Twijfelen over een derde kind: wanneer weet je dat je klaar bent voor nummer drie?
Laatst had ik een gesprek met mijn man over iets wat al jaren ergens in mijn achterhoofd zit: een derde kindje.
Ik heb eigenlijk altijd gezegd dat ik graag drie kinderen wilde. Mijn man wilde vroeger juist helemaal geen kinderen. En toch zitten we hier nu, met twee prachtige kinderen – een jongen en een meisje – en een gezin waar ik enorm dankbaar voor ben.
Maar toch… dat idee van een derde blijft soms door mijn hoofd gaan.
Niet omdat het moet. Niet omdat ons gezin niet compleet voelt. Maar omdat het verlangen er ergens altijd een beetje is geweest.
En nu mijn man zei dat hij er eigenlijk wel voor openstaat, merk ik dat mijn hoofd meteen begint te denken.
Niet alleen met dromen… maar vooral met praktische vragen.
Want hoe gaan we dat eigenlijk doen, een derde kind?
Onze kinderen slapen eindelijk goed. Na jaren van gebroken nachten voelt het alsof we net weer een beetje ademruimte hebben. De luiers zijn bijna voorbij, er zit ritme in ons gezin en de jongste gaat binnenkort naar school.
Dus ergens denk ik ook: Waarom zouden we opnieuw beginnen?
Maar aan de andere kant denk ik: Waarom eigenlijk niet?
Liefde is er genoeg. Daar ben ik niet bang voor.
Waar ik wél over nadenk zijn de praktische dingen:
- We hebben drie slaapkamers. - Hoe verdelen we straks de kamers? - Wat doen we met de auto en drie kinderstoelen? - Hoe verdeel je je aandacht tussen drie kinderen? - En willen we weer door die periode van slapeloze nachten?
En daarnaast speelt mijn eigen ontwikkeling ook een rol.
Ik ben nog bezig met mijn studie en wil die eerst bijna afronden. Mijn plan is om pas eind van het jaar eventueel te stoppen met de pil. Tegen die tijd gaat mijn zoon naar school en kan ik eerst knallen met mijn stage. Daarna hoef ik alleen nog papers te schrijven, wat eventueel ook prima zou kunnen als ik zwanger ben.
Qua werk wil ik uiteindelijk drie dagen gaan werken. Niet fulltime, maar wel iets meer dan nu. Want als de kinderen straks op school zitten, voelt het ook logisch om weer een beetje meer in mijn carrière te investeren.
En toch… als ik er eerlijk naar kijk, maak ik me eigenlijk niet zo druk over geld, spullen of tijd. Dat soort dingen lossen gezinnen meestal wel op.
Mijn grootste twijfel zit ergens anders.
Ik wil dat mijn kinderen alles kunnen krijgen wat ze nodig hebben. Niet alleen liefde, maar ook kansen. Ik wil dat ze later hun diploma kunnen halen, hun eigen pad kunnen volgen en dat wij als ouders daar achter staan.
Kinderen op de wereld zetten is tenslotte niet iets wat je zomaar doet.
Je bent verantwoordelijk voor hun leven, hun ontwikkeling en hun kansen.
Dus ja, ik denk er misschien veel over na. Maar misschien hoort dat ook wel zo.
Aan de andere kant denk ik soms ook gewoon heel nuchter:
Er zijn duizenden gezinnen met drie kinderen (of meer). Die krijgen het ook voor elkaar.
Misschien wordt het gewoon wat drukker. Misschien wordt het wat chaotischer.
Maar misschien voelt het ook gewoon… compleet.
En eerlijk? Ik mis het babystukje soms ook gewoon een beetje.
De kleine handjes. De eerste lachjes. De knuffels.
Dus voorlopig zitten we nog in de denkfase. Er is geen haast en geen beslissing.
Maar ik ben wel heel benieuwd naar jullie ervaringen.
