Roze of blauw?

Hoi hoi, 

Eindelijk was daar het moment waar we zo naar uitkeken. 2e paasdag hebben we met z'n viertjes heerlijk gevierd bij Brasserie Buitenhus in Leiden. Lekker geluncht op het terras uitkijkend over het water, langs de kraampjes gelopen, oud hollandse spelen gespeeld, de kinderen hebben lief gespeeld en gekleurd en we hebben genoten van de muziek. Het was een heerlijke dag. In de ochtend hadden we verteld dat we het eind van de middag een echo hadden gepland om te kijken of de baby een jongen of meisje zou zijn. Mijn dochter en stiefzoontje waren uitgelaten en ze konden niet wachten (wij overigens ook niet). Om 16.00 was het moment dan eindelijk daar. Mijn vrouw had vanwege haar zoontje een lichte voorkeur voor weer een zoon, en ik vanwege mijn dochter een lichte voorkeur voor weer een dochter, want makkelijk.. De kindjes telden af.. en de lampen werden ROZE! 

Mijn dochter sprong een gat in de lucht en mijn stiefzoontje reageerde beleefd 'leuk' maar we zagen toch wat traantjes in zijn ogen. Alle emoties mochten er zijn. Dit hadden we van te voren al duidelijk gezegd. We hebben hem hierin de ruimte gegeven en gaven aan dat het niet erg was dat hij niet meteen een gat in de lucht sprong. Met 2 moeders een stiefmoeder en stiefzu begrepen we echt dat hij hoopte op een broertje. Mijn vrouw vroeg de dag erna of hij eraan was gewend. "Ik denk het wel mama, jij ook?" Mijn vrouw had iets meer tijd nodig haha. Maar een paar keer uitspreken "Ik krijg een dochter" hielp wel. 
Nu tijd om gerichte spulletjes uit te zoeken. Echt niet alles wordt roze hoor, maar een beetje mag wel. De namen-herres is ook al losgebarsten nu we 50% van het lijstje kunnen laten vallen. Man wat moeilijk. Gelukkig liggen we een beetje op dezelfde lijn. 
Volgens de traditie van mijn familie moet het wel weer een dubbele naam worden. Dat maakt het wat lastig. We vinden veel namen die eindigen op een ie-klank leuk, maar zou het tegenstaan als dit beiden namen zijn. bijvoorbeeld Elodie - Emily (dit wordt het niet hoor, maar meningen over die ie- klank discussie zijn welkom). 

Verder doet de kleine meid het heel goed. Daar ben ik mega blij om. Met mij nog steeds niet zoals ik graag had gehoopt. De rugpijn is verergerd. Hoewel 2e aasdag leuk begon, eindigde deze anders dan anders. 's Avonds thuis op de bank kreeg ik een sms van hartslag. nu. Een reanimatie in de straat. Terwijl ik een sprint trek loopt mijn vrouw nog even naar boven om te kijken of het boeltje slaapt. 
ik ben als eerste ter plaatse en een andere buurtbewoner en mijn vrouw arriveren snel na mij. Lang verhaal kort, tijdens het reanimeren zelf voelde ik niets door de adrenaline, maar eenmaal weer buiten was het janken. Niet door de situatie, maar door de absolute pijn. Ik heb dit nog de rest van de week moeten voelen. Ik merk dat ik steeds meer emotioneler en somberder word door de pijn. Fysio oefeningen doen pijn en daarom doe ik ze niet. De pijn wordt niet minder omdat ik de oefeningen niet doe en zo is het cirkeltje rond. Wat moet ik doen. Ik vind de zwangerschap tot nu toe vreselijk en ik akn moeilijk genieten. Tegelijkertijd voel ik me schuldig naar alle vrouwen die dromen van een zwangerschap en waarschijnlijk met alle liefde van de wereld deze pijn hadden gedragen. 'Het kan erger, niet zo zeuren' is mijn mantra geworden. Maar ik hoop toch echt van harte dat het nog leuk gaat worden... want tot nu toe is die roze wolk meer een as-wolk.

Iemand tips?