Twijfelen over een derde kind: wanneer weet je dat je klaar bent voor nummer drie?
Laatst had ik een gesprek met mijn man over iets wat al jaren ergens in mijn achterhoofd zit: een derde kindje.
Ik heb eigenlijk altijd gezegd dat ik graag drie kinderen wilde. Mijn man wilde vroeger juist helemaal geen kinderen. En toch zitten we hier nu, met twee prachtige kinderen – een jongen en een meisje – en een gezin waar ik enorm dankbaar voor ben.
Maar toch… dat idee van een derde blijft soms door mijn hoofd gaan.
Niet omdat het moet. Niet omdat ons gezin niet compleet voelt. Maar omdat het verlangen er ergens altijd een beetje is geweest.
En nu mijn man zei dat hij er eigenlijk wel voor openstaat, merk ik dat mijn hoofd meteen begint te denken.
Niet alleen met dromen… maar vooral met praktische vragen.
Want hoe gaan we dat eigenlijk doen, een derde kind?
Onze kinderen slapen eindelijk goed. Na jaren van gebroken nachten voelt het alsof we net weer een beetje ademruimte hebben. De luiers zijn bijna voorbij, er zit ritme in ons gezin en de jongste gaat binnenkort naar school.
Dus ergens denk ik ook: Waarom zouden we opnieuw beginnen?
Maar aan de andere kant denk ik: Waarom eigenlijk niet?
Liefde is er genoeg. Daar ben ik niet bang voor.
Waar ik wél over nadenk zijn de praktische dingen:
- We hebben drie slaapkamers. - Hoe verdelen we straks de kamers? - Wat doen we met de auto en drie kinderstoelen? - Hoe verdeel je je aandacht tussen drie kinderen? - En willen we weer door die periode van slapeloze nachten?
En daarnaast speelt mijn eigen ontwikkeling ook een rol.
Ik ben nog bezig met mijn studie en wil die eerst bijna afronden. Mijn plan is om pas eind van het jaar eventueel te stoppen met de pil. Tegen die tijd gaat mijn zoon naar school en kan ik eerst knallen met mijn stage. Daarna hoef ik alleen nog papers te schrijven, wat eventueel ook prima zou kunnen als ik zwanger ben.
Qua werk wil ik uiteindelijk drie dagen gaan werken. Niet fulltime, maar wel iets meer dan nu. Want als de kinderen straks op school zitten, voelt het ook logisch om weer een beetje meer in mijn carrière te investeren.
En toch… als ik er eerlijk naar kijk, maak ik me eigenlijk niet zo druk over geld, spullen of tijd. Dat soort dingen lossen gezinnen meestal wel op.
Mijn grootste twijfel zit ergens anders.
Ik wil dat mijn kinderen alles kunnen krijgen wat ze nodig hebben. Niet alleen liefde, maar ook kansen. Ik wil dat ze later hun diploma kunnen halen, hun eigen pad kunnen volgen en dat wij als ouders daar achter staan.
Kinderen op de wereld zetten is tenslotte niet iets wat je zomaar doet.
Je bent verantwoordelijk voor hun leven, hun ontwikkeling en hun kansen.
Dus ja, ik denk er misschien veel over na. Maar misschien hoort dat ook wel zo.
Aan de andere kant denk ik soms ook gewoon heel nuchter:
Er zijn duizenden gezinnen met drie kinderen (of meer). Die krijgen het ook voor elkaar.
Misschien wordt het gewoon wat drukker. Misschien wordt het wat chaotischer.
Maar misschien voelt het ook gewoon… compleet.
En eerlijk? Ik mis het babystukje soms ook gewoon een beetje.
De kleine handjes. De eerste lachjes. De knuffels.
Dus voorlopig zitten we nog in de denkfase. Er is geen haast en geen beslissing.
Maar ik ben wel heel benieuwd naar jullie ervaringen.
Aan alle mama’s (en papa’s) met drie kinderen:
- Wanneer wist je dat je klaar was voor een derde? - Twijfelde je ook zoveel vooraf? - Hoe ervaar je de overgang van twee naar drie kinderen? - En hebben jullie praktische tips? - zit er niet te veel leeftijd tussen dalijk? Dus bijvoorbeeld 0-5-7jaar ?
Ik had ‘gewoon’ steeds nog een kinderwens, en toen die eenmaal volledig vervuld was had ik die niet meer. Ik heb daarom nooit echt van dit soort afwegingen gemaakt, het voelde gewoon goed. We wisten wel vooraf dat er een ‘groot’ gezin wilde, dus we zijn nooit terug gekomen op een keuze ofzo.
