Even een vraag tussendoor, vanaf welke leeftijd word ouderschap makkelijker? Mijn dochter word over een paar dagen 3 en ik vraag me de afgelopen jaren wel af of het allemaal zo'n goed idee was om kinderen te nemen. Ik vind het echt enorm zwaar. Ik wil graag nog een opleiding doen (of a&b fitness licencie halen) en wil graag aan mijzelf werken door te sporten en ik probeer een goed sociaal leven te onderhouden en daarnaast mijn dochter niet te verwaarlozen. Maar ik kan dit helemaal niet? Ik snap echt niet hoe ik dit allemaal bol moet werken op mijn eigen kracht. Daarnaast ben ik ook de afgelopen jaren heel gestresst geweest. Haar vader (ex vriend) is er alleen voor haar als het hem uitkomt en maakt regelmatig misbruik van zijn gezag. Ik heb meer stress van hem dan wie dan ook en hij is niet betrouwbaar. Dochter heeft eigenlijk helemaal niets aan hem aangezien hij alleen maar daar is als het hem uitkomf. Hij betaald zijn allimentatie en leeft zijn leven.. gebruikt drugs, is agressief en woont nog bij zijn moeder. Dad of the year.... mijn dochter is eigenlijk een hele lieve meid, maar ik maak me dagelijks ontzettend zorgen om haar. Ze loopt 9 van de 10 keer zomaar de straat op we naar de auto lopen, met als gevolg dat ze ik bijna dagelijks een hartverzakking heb en ze bijna aangereden word. Daarnaast gooit ze zichzelf letterlijk op de grond als ik met 3 tassen in mijn handen loop en blijft ze daar dan uiteindelijk staan totdat ik zeg dat ze thuis teletubbies mag kijken... ik loop tegenwoordig gewoon weg, maar ben dan altijd bang dat ze weer zomaar de straat oprent. We wonen wel in een rustige buurt dus veel kan er niet gebeuren, maar als er wel een auto langsrijd die haar over het hoofd ziet dan hebben we een heel groot probleem.
Ze praat nog steeds niet echt, ze brabbelt wel veel in haar eigen taaltje maar daar begrijp ik letterlijk helemaal niks van. Ze is nog niet zinderlijk, ze snapt geloof ik niet helemaal wat ze op het potje moet doen of ze is een beetje bang. Ik heb het gevoel dat het aan mij ligt dat ze dat nog niet kan. Dat ik faal als moeder en dat dat eigenlijk altijd zo zal zijn. Ik durf absoluut geen tweede kind te nemen, bang voor herhaling of verslechtering van de situatie. En dat terwijl ik ergens altijd een tweede derde heb gewild, alleen sinds ik 2 jaar geleden alleenstaand ben geworden is die wens verdwenen. Ik wil echt nooit meer alleenstaand worden. Ik heb sinds een half jaar een vriend die echt enorm helpt en waar ik helemaal gek op ben.

Elke avond als ik thuis op de bank zit en mijn dochter in bed ligt vraag ik me af wat ik eigenlijk met mijn leven aan het doen ben. Al die kostbare jaren verloren en ik kan er helemaal niks aan doen. Het liefst zou ik altijd bezig zijn met iets, maar dat kan niet. Aangezien ik een kind heb. Vroeger verheugde ik me altijd op de weekenden, nu kijk ik uit naar maandag omdat ze dan weer op de kdv is. Soms vraag ik me wel eens af of dit allemaal ooit beter word. Ik haat het om me zo te voelen en ik wil me niet de hele tijd schuldig voelen tegenover mijn dochter en altijd maar denken dat ik haar tekort doe. En word het ooit makkelijker? Hoort dit allemaal bij moeder zijn? Of ben ik gewoon niet capabel om moeder te zijn?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (65)    Verversen

1 2 3 4 5 6 7



  • Amatullaah

    Van 0 naar 1 is het moeilijk idd. Mijn kinderen zijn 4,5 3,5 en 1,5. Heb mn handen vol en voornamelijk de middelste die mankeert soms nog wat aan zn oren. Maar als advies zou ik willen zeggen praat veel met je dochter, doe vaak iets interactiefs met haar en laat haar ook dingen zelf doen. Dat oversteken blijven uitleggen waarom het gevaarlijk is en soms gewoon even kijken of je oogcontact kan krijgen met een bestuurder (hij rijd alsof door en jij schreeuwen en wijzen) haha daarmee hebben mijn kinderen ook veel geleerd :p

    Maargoed neem ook tijd voor jezelf, snap dat het erg zwaar is!

