Hallo dames,

Mijn man en ik hebben vandaag woordenwisseling gehad over onze dochter. Ik werk 36 uur onregelmatig en hij is het grootste gedeelte van de dag met haar thuis omdat hij In de nacht werkt. Mijn dochter is bij mijn man heel anders dan bij mij en daar hebben we vaker ruzie over hij vindt dat ik strenger moet zijn en niet alles toe moet laten. Ergens weet ik ook dat hij gelijk heeft maar vind het moeilijk om een kind van bijna 1 steeds te moeten corrigeren. Het grootste probleem is nu naar bed brengen het is een en al drama met veel gekrijs mijn man legt haar op bed en ze is binnen 5 min zelfstandig in slaap gevallen wanneer ik dit doe duurt het soms wel 30min met bijna kots aanvallen en tranen wat ik ook doe het lijkt mij niet te lukken. Mijn man snapt dit niet en het frustreert hem en hij vind dat ik haar verpest. Ik probeer hem uit te leggen dat ik er niks aan kan doen en het op zijn manier probeer te doen maar dat het echt niet lukt maar dit snapt hij dan weer niet. Ik doe de nachten alleen omdat onze dochter nog niet doorslaapt ze wordt meerdere keren per nacht wakker en mijn man snapt dit niet zijn reactie is dan negeer je haar toch ik zou dit graag doen maar ze ligt bij ons op de kamer dan valt er vrij weinig te negeren.

Ik moet ook eerlijk bekennen dat mijn geduld nu echt op aan het raken is ik ben 25 weken zwanger en slaap erg slecht daardoor trek ik het gehuil van onze dochter nog minder. Ook wilt ze dat ik haar steeds op til maar dit gaat niet want heb al rug klachten en ze is best zwart 11,5kg als ik niet haar zin geef dan is het steeds gejammer.

Wie heeft er tips voor mij om hier mee om te gaan?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (31)    Verversen

1 2 3



  • Badeendje2018

    Onze peuter is bij mij ook anders als bij mijn partner. We hebben beide ons eigen rituelen zeg maar. En dat weet onze peuter ook. Als ik hem op bed leg dan lezen we een boekje en gaat hij slapen. Legt mijn partner hem op bed dan spelen ze nog even samen en mag hij een filmpje kijken. Uiteindelijk gaat hij slapen alleen het een duurt wat langer dan het ander. Niks mis mee. Dat een dreumes snachts wakker word is echt niet zo gek hoor, zelfs erg gezond! Zwaar is het zeker maar het moet niet zo zijn dat zij groter moet worden omdat ze dalijk grote zus is terwijl ze in feite ook gewoon nog erg klein is. Onze peuter word ook nog wakker snachts terwijl zijn zusje al maanden doorslaapt. Doe het beide op jullie eigen manier waar jullie beide achter staan. Tot kotsaanvallen aan toe laten huilen vind ik echt vreselijk om te lezen. Ivm optillen kun je bijvoorbeeld zeggen dat ze bij jou op schoot mag zitten want tillen doet pijn.

  • nora1993

    Misschien vindt ze het gewoon moeilijker om afscheid te nemen van jou dan van haar papa. Is ze meer gehecht aan jou? Ik geloof er niet in dat een kind van nog geen jaar bewust op bepaalde momenten hysterisch kan worden en tranen kan maken.

  • Lia174

    Nee juist niet. Ze is echt een papa’s kindje omdat ze hem eigenlijk altijd ziet en hij nu veel met haar doet ivm mijn zwangerschap

  • Mijndraakjes

    En omdat ze precies weet wat ze aan hem heeft ;). En dat bedoel ik niet lelijk, maar ze weet precies hoe ver ze kan gaan bij papa. Papa geeft haar, zoals ik tussen de regels kan lezen, die veilige grenzen