Aan alle mama’s (en papa’s) met drie kinderen:
- Wanneer wist je dat je klaar was voor een derde? - Twijfelde je ook zoveel vooraf? - Hoe ervaar je de overgang van twee naar drie kinderen? - En hebben jullie praktische tips? - zit er niet te veel leeftijd tussen dalijk? Dus bijvoorbeeld 0-5-7jaar ?
Nou precies hetzelfde gehad. Alleen niet bezig met een opleiding, wel andere baan toen. Maar wij hebben onze derde wel gekregen en het was echt een leuke tijd! Nu gaat ze proefdraaien op school. En ja al die dingen die je benoemt hadden wij ook, maar kwam allemaal goed. Nadat ze geboren was wist ik ook dat het bij 3 kinderen bleef. Ook heel gek.
Wat een heerlijk gevoel dat jullie compleet zijn zo ❤️ ik denk dat uiteindelijk ook alles wel goed komt, maar ik wil er gewoon heel graag goed over nadenken. Maar zo te lezen komen vaak de praktische dingen wel goed 🩵
Wij hadden 2 kinderen (via ivf) wij waren rustig aan het nadenken of voor een 3e zouden willen (niet meteen toen) die gedachtes gingen, net als bij jou, alle kanten op. Toen bleek ik onverwacht zwanger. We hoefden niet meer na te denken en te twijfelen of we dit wilden. Dit was voor ons gekozen. Ik ben nu ook zeker dat het klaar is nu. Had niet verwacht dat ik dit gevoel zou hebben.
Hoe fijn! Dan had het zo moeten zijn ❤️ En wat fijn dat jullie nu echt compleet zijn ! Dat gevoel denk ik ook te krijgen na kindje drie. Omdat dit is wat ik altijd al voor mij zag🤭
Ik heb nooit getwijfeld. Wilde gewoon een derde… achteraf denk ik weleens, waarom heb ik er niet wat beter over nagedacht? 🤣. Nee zeker geen spijt hoor, maar vind de dynamiek met die kleine en de groten nu soms best wel lastig. M’n jongste kan nog niet samen spelen en delen en begint elke keer te krijsen als hij z’n zin niet krijgt. De babytijd vond ik echt prima en ook leuk dat die andere 2 het wat bewuster hebben meegemaakt. Na nr 3 is mijn kinderwens echt over trouwens! Dat geeft echt wel een fijn en rustig gevoel.
Herkenbaar! Ik ben in december bevallen van ons derde kind. Ons eerste kindje was een ongelukje/verrassing en zowel bij de tweede als bij de derde hebben we zo getwijfeld. Met name over de timing, omdat we allebei nog jong zijn/waren en nog studies moesten afronden en carrièrestappen wilden maken. Maar bij de derde ook zeker of het nou wel zo nodig was en praktische bezwaren. Wat uiteindelijk denk ik doorslag gaf is de wens voor een groot gezin; wij komen allebei ook uit een gezin met 3-4 kinderen en hebben dat altijd zo leuk gevonden. Mijn belangrijkste tip is maak je geen zorgen om praktische bezwaren, dat komt allemaal wel goed. Als jullie genoeg liefde, tijd en geld over hebben om al jullie drie kinderen te geven wat je ze gunt, komt het echt helemaal goed. Je kunt er dan denk ik eigenlijk geen spijt van krijgen. Andersom kun je denk ik wel spijt krijgen van het bij twee laten. Om het leeftijdsverschil zou ik me absoluut geen zorgen maken. Die van ons zijn 9, 5 en 0 en dat is perfect. De overgang van 2 naar 3 vind ik zo chill en dat de andere kinderen al wat ouder zijn helpt daarin zeker. Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nu 27 en het gevoel dat ik geen haast heb heeft me ook geholpen om rustig een keuze te maken.
In het begin twijfelde ik ook. En dat was niet of er voldoende tijd / geld / praktische zaken, maar vooral de slapeloze nachten. Onze tweede was een dema baby en hebben we veel geslapen. Maar mijn gevoel zei vooral dat er nog wel eentje bij mocht komen en uiteindelijk is hij er ook gekomen. En een heerlijke makkelijke baby, die inmiddels alweer 7.
