Als anderen zich met jouw opvoeding bemoeien

Als anderen zich met jouw opvoeding bemoeien

Toen ik een tijdje geleden met mijn dochter op een verjaardag was, kreeg ze een pen te pakken. Mijn meisje is dol op tekenen en stond al snel driftig te krabbelen op een papiertje. Niets aan de hand tot dat punt. Toen het papiertje vol was besloot mijn dreumes over te gaan op haar eigen kleertjes. Dat was het moment dat ik besloot in te grijpen. Ik pakte de pen af, legde haar uit dat ze best mag tekenen maar dat het NIET de bedoeling is dat ze op haar kleertjes tekent. Naast mij zat een oudere vrouw die de situatie had gade geslagen.

“Ah joh, laat lekker gaan. Kinderen mogen vies worden. Die kleertjes gaan aan het einde van de dag de was wel weer in, hoor!”

Ik reageerde op haar opmerking. “Nou, ik vind het prima als ze tekent, graag zelfs. Maar op haar kleertjes tekenen vind ik niet nodig. Nu zijn het haar kleertjes en de volgende keer is het het behang. Dat is niet de bedoeling en dat moet ze leren.”

“Ach welnee. Wat ik zei: kinderen mógen vies worden. Spelen en ontdekken horen bij het groot worden!”

“Spelen mag zeker, vies worden ook. Maar op haar kleren tekenen niet.” Daarmee sloot ik de discussie af. Ik was vriendelijk gebleven en richtte me daarna weer op mijn dochter.

Ongevraagd advies

Later dacht ik nog eens na over wat er was gebeurd. Ik had ongevraagd ‘advies’ gekregen over mijn opvoeding en standpunten. Advies zet ik tussen aanhalingstekens omdat het ongevraagd advies was en het eerder voelde als kritiek en bemoeienis. Mijn man deed er luchtig over: “Ah joh, laat gaan. Zo lang wij het er maar over eens zijn hoe we onze kindjes willen opvoeden, toch?”

Toch liet het me niet los. Ondanks dat de vrouw het ongetwijfeld goed bedoeld had, voelde ik me toch een beetje op mijn tenen getrapt. Wie was zij om zich te bemoeien met de opvoeding van mijn kind? Ik besloot het onderwerp eens bij een aantal vriendinnen aan te snijden. Een hoop voorbeelden kwamen op tafel. Een kleine greep:

  • Commentaar krijgen dat je je kind best eventjes mag laten huilen als je het snel wilt troosten. ‘Joh, laat maar even huilen hoor. Anders worden ze verwend!’
  • Commentaar krijgen over hoe je je kind kleedt. ‘Is dat niet te fris? Straks wordt hij ziek!’ ‘Heeft ze het niet heet met die winterjas aan? Het is buiten niet koud, hoor!’
  • Commentaar krijgen op de manier waarop je een situatie afhandelt. ‘Hij stelt zich nu gewoon aan hoor! Dit is gewoon theater maken, niet op in gaan anders blijf je bezig!’

Wat kun je doen?

Natuurlijk is het van anderen vaak goed bedoeld advies. Kinderen hebben nu eenmaal iets schattigs en toegankelijks over zich, waardoor voor mensen de drempel laag is om te reageren. Maar dat neemt nog niet weg dat het wel iets is waar we mee te maken krijgen en waar we mee om moeten gaan. Zelf vind ik het belangrijk om vriendelijk te blijven (ik ben ook een te zacht ei om daadwerkelijk gepikeerd te reageren), maar het maakt me soms wel onzeker. Doe ik het echt niet goed? Heeft die ander gelijk? Doe ik iets raars? Terwijl er niets mis mee is om achter je eigen standpunt te blijven staan, want daar heb je niet voor niets voor gekozen. Hieronder een aantal tips om het commentaar makkelijk(er) van je af te schudden:

  • Ga niet de discussie aan als je daar geen zin in hebt. Je bent niemand verantwoording schuldig over jouw keuzes. Oké, je partner misschien, maar dat is het wel zo’n beetje.
  • Geef met een korte en vriendelijke manier aan dat je geen advies nodig hebt: ‘Oh, alles onder controle hoor!’ en ga verder met waar je mee bezig was.
  • Word je onzeker gemaakt door het commentaar dat je hebt gekregen? Probeer dan voor jezelf terug te halen waarom JIJ het belangrijk vindt dat je de situatie aanpakt zoals je dat zojuist hebt gedaan. Dat jij achter je keuzes staat is het belangrijkst. Een ander heeft daar niets mee te maken.
  • Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je het eens bent met de opmerking van de ander. In dat geval kun je simpelweg bedanken voor het advies ;-).