  • 3Blessings

    Zulke discussies hebben ik en mijn man ook gehad. We accepteren nu van elkaar dat we allebei een andere opvoedstijl hebben en het werkt prima. Zolang je elkaar maar niet ondermijnt is het geen probleem. Het lijkt er wel op dat je dochtertje je goed kan manipuleren en weet dat haar drama leidt tot het resultaat wat zij wilt.
    In mijn ervaring kunnen kinderen ook wat emotionele spanning ervaren doordat ze voelen dat er veranderingen komen (een nieuwe baby). ze kunnen die gevoelens nog niet goed begrijpen en kunnen dan wat moeilijker gaan doen. Mijn kinderen deden daardoor vaak ook wat moeilijker naarmate ik verder in de zwangerschap was. Ook had ik er meer moeite mee om mijn geduld te bewaren (je bent moe en je zit vol met hormonen). Kinderen voelen dat aan en maken er gebruik van. Daarom vroeg ik mijn man om bij de springen met de kinderen als het mij teveel werd en hij wist dan ook waardoor dat kwam. Dit heeft mij veel geholpen en hopelijk helpt het jou ook.

  • Mijndraakjes

    Oh meis, je dochter weet precies hoe ze je moet bespelen ;) Ze zijn slimmer dan je denkt. Ze heeft echt al snel door wanneer ze haar zin krijgt van jou (jammeren en krijsen). Ze heeft ook door dat dat bij papa niet werkt. Daar doet ze dat dus niet. Begin vandaag nog met opvoeden, ze is bijna 1. Nee is nee. Ik ga je niet optillen. Doe alles wat standvastiger en dus niet te onzeker. Je kindje heeft dat door. Twijfel in je stem en lichaamshouding is funest. Dus na het avondritueel gewoon in bed. Ga vanavond eens samen met je man het avondritueel doen. Laat hem je dochter in bed leggen, terwijl jij erbij bent. Kijk hoe hij het aanpakt. Kijk naar zijn houding, zijn lichaamstaal en luister naar zijn stem. Laat weten aan je man dat je dit ook wilt kunnen en vraag hem om je te steunen daarin. Misschien ziet hij van een afstandje waar het 'mis' gaat. Neem ook zijn adviezen aan, maar ga wel met respect met elkaar om. Dus geen verwijten naar elkaar dat een ieder het fout doet en niet wil luisteren. Wees open naar elkaar, leer van elkaar (want hij kan ongetwijfeld ook een hoop van jou leren!) en wees lief voor elkaar. Je hoeft niet alles hetzelfde te doen, maar wees wel consequent in wat jullie doen. Je kindje wil duidelijkheid en grenzen. Een grens is veilig voor een kind, geef het haar :)

  • Elien_

    Helemaal akkoord met deze reactie.

  • tweede83

    Ik denk dat je duidelijk moet zijn naar je kind. Mij dochter is 3 en wil nog graag getild worden. Ik zeg gewoon dat ze zelf moet staan op haar eigen benen. Dat gaat een aantal keren tot ze in de gaten krijgt dat ik haar toch echt niet ga tillen. Hetzelfde met naar bed brengen. Ze wil dat ik alles doe. Als mijn man het deed werd het drama. Langzaam opgebouwd. Ik laat haar de tandenborstel enz uit de douche halen en papa poetst haar tanden in de keuken. Ik leg haar dan op bed. Volgende stap is dat papa ook de pyjama aan doet en ik leg haar op bed. Daarop volgende stap is dat papa haar nu op bed legt. De laatste stap zal zijn dat papa haar omkleed op eigen kamer.
    Misschien ook een tip voor jou om je dochter op een eigen kamer te laten slapen. Dan hoor jij niet alles meer van haar en andersom.

  • dennenboom

    Jullie hoeven niet precies hetzelfde te doen, kindje snapt snel genoeg dat het bij de ene verzorger anders gaat. Maar waarom geeft je partner jou commentaar als het langer duurt? Dan doet hij het lekker toch 🤭. Jij bent mama, kindjes zijn toch anders (lees: meer persoonlijkheid) bij mama, ookal is je partner meer thuis. Wat doet ze dat je haar en je partner haar moet corrigeren? En het is toch niet raar dat ze opgetild wilt worden? Gejammer vind ik erg negatief klinken, net als een kind "verpesten" omdat het niet binnen 5 minuten overigens.. Wat is de behoefte achter het "gejammer"? Kijken wat jij doet, nabijheid willen? Is een learning tower/leertoren of rugdragen een optie? Waarom zou je haar 's nachts negeren? Zoveel vragen 🤔.