Omdat de oudste al op school zat en de middelste bijna vond ik de eerste twee maanden wel pittig. Niks nog even lekker kroelen op bed, maar de wekker op tijd en de kinderen naar school brengen. Gelukkig was de baby wel heel makkelijk en kon hij overal mee naartoe. Wel heerlijk om dan echt 1 op 1 tijd met de baby te hebben als de andere twee naar school waren.
Ik heb twee slechte slapers gehad.. dus ik zei al een derde is een perfecte slaper kan niet anders 😂.. maar dat weet je natuurlijk nooit. Dus dat zou dan inderdaad wel weer zwaar zijn, omdat we het niet meer gewend zijn.
Zelf hebben wij ook een tijd getwijfeld en uiteindelijk besloten er niet voor te gaan. Niet omdat er niet genoeg liefde is, omdat er geen ruimte in huis is of om financiële redenen – integendeel. Maar puur met het oog op onze kinderen.
Zij zitten nu dicht op elkaar in leeftijd en we merken dat alles steeds makkelijker wordt. Als we een uitje plannen, is het niet lastig om iets te vinden dat voor alle leeftijden geschikt is. Ze vinden vaak dezelfde dingen leuk en spelen veel met elkaar.
We hoeven geen rekening meer te houden met middagslaapjes en als ze ’s avonds een keer wat later naar bed gaan, kan dat prima.
Als we naar onze buren kijken, die drie kinderen hebben met een leeftijdsverschil van zes en acht jaar met de jongste, zien we dat zij veel thuis blijven. Ze moeten rekening houden met de slaapjes van de jongste en doen minder uitjes, omdat de interesses en mogelijkheden van de kinderen zo verschillen. Daarnaast hebben ze bijna elk weekend oppas nodig, omdat moeder en de oudste twee sporten. Ook spreken ze regelmatig hun zorgen uit over de toekomst: “Hoe gaan we het straks doen als de jongste ook gaat sporten? Hoe delen we ons dan op?”
Daarnaast is het leven duur en willen we onze kinderen alles kunnen geven zonder daar steeds over na te hoeven denken. We vinden vakanties, weekendjes weg en uitjes – samen herinneringen maken – heel belangrijk en willen daar niet op inleveren.
Nogmaals: liefde genoeg. Maar voor ons is het een weloverwogen keuze geweest om het niet te doen.
Wij hebben 4 kinderen. Over de 3e nooit getwijfeld; die wens was er. De 4e kwam als cadeautje bij ons (7 jaar na de 3e). Wat je schrijft over je buren, herken ik totaal niet. Onze 4e ging gewoon overal mee naar toe (en ja, tuurlijk deed ze op ‘normale’ dagen haar slaapjes in d’r eigen bed en hielden we dan zoveel mogelijk rekening met haar ritme), want wij vonden het juist ook erg belangrijk dat er ruimte was voor het leven van de oudere kinderen. Sinds zij er is, zijn we als gezin avontuurlijker dan voor haar komst en hebben we meerdere keren als gezin gevlogen. Ik besef me dat we in de luxe positie zijn dat dit financieel kan, maar ik bedoel meer dat een 3e (of hoeveelste) kind met een aantal jaren leeftijdsverschil niet hoeft te betekenen dat de rest daarom meer thuis moet blijven. Dat ligt volledig aan hoe je er zelf instaat.
Daar ben ik het zeker mee eens. Maar als je denkt aan uitjes zoals op een springkussen in zee op vakantie, scooterrijden op Texel of bowlen, dan zijn dat dingen waar de jongste vaak nog niet aan mee kan doen. Dat betekent dat er altijd één ouder bij de jongste moet blijven. Je doet dat soort activiteiten dan dus niet meer samen als gezin.