Lees meer: Dit is het raarste opvoed- en verzorgingscommentaar dat lezeressen ooit kregen

Dit vinden anderen:

Omdat het lastig punt is waar iedereen anders mee omgaat heb ik een aantal anderen gevraagd om te vertellen hoe zij er mee omgaan als ze te maken krijgen met ongevraagde bemoeienis van vriendinnen over de opvoeding.

Emily: “Ik probeer uit te gaan van de goede intenties van mensen, dus ik probeer naar elk advies te luisteren. Als ik het totaal niet eens ben met wat de ander zegt, kan ik het vrij makkelijk van me afschudden. Als het echter iets is waar een kern van waarheid in zit dan zal ik het zeker overdenken. Maar er zijn ook genoeg keren dat ik denk: waar bemoei je je mee.”

Mandy: “Als ik van mensen commentaar krijg dan raakt me dat enorm omdat ik dan het gevoel krijg dat ik het niet goed doe. Heel vervelend. Om mezelf te beschermen negeer ik het zo veel mogelijk en probeer ik gewoon mijn eigen ding te doen zoals ik het ook deed voordat ik het ‘advies’ kreeg.”

Anna: “Ongevraagd advies van anderen is meestal vervelend, maar soms kan het je op ook blinde vlekken wijzen. Hoe ik reageer ligt meestal aan de intentie van de persoon die het commentaar geeft. Je kunt vaak wel zien of iets écht goed bedoeld is of dat die ander je alleen maar wil afbranden.”

Linda: “Eigenlijk raak ik altijd geïrriteerd wanneer anderen advies geven wanneer ik daar niet om heb gevraagd. Mijn ervaring is een beetje dat mensen vaak iets zeggen omdat ze je veroordelen in plaats van dat ze goede bedoelingen hebben. Niet altijd gelukkig, maar meestal wel. Ik probeer het zo veel mogelijk af te wimpelen op een vriendelijke manier, terwijl ik in mijn hoofd dingen denk die minder vriendelijk zijn ;-)”

Hoe gaan jullie om met commentaar op de opvoeding van je kind?

Esther, 29, is getrouwd en moeder van twee prachtige dochters. Ze is online redacteur bij een bekend tijdschrift voor kinderen en in haar vrije tijd schrijft ze vaak en graag. 

Reageer op dit artikel

reacties (13) Stuur een bedankje


  • china-dad

    Mijn dochter en ik waren laatst getuige van een opa die zijn kleinzoon van 4 of 5 op straat woedend aan het toeschreeuwen was. Hij sloeg ook. Kind bleef maar brullen.

    Ik heb maar geen ongevraagd advies gegeven want dat is zo irrirant...

  • mamavanSenE

    'Is het niet te koud voor haar om haar nu buiten een flesje te geven?' 'Moet ze geen mutsje op, ik vind het ijskoud!' (24 graden.....). 'Gewoon lekker laten huilen, ze valt vanzelf in slaap 'Ze heeft het te koud in bed, daarom slaapt ze niet' 'Gewoon negeren!'

    Om GEK van te worden. Goedbedoeld, maar dit zegt elke keer 1 persoon. Bij mij zit het nu echt op het randje.

    Wil echt heel graag roepen

    'Mijn kind is nu 4 jaar, ze is perfect, ze is mijn kind en ze krijgt MIJN opvoeding. En IK ben de mama van mijn jongste kindje en IK weet of ze het warm of koud heeft, dat hoef jij mij niet te vertellen. '

    Pfffffffh.

    Dit lucht al op haha!

  • mijn~meisje

    ik probeer het altijd maar positief te zien. De meeste mensen geven vaak gewoon oprecht advies en niet bewust commentaar. meningen verschillen toch!

  • Chudo

    Ik liet vorige week mijn zoon zelf eten. Ik had stukjes fruit in een bakje met een vorkje en hij ging heerlijk prikken. Ja en belande een stuk banaan op de grond. Mijn schoonmoeder zei dat ik hem het eten moest geven in zijn mond tot hij 2 jaar was want hij was nog te klein en gaat knoeien.

    Ik vond dat zó vervelend. Laat dat kind lekker zelf rommelen en als er wat knoeit, jammer dan. Dat gebemoei😒

  • Mama-van-meisje

    Zo herkenbaar dat. Hier bemoeid ook iedereen zich met het zelf eten van de kleine. Zo irritant is dat.

  • One°Treasure

    Juist goed dat hij zelf mag eten toch.

    Zo leert hij juist dat je in hem geloofd. En dag hij màg leren.

    Als je t vorkje uit zijn handen trekt, terwijl hij heel graag zelf wil eten, kan hij het gevoel krijgen dat hij iets verkeerd doet, of niet zelfstandig kan/mag zijn.

  • Chudo

    Ja idd!

