Diep dal en nieuwe baan

Tijd geleden...
Een diep dal want:

Vanaf bevalling jongste hele hevige menstruaties. Uiteindelijk tegen mijn gevoel in begonnen met de lichte pil in januari dit jaar.
In september vorig jaar vermoeden van Lichen Sclerose,na een heel jaar met allerlei klachten en 3 verschillende huisartsen. 4 maanden wachttijd tot vulvapoli.
In september vorig jaar verbouwing van de zolder.
In januari dit jaar diagnose Lichen Sclerose. Andere medicatie.
Maanden erna ergere klachten. Gebeld, huisarts zei naar gyn, wachttijd, gyn niet behulpzaam. Zelf antischimmel gestart, dat hielp gelukkig.
Vanaf januari meer dan de helft van de maand hoofdpijn en een kwart van de maand migraine die soms wel 3 dagen aanhield.
Begin april gooide mijn man eruit dat hij het niet meer voelde tussen ons. Fast forward today: we zijn uit elkaar maar leven nog met elkaar in 1 huis, onder wat ongemakkelijkheid en spanning. Hij slaapt op zolder en we zoeken naar een mediator aangezien hij verandert is in iemand die ik niet meer vertrouw.
Ik kreeg midden april te horen dat mijn contract niet werd verlengd naar vast. Lag niet aan mijn presteren, maar aan bezuinigingen/reorganisatie. De echte reden is zeer waarschijnlijk dat ze mij niet meer vonden passen in de organisatie/bang waren voor meer uitval. Dus op zoek naar een nieuwe baan voor 32 uur.
Eind april kreeg ik te horen een hardnekkige schimmelinfectie te hebben met dus medicatie voor 6 maanden, 1 pil per maand en hopen dat het over gaat. Zelf nog twijfel aan ls diagnose.

En dan gelukkig 1 positief punt:
Ik heb een nieuwe baan gevonden per juli en ik had zelfs 3 aanbiedingen tegelijk liggen waaruit ik kon kiezen.
Ik had keuzestress tussen 2. Uiteindelijk besloten mijn gevoel te vertrouwen. En ik ga er ook iets op vooruit in salaris en reistijd.

En gelukkig nog een vakantie die al gepland stond met mijn ouders en de kinderen en mijn aanstaande ex gaat niet meer mee. Ik hoop wat op te kunnen laden voor de volgende stappen.

Veel onzekerheden:
Hoe ziet de toekomst eruit als single mama van 2?
Kunnen de kinderen en ik in het huis blijven wonen en zij naar dezelfde opvang/school kunnen gaan?
Hoe komt mijn financiële plaatje eruit te zien?
Hoe gaat het in praktijk werken tussen mijn aanstaande ex en mij rondom de kinderen, ook gezien feestdagen etc.
Hoe gaan de kinderen dit oppakken en dan vooral de oudste?
Hoe ga ik het vinden om zonder ze te zijn voor 1 weekend in de 2 weken? Ik wil ze het liefst niet hoeven missen.
Gaat hij het wel trekken met 2 kinderen alleen als hij nu 1 kind alleen thuis al bijna niet trekt?
Wat gaat er daar gebeuren wat ik niet zie tussen de oudste en hem? Waar ik hier tussenbeide kan komen kan ik dat dan niet meer. Ik vind dat toch spannend/eng.
Etc.

Iemand hier die door zo'n proces is gegaan en mij daar iets over wil of kan vertellen? Extra zaken waarop ik alert kan/moet zijn? Of leerpunten die je mij al mee kan geven?

Ik ben zelf er nu bij vlagen verdrietig onder, maar boosheid en frustratie hebben de overhand. Ik voel me ook machteloos, ben heel erg geneigd om te zeggen fuck it, ik ga nooit meer in een relatie en bouw alleen op mijzelf. Alles om dit gevoel te voorkomen.
En ik vind het echt zo erg voor onze muppetjes, zij kunnen er niets aan doen. Maar hebben straks wel elke keer een pendelactie uit te voeren tussen ons. Ik heb dit bij mij vorige ex meegemaakt van dichtbij en wat een vreselijk gedoe ook al raak je eraan gewend.
Gaan deze gevoelens ooit wel over of blijft dat nu voor altijd de kop opsteken? En moet ik nu rouwen om de kinderwens die ik nog had voor een derde kindje of gaat dat wellicht toch ooit nog komen?
Aan het einde van mijn eerste lange relatie was ik vet depressief en dacht ik dat ik nooit meer iemand zou vinden,nu heb ik dus compleet het tegenovergestelde gevoel maar toch ook nog een kinderwens ook al is het zo al zwaar genoeg voor nu🤣

Ik word door iedereen een sterke krachtige powervrouw genoemd, en het is mooi dat ik die uitstraling heb verkregen, maar af en toe legt dat ook druk op mij 🙈
Zoveel meegemaakt, daar word je echt harder van. Daarbij heb ik recent ontdekt dat ik een snor heb, wellicht kom ik daardoor mannelijker over 🤣 maar serieus ik wist niet dat dat een effect kon zijn van postpartum... 🫠

Thanks voor het lezen en eventuele tips/adviezen weer 😊