Hetzelfde geldt voor sport. Als alle kinderen een teamsport doen, kan het best een puzzel worden. Wij vinden het belangrijk om er altijd voor onze kinderen te zijn: ze zelf brengen, bij de wedstrijd of training kijken en samen weer naar huis gaan. Met twee kinderen kun je dat nog goed verdelen als het op dezelfde tijd is. Maar met drie wordt dat een stuk lastiger. Dan kun je simpelweg niet altijd overal tegelijk zijn en zal het soms betekenen dat je een wedstrijd mist of dat ze met iemand anders mee moeten rijden. Dit soort dingen hebben ons onder andere doen besluiten om niet voor een derde kind te gaan. Ons hart is groot genoeg en ook de middelen en mogelijkheden hebben we, maar toch kiezen we er – uit praktische overwegingen en met het oog op onze andere kinderen – voor om het bij twee te laten.
We genieten met z’n vieren en hebben het heel fijn zo.
Daar ben ik het zeker mee eens. Maar als je denkt aan uitjes zoals op een springkussen in zee op vakantie, scooterrijden op Texel of bowlen, dan zijn dat dingen waar de jongste vaak nog niet aan mee kan doen. Dat betekent dat er altijd één ouder bij de jongste moet blijven. Je doet dat soort activiteiten dan dus niet meer samen als gezin.
Hetzelfde geldt voor sport. Als alle kinderen een teamsport doen, kan het best een puzzel worden. Wij vinden het belangrijk om er altijd voor onze kinderen te zijn: ze zelf brengen, bij de wedstrijd of training kijken en samen weer naar huis gaan. Met twee kinderen kun je dat nog goed verdelen als het op dezelfde tijd is. Maar met drie wordt dat een stuk lastiger. Dan kun je simpelweg niet altijd overal tegelijk zijn en zal het soms betekenen dat je een wedstrijd mist of dat ze met iemand anders mee moeten rijden. Dit soort dingen hebben ons onder andere doen besluiten om niet voor een derde kind te gaan. Ons hart is groot genoeg en ook de middelen en mogelijkheden hebben we, maar toch kiezen we er – uit praktische overwegingen en met het oog op onze andere kinderen – voor om het bij twee te laten.
We genieten met z’n vieren en hebben het heel fijn zo.
Daarom vind ik dat er wel goed over nagedacht moet worden! Want het is niet alleen mijn wens, maar we hebben ook nog twee andere kindjes.
Ik ben bang dat het gevoel van een derde nooit weg zou gaan, maar wat als een derde ten koste gaat van de andere twee. Want inderdaad met dagjes weg. De een kan achter de ene aan, de andere achter de andere aan. Ze hebben beide een eigen kamer, leeftijd zit dicht op elkaar.
Nu heb ik mijn tweede wel overal mee naartoe genomen als we als gezin iets gingen doen. Dus dat zou een derde dan ook kunnen, maar oke leeftijdsverschil is dan wel groter.. Bedankt voor je antwoord! Gaan we zeker ook afwegen
Hier 3 kinderen van 11, 9 en 5 jaar. Na nummer 2 bleven we ons incompleet voelen. Ik was bang dat ik gewoon altijd last zou blijven houden van rammelende eierstokken, maar nadat de jongste was geboren voelden we ons wel compleet en voelden we een soort berusting ofzo? De oudsten zijn echt zooo trots en blij met de jongste, dat is hetgeen dat ik het meest onderschad had. Is het druk? Ja echt wel. En chaotisch ook. Maar het is het allemaal waard. Uiteraard zijn er momenten bij dat ik dat het teveel is. Maar als je een beetje een netwerk om je heen hebt, komt dat ook goed. En die praktische dingen als slaapkamers, autostoeltjes? Als de wens groot genoeg is, dan verzin je daar snel oplossingen voor. Als je mentaal en financieel de mogelijkheid hebt, kun je jezelf de vraag stellen: wat als we er niet voor gaan?
Daar ben ik ook bang voor dat ik die wens nooit echt opzij kan zetten en het altijd wel blijft. Dus inderdaad de praktische dingen komen dan vanzelf goed.