    Ben er voorlopig weer even klaar mee.

  • rlyblue

    Ik merk dat vooral mensen van ouder dan mijn eigen ouders commentaar leveren. Ik had bij mijn schoonouders mijn kind een keer voor straf buiten gezet omdat hij echt niet luisterde, kreeg ik van een vrouw die ik die dag voor het eerst zag te horen dat ze vond dat hij nu wel genoeg gestraft was. "Mijn kind, mijn beslissing!" beet ik haar toe. Gelukkig was het voor iedereen meteen duidelijk dat ze zich er niet verder mee moesten bemoeien, want ik had me niet in kunnen houden als ik meer commentaar had gehad. Normaal negeer ik 'goedbedoeld advies' gewoon maar die avond was ik al geïrriteerd door het peutergedrag van mijn zoon en liep de emmer even over.

  • So

    Om op nog Ff te reageren.

    Het gaat er niet om, om het middelpunt van de wereld te zijn.

    Maar vaak zijn ouders het middelpunt van de wereld van hun kind.

    Wie doet alles voor zijn eigen kind? Wie zit de hele dag, dag in dag uit op hun eigen kind te letten? Wie zorgt dat hun kind ten alle tijden veilig is. Niet de genen die commentaar geven en zich met de opvoeding bemoeien.

    Laat iemand in zijn/haar waarde en laat de mensen hun kinderen op hun eigen manier opvoeden. En wat u zegt is klinkklare onzin. En communicatie tussen de mens is inderdaad heel normaal. Als er gewoon gecommuniceerd word en je niet beoordeeld word over hoe je je kind opvoedt. Dat is gewoonweg asociaal, en bemoeienis. Want wie dan de eigen ouder weet beter wat goed voor het kind is? Niet de buitenstaander hoor.

  • nog-even!

    Ik vind de uitdrukking ongevraagd advies zó raar: alsof mensen alleen mogen vertellen hoe ze ergens over denken als daarom gevraagd wordt. Alsof ieder van ons een soort spelleider is die de regels bepaalt.... Doorgeslagen individualisme wat mij betreft. Alsof de hele wereld om 'mij' en mijn gevoelens draait en ieders 'ik' de regisseur moet zijn die de wereld om haar heen krampachtig onder controle probeert te houden. Als iemand denkt dat ze het middelpunt van de wereld is, is het logisch dat ze denkt:' wie ben jij dat je....' Ik denk dat het tijd wordt dat we van onze ivoren torens afkomen, ontdekken dat we mogen zijn wie we zijn en de ander dat ook gunnen. En leren dat communicatie tussen mensen heel gewoon is en geen bedreiging..... Angst voor mensen of kritiek kan je tot een heel eenzaam mens maken....

  • Nurfke

    Mooi omschreven!

  • My-Pride-and-Joy

    Ik denk dat het hier helemaal niet gaat om angst op kritiek of je bedreigt voelen via communicatie. In mijn geval, maar ik denk dat ik voor veel meer mensen spreek, gaat het niet om de kritiek of het 'ongevraagde advies' zelf, maar de manier waarop deze kritiek gegeven wordt. Kritiek hebben mag, maar doe het dan op de opbouwende manier, en niet om iemand af te branden of om diens gezag te ondermijnen. Daarnaast moeten ze het dicht ben zichzelf houden en ook kunnen zeggen waarom ze jou adviseren om iets anders aan te pakken.

    Als ik mijn kind corrigeer omdat ik vind dat hij iets doet wat niet kan/mag. Dan stel ik het absoluut niet op prijs dat er dan iemand zegt; 'Ach doe niet zo moeilijk, van mij mag het best hoor!' Dat is gewoon mijn gezag ondermijnen én mijn normen en waarden op dat moment niet respecteren. Ik vind het wél belangrijk, want anders zou ik er niets van zeggen. En dan laat ik ook wel merken dat ik dit niet waardeer, niet op die manier.

    Ik kan kritiek, gevraagd of niet, alleen waarderen wanneer het opbouwend is, en wanneer ik de kans krijg om uit te leggen waarom ik iets zo aanpak, en dat die ander vervolgens kan onderbouwen waarom ik dat dan beter anders kan doen, en waarom hij/zij het zo doet. Volgens mij heb je alleen dan goede communicatie en vind ik zeker dat dan jouw punt van toepassing is.

  • liley

    Oooooh dat middelste blok tekst van je... Wat dat betreft probeer ik al bijna 8 jaar tegen mij schoonfamilie op te boksen... Zij denken echter dat ze het recht hebben over mijn Kids te beslissen (oftezel, mijn gezag te ondermijnen) maar owee als ik iets zeg over hun kinderen! Dan ben ik de slechterik

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50