  • ChaoticMomster

    Mijn dochter van bijna 4 jaar is precies zo... vind het ook dodelijk vermoeiend..
    Mm hele leven staat in het teken van haar roekeloze gedrag.. ze zit nu op een speciale psz, en krijgt daar prikkelverwerking... hoop dat t werkt...
    Weet dus hoe je je voelt... het is heel zwaar. Sterkte!

  • raingirl

    ik had het gevoel ook. 0 vond ik zwaar, 1 zwaarder, 2 nog zwaarder en bij 3 jaar dacht ik help het wordt alleen maar zwaarder! maar bij 4 jaar worden ze echt zelfstandiger en heb je meer tijd voor jezelf wanneer ze op school zit. maar ik denk altijd wel aan het gezegde 'kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen' dus ik denk dat het ouderschap niet makkelijker wordt maar dat het anders gaat worden.

  • Salamandertje

    Ik heb 2 meiden van 5 en 3 jaar. Ik kan bijna niet wachten totdat de jongste ook op school zit. Dan heb ik weer even tijd voor mezelf. Ik houd echt onwijs veel van ze. Maar ik kan me ook echt aan ze irriteren.

  • Momiji

    T word makkelijker als ze naar de kleuterschool gaan.
    Dacht ook altijd dat ik t bij eentje wou houden maar toen hij 4,5 was had ik toch zoiets van; ik heb wel weer tijd en energie voor een tweede.
    Ik weet dat weer zwaar gaat worden maar ergens is t ook wel leuk, en vooral voor mijn zoontje dat ie straks een broertje heeft.
    Ik heb ook drie broers en we zijn echt elkaars beste vrienden, dat wil ik mijn kind niet onthouden (al weet je niet zeker of ze vrienden worden, maar toch.... het goede voorbeeld is er).

  • Linnde

    Het moederschap kan soms zo intensief zijn dat je het echt als zwaar ervaart! Zeker als je alleenstaand bent (of grotendeels) en een enorme stressfactor erbij, je ex.
    Een paar tips, wat bij onze weglopertjes helpt.
    Ga met de buggy op stap. Ze is drie en je kunt haar uitleggen dat de straat gevaarlijk is. Dat moet ze nu echt beginnen te leren. Je blijft op de stoep, de straat is voor auto’s. Vertel haar dat als zij niet bij je blijft, ze in de buggy gaat. Lukt het niet, dan de komende 2 weken in de buggy. Dan weer een x proberen (op een moment dat je dat zelf ziet zitten want: maak het jezelf niet moeilijk) en duidelijk uitleggen: je blijft bij mama: als jij wegloopt of gaat liggen gaan we naar huis en moet je weer in de buggy. Dat is niet zielig of naar voor haar, maar veilig en verantwoord. Mijn dochter is 4,5 jaar en zij loopt sinds een jaar ofzo pas mee. Zoontje van2,5jaar mag nog niet lopen, altijd vast.
    Verder een tip voor jezelf. Als je meisje in bed ligt, uurtje of 7/half 8(?) dan nog een uurtje de nodige dingen doen: agenda, kamer/keuken opruimen, stofzuigen etc, daarna 1 a 2 uur ontspannen en om 10 uur naar bed. Zorg echt dat je zelf voldoende slaapt! Zeker nu in de winter heb ik veeel meer slaap nodig om gezellig te blijven en mentaal positief. Slaap ik te weinig wordt ik depri..
    Kijk verder eens goed naar de indeling van je dagen en de week. Breng structuur aan en plan leuke uitstapjes ook. Bijv een oliebol halen bij een kraam en daarna spelen in het park. Of naar de bieb voor wat boekjes en die daarna gezellig op de bank lezen. Vaak als je even een half uurtje leest gaan ze daarna weer lekker spelen.
    Wb zindelijk en taalontwikkeling; ik zou me focussen op 1 ding tegelijk. Misschien is taal voor nu wel fijner. Dan veel voorlezen, zingen, cd’tje aan met liedjes of verhaaltjes. Geen tv, met alleen audio worden woorden meer gestimuleerd. Zeker met voorlezen en aanwijzen kun je met interactie lezen zodat je haar veel meer stimuleert om te gaan praten. Benoem het proberen, het luisteren positief, ‘ik zie dat je luistert: auto, au-to, au-to. Kijk dit is een blauwe auto. Au-to, kun je t eens proberen te zeggen: au-to? Lastig hè? Au-to..’
    Samengevat: ga de zorg voor jezelf en heb kind plannen. Heb overzicht en controle. Besteed je tijd bewust en kies de belangrijke dingen uit. Voor nu is dat veilig op stap, genieten met je dochter (voorlezen, kleine spelletjes etc) zorgen voor jezelf (plan eigen tijd, slaap voldoende, heb je zaken op orde qua huishouden, zoek uit wat je wilt gaan doen qua werk/opleiding etc)
    En praat met je vriend en evt anderen als je je niet goed voelt!

