Ik ben de laatste tijd echt leeg van binnen. Ik heb 16 jaar een relatie, waarvan 1 jaar nu getrouwd en samen 4 kinderen. Ik werk vol time en mijn partner heeft wajong. Sinds ik werk en beetje mijn sociale kring opbouw is mijnpartner erg jarloers. Als ik naar het werk ga moet ik bellen, als ik na huis ga bellen. Als ik online ben op app vraagt die met wie ik app. Dit heeft mijn zo erg benauwd, dat ik rust wilde bij mijn ouders Nu is hij hier erg kapot van en snap niet dat ik 16 jaar opgeef. Ik heb aantal keren aangegeven rust te willen en dat wij al vaker hebben besproken dat het beter is als hij ook werk maar nooit luisterde. Ik was thuis altijd het spin in het web ik kan dat niet meer volhouden. Nu ben ik naar ons huis gegaan, omdat hij zegt ik blijf bij mij moeder ga jij maar terug na huis, alleen nu is hij toch naar mij gekomen en maakt de overweging voor mij erg zwaar hij mis me en snap het nu allemaal gaat werken.
Ik ben erg radeloos kunnen jullie wat advies geven wat jullie zoude doen
Gaan praten met elkaar vanuit ik en niet verwijtend. Realiseer dat zijn wereld klein is geworden en het daarmee logisch is dat de focus meer op de partner gaat. Daarin mag hij bewust worden hoe hij, buiten werk om, toch ook weer een zinvolle invulling kan geven (als dat al het geval is en nodig zou zijn). Jij vult in als jaloers, maar misschien is hij eenzaam? En wat heb jij zoal al gedaan om de situatie te verbeteren? Ik zou zeker weten in relatietherapie gaan
Als je samen een gezin hebt, ben ik wel van mening dat je moet proberen er samen uit te komen. Lukt dat niet, dan is uit elkaar gaan altijd een optie. Maar ik krijg uit je stukje niet het gevoel dat jullie er al aan gewerkt hebben samen. Weet hij hoe jij je voelt, begrijpt hij het? Weet jij hoe hij zich voelt, waar zijn gedrag vandaan komt, begrijp jij het? Praat met elkaar. En lukt dat niet, dan kun je overwegen om samen met iemand te gaan praten. Jij hebt het over jaloezie, maar misschien is het wel onzekerheid, eenzaamheid, frustratie? Jij noemt het rust nemen, maar hij ervaart het als de relatie opgeven. Het loopt bij jou zo hoog op dat je weg wil, bij hem lijkt dat een verrassing? Hij geeft aan weg te zijn thuis, maar komt dan toch. Jullie lijken heel veel te voelen maar niet echt te communiceren samen, en dat is ook niet makkelijk. Een therapeut er bij halen kan echt helpen daarin.
Ik vind het wel een beetje een verhaal van “that escalated quickly”. Tussen het controlerende gedrag en jij die naar je ouders gaat zit neem ik aan nog wel wat meer. Jullie hebben 4 kinderen, dus ik denk ook wel veel om voor te vechten. Even naar je ouders gaan om tot rust te komen is één ding, maar natuurlijk geen erg productieve structurele oplossing. Daarvoor moet je toch echt heel goed met hem in gesprek, al of niet met een therapeut erbij. En idd, het idee dat hij moet gaan werken is bij een wajong wel een beetje vreemd (tenzij bij het toekennen van die wajong iemand niet heeft op zitten letten).
Hij heeft met reden een wajong-uitkering dus ik vind het niet eerlijk dat jij zegt dat het beter is dat hij gaat werken. Die wajong had hij waarschijnlijk al voordat je hem kende (sinds zijn 18e neem ik aan). Dat hij je zo controlleerd is natuurlijk niet goed. Misschien helpt het als je hem uit jezelf al wat meer verteld over wat je zoal doet en met wie. Ik kan me voorstellen dat hij onzeker is dat hij niet goed genoeg is, als jij zegt dat het beter is als hij gaat werken en als je bij hem weggaat, naar je ouders vertrekt. Wat wil je zelf? Wil je bij hem weg of wil je er samen aan werken? En wat wilt hij? Als je er samen aan wilt werken, kun je relatie-therapie overwegen
Je hebt zelf niet goed je grezen bewaakt en niet goed gecommuniceerd wat je nodig hebt. Communicatie is echt key, en niet pas nadat je emmer al helemaal overloopt.
Het is ook vast ook niet een probleem dat deze week is begonnen maar toch ben je gaan trouwen vorig jaar. Dus.. ga in therapie en kom erachter waar echt de schoen wringt. Weglopen gaat je nuet helpen.
Hij zit in een wajong zeg je dus verwachten dat hij maar gaat werken vind ik nogal vreemd.
Wat je wel zou kunnen opperen is dat ie een hobby zoekt buiten de deur. Het is voor niemand gezond om de hele dag alleen maar thuis te zijn zonder sociaal leven.
Maar zoek hulp om met elkaar te leren communiceren. En als hij niet direct wil, ga dan zelf. Verder geef ook je grenzen aan en doe het dan ook niet als jij niet wilt bellen dat je naar huis komt, doe dat dan ook niet. En zeg hem dan duidelijk dat hij je maar vertrouwen moet, zeker als je al zo lang samen bent.
Neem aan dat dat niet het enige is wat benauwd, hoe dan ook...als hij een wajong heeft zal hij die niet voor zijn schoenzolen krijgen...hoe dan ook, overweeg therapie als het nog redzaam is.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (7) Verversen