Drie autostoelen paste prima in de auto, onze oudste twee hoefden geen kamer te delen maar hebben dat wel 8 jaar gedaan omdat ze het zelf leuk vonden. Over aandacht heb ik me nooit zorgen gemaakt, wij komen zelf uit gezinnen met 3-4 kinderen en hebben daar beiden nooit last van gehad, integendeel juist. We wilden het niet voor niets, we vinden het beiden heerlijk 3 kinderen. De derde ging hier in 1 moeite door, want ze zitten dicht op elkaar dus we zaten nog vol in de luiers, dutjes en verzorging fase. Mij lijkt het wel een flinke stap als je dat al ontwend bent. Je pakt ze ook heel makkelijk samen als ze dicht op elkaar zitten, ik denk dat je met meer leeftijdsverschil je aandacht meer moet verdelen. Maar dit is heel persoonlijk en ook maar net wat je fijn vindt en gewend bent. Ik vind dicht op elkaar ideaal, een ander niet.
Als ik het zo lees, dan roept het bij mij op: is het een wens voor een derde of is het weemoed omdat het moeilijk is om die fase van hele kleintjes los te laten? Omdat ik vooral zorgen en argumenten tegen lees, en weinig waarom je het wel wil behalve dat je het soms mist.
Waarom wil ik een derde kind? Die vraag stel ik mezelf de laatste tijd steeds vaker. Niet omdat ons gezin nu niet compleet voelt, maar omdat het verlangen naar een derde ergens blijft terugkomen. Voor mij zit dat in meerdere dingen. Er is nog ruimte voor meer liefde in ons gezin. Het gevoel dat misschien nog één kindje ons helemaal compleet kan maken. En eerlijk: het idee om nog één keer die babytijd mee te maken – de knuffels, het zorgen, de eerste momentjes – maakt me ook gewoon heel blij. Daarnaast kom ik zelf uit een groot gezin met veel broers en zussen. We hebben een hele hechte band en dat gun ik mijn kinderen ook. Natuurlijk hebben zij elkaar al, maar het idee van een groter gezin voelt voor mij ook heel warm. Wat ik ook merk: mijn gedachten gaan er steeds vaker naartoe. Het is niet iets wat ineens opkomt, het is een wens die er eigenlijk altijd al een beetje is geweest. Ik heb altijd gedacht dat drie kinderen mij mooi zou lijken. En ja, moeder zijn is soms zwaar, chaotisch en vermoeiend. Maar tegelijkertijd is het ook het mooiste wat ik ooit heb gedaan. Misschien is dat ook wel een van de grootste redenen waarom het idee van nog een kindje zo bijzonder voelt. 🤍
Tegelijk vind ik dat een derde kind een heel bewuste keuze moet zijn. Je zet tenslotte een mens op de wereld en daar komt veel verantwoordelijkheid bij kijken. Daarom probeer ik er ook realistisch naar te kijken. Gaan mijn andere kinderen er straks onder lijden, of gaan ze er juist net zo van genieten als ze nu met elkaar doen? Blijft ons huis geschikt voor een gezin met drie kinderen, of zouden we op termijn toch groter willen wonen? Een baby kan natuurlijk eerst bij ons op de kamer slapen en een kamer delen is ook helemaal niet verkeerd. Maar ergens gun ik mijn kinderen later ook hun eigen plek en privacy als ze groter worden. Dus die praktische kant speelt voor mij ook mee. Daarom probeer ik niet alleen te denken vanuit gevoel, maar ook echt de waarom wél en waarom niet naast elkaar te leggen. Want als we voor een derde gaan, wil ik dat het een keuze is waar we goed over hebben nagedacht. En soms stel ik mezelf ook een eerlijke vraag: Is het echt het verlangen naar nog een kindje in ons gezin, of vind ik het gewoon moeilijk om de babytijd los te laten? Ik werk zelf met baby’s en maak daar ook veel mooie momenten mee. En hopelijk word ik ooit tante, en krijgen vriendinnen nu ook kinderen. Maar hoe bijzonder dat ook is, het zijn natuurlijk niet mijn eigen kinderen. Misschien is dat ook wel waarom die gedachte aan een derde soms blijft terugkomen. Omdat het moederschap, hoe zwaar het soms ook is, ook het mooiste is wat ik ooit heb mogen meemaken.
Hoi Mama van 3 kleine kinderen. 6,5 jaar 5 jaar en 2,5 jaar oud. Het is wel druk maar voor mij niet veel drukker dan toen ik er 2 had. ze zijn alle 3 gek op elkaar groeien samen op. Voor mij is wat moeilijker met het huis mooi houden omdat ik 10x per dag opruim haha. maarja ik miste die baby fase die schattige baby. en mijn 3 kinderen waren als baby heel makkelijk. Wil er daarom nu nog 1 haha
Ik vind het heel mooi te lezen dat je ook nadenkt over de kinderen die je al hebt. Daarin lees ik veel liefde. Wat doet een extra kindje met de huidige kinderen. Vaak gaat het alleen over het verlangen van de ouders. Ik denk dat het heel goed is om over al die punten na te denken en dat dat zeker niet te veel is.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (4) Verversen