  • Mamavankyanlanafayen

    Ik ben 2 weken volledig ingestort op het werk, omdat ik werk en gezin momenteel niet meer aan kan, kindjes zijn 7 , 5, 2.5
    Ben heel kort af tegen ze, schreeuw tegen ze , als ze ook maar iets lawaai maken kan ik dat niet aan, slaap slecht, ik voel me zo falen als moeder, ik.wil deze moeder niet zijn.
    Ik ben naar de huisarts gegaan en alles verteld en heb dus een afspraak gekregen bij een praktijkondersteuner, hier kan je heerlijk tegen praten, en samen naar een oplossing zoeken.
    Zit momenteel in de ziektewet, ik wil eerst weer de goede moeder en vrouw kunnen zijn voor me gezin, En daarna komt het werk wel...
    Merk nu al dat ik rustiger word, En nu meer energie voor de kindjes heb , En minder snel boos op ze word.
    Ik zou echt naar de huisarts gaan..
    En mijn bijna 3 jarige vraagt heel veel energie van me, en vind het heel zwaar , maar het komt echt goed..

  • ayanajamari

    Ik ben en moeder in rolstoel door en ongeval 3jaar geleden mijn kids zijn 1jaar 6jaar en 8 jaar elke morgend breng ik hen de twee oudste naar school met de bus de jongste gaat naar oma 3 dagen in de week de andere dagen zit ik met en peuter waar ik constant achter moet om ervoor te zorgen dat hij niets in zijn mond stopt omstoot... de papa moet lange uren werken doe ook nog huishouden en ik probeer het beste van te maken het is heel moeilijk en soms onmogelijk maar nooit heb ik hen als last gezien of gevoeld dus er zijn veel ergere dingen in de wereld je kindje word wel groter probeer tijd te nemen voor je wnr ze bij de KDV is succes alvast!

  • Peepah

    Je kan heel veel van je kind leren, zo erg is een pyjama dag niet. Ga samen met je kind sporten, sommige sportscholen hebben trouwens ook iets van peuterdans. Als je peuter lekker bezig is kun jij ook sporten. Probeer iets te zoeken wat voor jullie beide leuk is en bouw samen een band op. Mijn zoontje is dol op fietsen, we fietsen graag samen naar de kinderboerderij. Je hoeft niet elke dag iets nuttigs te doen. Maar ik snap ook dat je af en toe wel weer wat voor je zelf wilt. Alleen is het voor jou wat lastig weg te gaan als je dochter ligt te slapen.

  • Motherofchildren

    Als ze zelfstandiger worden dan wordt de fysieke verzorging lichter.
    Ik ervaar de mentale last zoals zorgen over de kinderen en dat mijn kinderen vaak voor mij komen als vanzelfsprekend. Ik denk dat mijn biologie het overneemt en ik mis mijn oude ik... maar na 7 jaar is dat een vage herrinnering. Probeer maar zo goed en zo kwaad het gaat juist goed voor jezelf te zorgen, zeker wordt het ooit een keer makkelijker, maar tot die tijd...


1 2 3 4 5 6 7

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

4 leden zijn nu online
Aanmelden