En de dagen dat het soms te veel is. Ik denk dat iedereen die heeft. 1,2,3,4 of meer kindjes. Maar de meeste tijd brengen ze vooral veel liefde en vreugde ❤️
Wij zijn er voor gegaan, maar ik vind de overgang echt heel pittig. We hebben een kindje met een pittig karakter (nu 16 maanden), en ik zeg wel eens tegen mijn man, als ik een glazenbol had gehad van te voren was ik er niet voor gegaan. Ik heb niet zoveel draagkracht. Ben snel overprikkeld en uitgeput, en nu met 3 al helemaal. Onze middelste gaat volgende week ook naar school, en wat had het me heerlijk geleken om dan tijd voor mezelf te hebben…
Aan de andere kant, ze groeien zo hard en de tijd gaat zo snel. Ik zou haar nu nooit willen missen uiteraard, ze brengt ook zoveel liefde, vreugde en gezelligheid. Maar pittig vind ik het wel.
Oudste is bijna 8, middelste 4 hier. Dus kwa autostoeltjes zou ik me bij jullie geen zorgen om maken. Je oudste kan zonder, en je middelste op een verhoging.
Ik geloof best dat het pittig is! Qua slapen had ik twee pittige kinderen. Nummer drie is vast een goede slaper 😂😂.. grapje.. Maar inderdaad je kan niet voorspellen hoe je kindje is en lijden de andere twee er dan niet onder.
Ik had ‘gewoon’ steeds nog een kinderwens, en toen die eenmaal volledig vervuld was had ik die niet meer. Ik heb daarom nooit echt van dit soort afwegingen gemaakt, het voelde gewoon goed. We wisten wel vooraf dat er een ‘groot’ gezin wilde, dus we zijn nooit terug gekomen op een keuze ofzo.
Drie autostoelen paste prima in de auto, onze oudste twee hoefden geen kamer te delen maar hebben dat wel 8 jaar gedaan omdat ze het zelf leuk vonden. Over aandacht heb ik me nooit zorgen gemaakt, wij komen zelf uit gezinnen met 3-4 kinderen en hebben daar beiden nooit last van gehad, integendeel juist. We wilden het niet voor niets, we vinden het beiden heerlijk 3 kinderen. De derde ging hier in 1 moeite door, want ze zitten dicht op elkaar dus we zaten nog vol in de luiers, dutjes en verzorging fase. Mij lijkt het wel een flinke stap als je dat al ontwend bent. Je pakt ze ook heel makkelijk samen als ze dicht op elkaar zitten, ik denk dat je met meer leeftijdsverschil je aandacht meer moet verdelen. Maar dit is heel persoonlijk en ook maar net wat je fijn vindt en gewend bent. Ik vind dicht op elkaar ideaal, een ander niet.
Als ik het zo lees, dan roept het bij mij op: is het een wens voor een derde of is het weemoed omdat het moeilijk is om die fase van hele kleintjes los te laten? Omdat ik vooral zorgen en argumenten tegen lees, en weinig waarom je het wel wil behalve dat je het soms mist.