  • Lia174

    Hoi, mijn partner vindt dat ik haar op bed moet leggen omdat ze prima zelf in slaap kan vallen bij mij wilt ze altijd gewiegd worden. Negeren bedoeld hij in de nacht omdat ze dan wakker wordt om te spelen terwijl ze eigenlijk nog moe is ze wrijft dan steeds in haar ogen. Optillen heb ik normaal geen moeite mee maar ik ben 25 weken zwanger en heb echt last van mijn rug en mijn dochter is nou niet bepaald licht om steeds op te moeten tillen

  • dennenboom

    Maar ze valt snel in slaap als hij het doet, dat hoeft niet te betekenen dat jij iets verkeerd doet. Misschien wilt ze bijvoorbeeld juist even ontladen bij jou. En ivm tillen, rot dat je zo last hebt van je rug! Heb je er ook last van als je bijvoorbeeld een zwaardere rugtas om hebt? Want een dreumes tillen in een draagzak op je rug is wel lichter dan een hangend kindje op je heup. Maar anders dus misschien een leertoren? Zij heeft ook behoeften/wensen.. zonder meteen weg gezet te hoeven worden als jengelend/hangerig etc.. Uit je tekst klinkt het voor mij alsof je partner teveel verwacht van een baby/dreumesje alleen omdat ze bij hem bepaald gedrag niet laat zien.

  • Je_evi89

  • boterbloemen

    Op hoofdlijnen zijn we het eens, maar we hebben wel een andere stijl. Ik moet niet proberen te doen wat mijn man doet, of andersom. Dat vinden de kinderen niet oke, maar wij zelf ook niet. Je moet iets doen dat bij je past, mag best verschillen. Maar die hoofdlijnen moet je wel hebben. Je kunt niet met zijn tweeën ouder zijn, en dat maar eentje de regels handhaaft en corrigeert. Dan ondermijn je de ander. En als je het nu al lastig vindt om te corrigeren.. dat wordt alleen maar moeilijker naarmate ze ouder worden als je er nu niet mee begint.

    Ik herken best dingen in je verhaal hoor. Als ik de kinderen naar bed breng is dat lekker rustig afbouwen van de dag, duurt het hooguit 45 min, incl douchen (4 kinderen). Als mijn man het doet, duurt het 2x zo lang, is het dik feest en herrie daar boven, de hele badkamer nat, de kinderen stuiterend hun bed in. En toch werkt het. Ze kunnen allebei de manieren prima aan, maar als ik de manier van mijn man zou doen of andersom, gaat het hopeloos mis. Ik zou gek worden van de drukte, hij krijgt de kriebels van mijn strakke schema.
    We hebben 1 dochter die perse wil dat ik haar naar bed breng en als mijn man het doet is het drama. Dat hebben we een tijdje geprobeerd te negeren en gewoon mijn man het laten doen, maar het was gewoon voor niemand leuk. Ik heb dat dan overgenomen, en we zijn dat langzaam weer aan het opbouwen. Het kan een fase zijn, het wil niet zeggen dat jij iets verkeerds doet.
    Je kunt haar op haar eigen kamer leggen, dan is het al veel makkelijker om in de nacht minder aandacht te geven. Ze is nu ook gewend aan direct aandacht als ze wakker is, dus dat zal ze ook vragen. Met een eigen kamer kun je dat afbouwen.

