mee door! Hoe moet de ander nou begrijpen wat er in je omgaat? Dat kan toch niet. Vaak weten wij vrouwen al niet helemaal wat ons precies dwars zit (dankzij hormonen) en dan zouden onze mannen ons wel altijd moeten begrijpen?! Andersom ook hoor! Ik begrijp de denkwijze van mijn man soms niet maar goed door te praten ga je elkaar begrijpen. Krop het vooral niet op want die bom gaat gegarandeerd een keer ontploffen en wordt niemand beter van.

  • liley

    soms lukt het gewoon niet om over je gevoelens te praten... dat hebben mijn partner en ik een tijdlang gehad... het is gemakkelijker gezegd dan gedaan in sommige situaties/tijden

  • Sweetilly

    Ik heb t juist nu tijdens mijn zwangerschap , ik wil meer tijd met hem maar hij is er nooit, gedachtes als dat hij nu ik dikker wordt met een ander er van door gaat gaan door mijn hoofd. De vraag waarom ik zoveel moeite voor een zwangerschap heb gedaan ook ( het duurde 5 jaar en heel wat onderzoeken voordat ik eindelijk tog op natuurlijke wijze zwanger werd) hij wilt zo niet verder en ik ook niet , maar tog proberen we t elke dag . Ik kan alleen maar hopen dat het net als in het verhaal boven ineens veranderd

  • s1988

    Nou niet helemaal maar sommige punten wel zoals de nacht voedingen dat hij gewoon lekker Door heen sliep en de ochtend erna zei ze was niet vaak wakker of wel? Ja dan kon ik weleens uit me slof schieten of als ik eindelijk in de douche was en even tijd voor me zelf dat hij met haar in de douche bij me kwam zitten omdat hij de baby niet stil kreeg dus gehuil in de douche wat nog harder is pfff...

  • Barbamammie79

    Gewoon wegsturen.

    Deur op slot.

    Hupsakee.

  • bobbie

    Amai, zo herkenbaar !!! Ik dacht dat ik de enige was die het zo voelde. De kids zijn nu al 3 en 4 jaar en het gevoel is nog niet over.

  • susan-bjorn

    ik heb het gelukkig nooit zo slecht ervaren, maar met 2 jonge kids als huismaam, waardoor voor mij de dag soms echt te kort duurde, en dan als man lief thuis komt doodleuk zeggen , jeetje wat een bende... echt nu kan ik er om lachen maar toen, dacht ik wel eens man man man zeur niet zo, heb nog geen normalen boterham op vandaag...

  • nurfke

    Nee! Helemaal niet! We konden lachen om onze chagrijnige buien (ja zelfs na het tiende speentje snachts) en hebben heel veel aan elkaar gehad. Mijn man ging zelfs wel tijdens nachtvoedingen samen met mij eruit zodat het gezellig was en ik mijn vermoeidheid even kon vergeten. Had het zonder hem niet gekunt!

  • Tiens

    Omg, nee helemaal niet... Mijn man en ik hebben vreselijke uitspattingen gehad onder vermoeidheid, onbegrip en stress en echt wel even een paar minuutjes afstand van elkaar moeten nemen soms... Maar haten? Nee... We houden van elkaar, we begrijpen elkaar alleen niet altijd... En meestal zijn onze ruzies intens maar kort... We kunnen gelukkig ook heerlijk knuffelen en kroelen en gezellig de draad weer oppaken na zoiets...

  • Elif 1990

    heel herkenbaar ...!!! en ik hoop van harte dat "mijn verliefdheid" voor mijn man terug komt ... maar op dit moment is er nog veel frustratie, en als hij dan eens even met de kleine bezig is, is dat even "me"time ... wat altijd te kort is/lijkt ... waardoor ik weer gefrustreerd ben dat de me-time weeral voorbij is ...

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50