Waarom wil ik een derde kind? Die vraag stel ik mezelf de laatste tijd steeds vaker. Niet omdat ons gezin nu niet compleet voelt, maar omdat het verlangen naar een derde ergens blijft terugkomen. Voor mij zit dat in meerdere dingen. Er is nog ruimte voor meer liefde in ons gezin. Het gevoel dat misschien nog één kindje ons helemaal compleet kan maken. En eerlijk: het idee om nog één keer die babytijd mee te maken – de knuffels, het zorgen, de eerste momentjes – maakt me ook gewoon heel blij. Daarnaast kom ik zelf uit een groot gezin met veel broers en zussen. We hebben een hele hechte band en dat gun ik mijn kinderen ook. Natuurlijk hebben zij elkaar al, maar het idee van een groter gezin voelt voor mij ook heel warm. Wat ik ook merk: mijn gedachten gaan er steeds vaker naartoe. Het is niet iets wat ineens opkomt, het is een wens die er eigenlijk altijd al een beetje is geweest. Ik heb altijd gedacht dat drie kinderen mij mooi zou lijken. En ja, moeder zijn is soms zwaar, chaotisch en vermoeiend. Maar tegelijkertijd is het ook het mooiste wat ik ooit heb gedaan. Misschien is dat ook wel een van de grootste redenen waarom het idee van nog een kindje zo bijzonder voelt. 🤍
Tegelijk vind ik dat een derde kind een heel bewuste keuze moet zijn. Je zet tenslotte een mens op de wereld en daar komt veel verantwoordelijkheid bij kijken. Daarom probeer ik er ook realistisch naar te kijken. Gaan mijn andere kinderen er straks onder lijden, of gaan ze er juist net zo van genieten als ze nu met elkaar doen? Blijft ons huis geschikt voor een gezin met drie kinderen, of zouden we op termijn toch groter willen wonen? Een baby kan natuurlijk eerst bij ons op de kamer slapen en een kamer delen is ook helemaal niet verkeerd. Maar ergens gun ik mijn kinderen later ook hun eigen plek en privacy als ze groter worden. Dus die praktische kant speelt voor mij ook mee. Daarom probeer ik niet alleen te denken vanuit gevoel, maar ook echt de waarom wél en waarom niet naast elkaar te leggen. Want als we voor een derde gaan, wil ik dat het een keuze is waar we goed over hebben nagedacht. En soms stel ik mezelf ook een eerlijke vraag: Is het echt het verlangen naar nog een kindje in ons gezin? Ik werk zelf met baby’s en maak daar ook veel mooie momenten mee. En hopelijk word ik ooit tante, en krijgen vriendinnen nu ook kinderen. Maar hoe bijzonder dat ook is, het zijn natuurlijk niet mijn eigen kinderen. Misschien is dat ook wel waarom die gedachte aan een derde soms blijft terugkomen. Omdat het moederschap, hoe zwaar het soms ook is, ook het mooiste is wat ik ooit heb mogen meemaken.
Ik vind het mooi dat je het weloverwogen doet. Het is ook geen oordeel van mij hoor. Ik begrijp de wens voor een derde als geen ander, ik heb er drie ☺️ Het blijft lastig om gevoel naast ratio / praktische overwegingen in een weegschaal te leggen, die twee kunnen elkaar nou eenmaal niet overtuigen. Iets kan het beste en meest logische zijn en toch niet goed voelen, en andersom kan iets niet het meest praktisch zijn maar wel heel goed voelen. Ik ben zelf groot voorstander van je gevoel volgen. Tenzij echt volledig onverantwoord, maar zo klinkt het totaal niet. Als iets goed voelt, dan volgen de praktische dingen wel of kun je je neerleggen bij praktische zaken, omdat het het dan waard is. Andersom levert het wellicht spijt op, want als dat gevoel blijft dan ga je op een gegeven moment die praktische dingen minder zwaar vinden wegen.
Wij zijn net begonnen proberen voor een derde. De jongste is net vijf geworden. We vinden het leeftijdsverschil aan de ene kant fijn, de oudste kunnen al meer zelf. Maar zijn ook bang dat het te veel scheelt, maar goed, ik ben ook een studie aan het afronden. Wij hebben veel getwijfeld, maar nu voelen we ons er klaar voor
Spannend! Ik wilde altijd graag dat mijn eerste twee kinderen dicht op elkaar zouden zitten in leeftijd. Dat is uiteindelijk ook zo gelukt; er zit nu ongeveer twee jaar tussen. Misschien denk ik daarom nu ook: wordt het leeftijdsverschil straks niet te groot? Aan de andere kant ken ik ook genoeg gezinnen waar het verschil nog groter is en waar dat juist heel mooi werkt. Bovendien denk ik soms ook: hoe fijn is het dat de andere twee straks al wat zelfstandiger zijn.Twijfels zijn dus eigenlijk helemaal niet zo raar. Ik zie veel redenen vóór en tegen. Maar uiteindelijk hoop ik dat, door er samen veel over te praten en er goed over na te denken, we de keuze maken die voor ons gezin goed voelt. Ruimte in ons hart is er in ieder geval genoeg. Nu nog kijken hoe het praktisch allemaal past.