    Praat met elkaar, maar zonder beschuldigingen. Pak het als team aan, niet als twee losse ouders. Mom1989 geeft goede tips

  • Mom-1989

    Vervelend.. mijn man en ik hebben dit soort frustraties ook, die oplopen naarmate onze dochter "onhandelbaarder" wordt in de driftbui en nee fase waar ze nu in zit (1,5 is ze). Wat in ieder geval niet werkt is in de situatie kritiek op elkaar leveren en discussiëren, want dan krijg je nooit een rustig, volwassen gesprek.

    Wat bij ons wel helpt, is op een rustig moment overleggen en je open stellen om te kijken wat je van de ander kunt leren. Tegelijkertijd loslaten dat de ander niet precies moet doen wat jij het beste zou vinden. En misschien kom je wel tot bepaalde oplossingen. Zo hebben wij afspraken gemaakt over de verdeling (zo doe ik nu alle ochtenden en mijn man neemt haar in de weekenden wat langer voor zijn rekening zodat ik kan uitrusten ivm zwangerschap) en bijv mijn man ergerde zich dood dat hij de hele dag "nee, dit mag niet" moest zeggen tegen onze dochter omdat ze continu grenzen opzoekt. Ik gaf hem als tip om dit positiever te brengen, bijv "kom naar beneden". We hebben afgesproken dat ik hem op een vriendelijke manier daarop wijs, zodat hij bewuster wordt. En zo zijn er veel dingen beide kanten op.

    Haar niet optillen is bijvoorbeeld een goed startpunt voor het "corrigeren", je kunt ook door je knieën gaan en haar rustig uitleggen dat je haar niet kan tillen. En bespreken wat de tips van je man zijn voor het naar bed brengen, die je dan op je eigen manier in je ritueel past.

  • Lia174

    Bedankt voor de tips. Ik denk ook dat de frustratie uit mijn kant komt omdat ik al bijna 1 jaar slecht slaap. Mijn man werkt 6 nachten achter elkaar kan dus nooit overnemen. Ik zelf werk onregelmatig of begin om 07:00 of om 14:30 wanneer ik een avonddienst heb en een slechte nacht duurt een dag voor mij wel heel lang terwijl hij lekker 8 uurtjes pakt en alle dutjes mee slaapt. Ik kan moeilijk slapen wanneer er veel geluid in huis is daarom kan ik overdag moeilijk slapen. Mijn man snapt dan niet dat ik weinig geduld heb

  • Lispeltuut

    Als je nu niet begint met corrigeren, hoe wil je dat dan gaan doen als ze 5, of 10 is? Vriendinnetje van mijn dochter is ook te weinig gecorrigeerd, ze lopen nu bij de psych/ kindercoach om hulp bij de opvoeding. Het is een pittig kind, daar kunnen ze niks aan doen, maar er is te weinig consequent geweest in de eerste jaren (zijn hun eigen woorden hoor). Dus voor jou beginnen met strenger worden, de hele dag door. Opvoeden is echt allang begonnen. Logisch dat jou dingen niet lukken, je kind weet dat het toch wel haar zin krijgt. Worden heel vervelende kinderen later, sorry dat ik het zo zeg.

  • Assera

    Het is precies ons verhaal, maar dan andersom. Bij mij zijn ze makkelijker. MAr ze vinden papa leuker. Dat is de prijs die ik er voor betaal (zo voel ik dat soms). Mijn man raakte wel eens geïrriteerd als het hem niet lukte en dan moest in het overnemen omdat het bij mij wel makkelijk gaat. Op zich prima, maar dan is het wel al het leuks voor papa en de moetjes en lastige dingen voor mij. Wij hebben nu afgesproken ieder op zijn eigen manier en niet klagen over de consequenties. Dus als mijn man beneden komt na een uur in bed leg sessie en klaagt, dan zeg ik “tja”. Of ik als de kinderen vooral met hem willen spelen “tja”. Het is nu eenmaal zo. Het wordt nooit hetzelfde dat ligt niet in onze karakters. Kinderen leren gauw genoeg dat iedere ouder het anders doet. Daar verpest je niks mee, daar train je het aanpassingsvermogen mee.


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

3 leden zijn nu online
Aanmelden