‘Niemand heeft me ooit verteld dat ik m’n man zou gaan haten’

‘Niemand heeft me ooit verteld dat ik m’n man zou gaan haten’

‘Een paar maanden na het krijgen van ons eerste kind, dacht ik over mijn man: heb ik een fout gemaakt? Had ik niet met ‘m moeten trouwen? Het leek er op dat alles wat hij deed in twee categorieën viel te verdelen: irritant of écht vervelend. Simpel gezegd: ik haatte hem.’

Jennifer schreef op Scarymommy.com het volgende relaas over haar man, nadat ze bevallen was.

‘Toen hij op een veel te kleine plek voor onze grote, lompe auto parkeerde, waardoor de auto uitstappen met een baby-autozitje vrijwel onmogelijk was, werd ik geïrriteerd. Wanneer hij na twintig minuten pauze na anderhalf uur borstvoeding het presteerde om te zeggen: ‘Ik denk dat ze weer honger heeft’, was ik écht geïrriteerd. Geef haar jouw tiet dan! Toen hij vreedzaam met zijn mond wijd open door het gehuil en het voeden heen snurkte, had ik ronduit een hekel aan hem. Ik ben me ervan bewust dat sommige van deze dingen niet zijn schuld waren, veel dingen waren zelfs onlogisch om me aan te ergeren.

Met mijn ergernis voor alles wat hij deed, was zijn zeer solide ergernis er voor mij ook. Hij reageerde gevoeliger als ik iets zei. Als ik probeerde om de stemming met een grap te verlichten, werd dit verkeerd opgevat, meestal als een aanval. Dezelfde grapjes die ik maakte voordat we een baby hadden, waren nu een uitnodiging om terug te happen. Alles kwam onder een vergrootglas. Waar ging het fout?

Lees ook:
Zo houd je het samen leuk: opkikkers voor je relatie

Hij begreep niet waar ik vandaan kwam, dat kon hij ook niet begrijpen. Hij ging terug naar zijn normale werkleven met normale volwassenen, en ik probeerde ondertussen thuis te achterhalen hoe ik een baby levend moest houden terwijl ik probeerde om een ​​paar minuten voor mezelf te krijgen. Hij begreep niet dat de luxe van een vijftien minuten durende douche niet alleen was om mezelf schoon te maken; het was ook een toevluchtsoord waar ik even alleen kon zijn. Dus toen hij mijn douchebeurt onderbrak om te vragen of hij kon plassen, vroeg ik me af hoe ik in godsnaam deze man kon trouwen.  

Mensen vertelden me veel over het hebben van een baby: je gaat doodop zijn, je haar gaat uitvallen, enzovoort, maar niemand had ooit gezegd dat ik mijn man zou haten. Niemand vertelde me dat ik in zijn gezicht zou willen slaan met een pan. Dus laat me het jou vertellen: je gaat je man haten. Het maakt niet uit hoe gelukkig je nu bent, of hoe stevig je huwelijk was vóór de baby, maar het gaat over wat erna gebeurt. Dit is ons verhaal, maar het kan dat van jou zijn.

Alle dingen die mensen me vertelden waren absoluut waar. Ik was zo moe dat sommige dagen ik gewoon vergat dat ik had gedoucht, of misschien was ik zo moe dat het me niets kon schelen. En omdat ik niet had gedoucht of aangekleed was, begon ik me slecht over mezelf te voelen. En aangezien ik nauwelijks het huis verliet of andere mensen zag naast mijn man (waardoor hij mijn enige volwassen verbinding was met de buitenwereld), haatte ik hem. Want wie anders zou ik kunnen haten? Er was niemand anders in de buurt.

En toen, op een dag, was het over. De emotionele storm was overgewaaid. Ik had mijn huwelijk weken, misschien wel maanden, in twijfel genomen. En op een dag niet meer. Ik stopte met het in zijn gezicht willen slaan met een pan. Het ging niet over ons huwelijk, het ging over een nieuwe versie van ons, een versie met een andere dynamiek en een nieuw leven erbij. We moesten onszelf herdefiniëren als mensen, dus natuurlijk ook herdefiniëren als koppel. We waren onze relatie aan het renoveren, en bij elke verbouwing komt een hoop rommel en een bloederige puinhoop.

Mijn moord- en echtscheidingsgedachten waren geen afspiegeling van onze relatie, het was een deel van wat er gebeurt wanneer een paar een gezin wordt en moet navigeren in deze nieuwe verhoudingen die er vanaf nu zullen zijn.’

Herken jij het verhaal van Jennifer?

Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!

Reageer op dit artikel

reacties (8) Stuur een bedankje


  • Canimelif

    Hahaha ja hoor herkenbaar!! En velen met mij in mijn omgeving.

    Daarom is het ook niet verstandig om onder invloed van hormonen grote beslissingen te nemen.

  • Nog-even!

    Haten betekent dat je iemand doodwenst... Als het zover komt, is het tijd voor een psycholoog, lijkt me

  • Canimelif

    Nee joh!! Is meer een gevoel van vijandschap....

  • BabyKL

    Ik vind dit wel érg overdreven... als je je zo voelt zou ik persoonlijk zelf hulp gaan zoeken bij een psycholoog en een opvang regelen voor mn kind. Ze heeft duidelijk me time nodig, is jaloers op haar man. Maar om dan te gaan zeggen dat ze hem haat.... wauw.

  • Punkaas

    Ik had dit zelf kunnen schrijven, ik herken het helemaal alleen al dat moment tijdens het douchen, want hij kon ten alle tijden douchen wat hij wou en ook in lengte van tijden en ik werd gewoon geroepen uit de douche als de oudste huilde of wakker werd maar al snel wist ik het wel te communiceren zodat het niet uitliep dat ik hem letterlijk met een pan wou slaan haha alleen bij onze eerste had ik het, bij onze tweede wist hij al precies hoe te handelen en zijn we juist enorm sterk naar elkaar gegroeid in onze relatie. Stress is wel een killer maar maak het bespreekbaar, mannen zien helaas niet alles.

  • Lylah5

    Na vier kinderen en de 5de opkomst hou ik nog steeds evenveel van mijn man als voorheen!

  • Matkamlies

    Gewoon goed communiceren, dan kom je een heel eind.

  • Nog-even!

    Nee. Totaal niet. Gelukkig.

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50