Spannend! Ik wilde altijd graag dat mijn eerste twee kinderen dicht op elkaar zouden zitten in leeftijd. Dat is uiteindelijk ook zo gelukt; er zit nu ongeveer twee jaar tussen. Misschien denk ik daarom nu ook: wordt het leeftijdsverschil straks niet te groot? Aan de andere kant ken ik ook genoeg gezinnen waar het verschil nog groter is en waar dat juist heel mooi werkt. Bovendien denk ik soms ook: hoe fijn is het dat de andere twee straks al wat zelfstandiger zijn.Twijfels zijn dus eigenlijk helemaal niet zo raar. Ik zie veel redenen vóór en tegen. Maar uiteindelijk hoop ik dat, door er samen veel over te praten en er goed over na te denken, we de keuze maken die voor ons gezin goed voelt. Ruimte in ons hart is er in ieder geval genoeg. Nu nog kijken hoe het praktisch allemaal past.
Ik had ‘gewoon’ steeds nog een kinderwens, en toen die eenmaal volledig vervuld was had ik die niet meer. Ik heb daarom nooit echt van dit soort afwegingen gemaakt, het voelde gewoon goed. We wisten wel vooraf dat er een ‘groot’ gezin wilde, dus we zijn nooit terug gekomen op een keuze ofzo.
Drie autostoelen paste prima in de auto, onze oudste twee hoefden geen kamer te delen maar hebben dat wel 8 jaar gedaan omdat ze het zelf leuk vonden. Over aandacht heb ik me nooit zorgen gemaakt, wij komen zelf uit gezinnen met 3-4 kinderen en hebben daar beiden nooit last van gehad, integendeel juist. We wilden het niet voor niets, we vinden het beiden heerlijk 3 kinderen. De derde ging hier in 1 moeite door, want ze zitten dicht op elkaar dus we zaten nog vol in de luiers, dutjes en verzorging fase. Mij lijkt het wel een flinke stap als je dat al ontwend bent. Je pakt ze ook heel makkelijk samen als ze dicht op elkaar zitten, ik denk dat je met meer leeftijdsverschil je aandacht meer moet verdelen. Maar dit is heel persoonlijk en ook maar net wat je fijn vindt en gewend bent. Ik vind dicht op elkaar ideaal, een ander niet.
Als ik het zo lees, dan roept het bij mij op: is het een wens voor een derde of is het weemoed omdat het moeilijk is om die fase van hele kleintjes los te laten? Omdat ik vooral zorgen en argumenten tegen lees, en weinig waarom je het wel wil behalve dat je het soms mist.
Waarom wil ik een derde kind? Die vraag stel ik mezelf de laatste tijd steeds vaker. Niet omdat ons gezin nu niet compleet voelt, maar omdat het verlangen naar een derde ergens blijft terugkomen. Voor mij zit dat in meerdere dingen. Er is nog ruimte voor meer liefde in ons gezin. Het gevoel dat misschien nog één kindje ons helemaal compleet kan maken. En eerlijk: het idee om nog één keer die babytijd mee te maken – de knuffels, het zorgen, de eerste momentjes – maakt me ook gewoon heel blij. Daarnaast kom ik zelf uit een groot gezin met veel broers en zussen. We hebben een hele hechte band en dat gun ik mijn kinderen ook. Natuurlijk hebben zij elkaar al, maar het idee van een groter gezin voelt voor mij ook heel warm. Wat ik ook merk: mijn gedachten gaan er steeds vaker naartoe. Het is niet iets wat ineens opkomt, het is een wens die er eigenlijk altijd al een beetje is geweest. Ik heb altijd gedacht dat drie kinderen mij mooi zou lijken. En ja, moeder zijn is soms zwaar, chaotisch en vermoeiend. Maar tegelijkertijd is het ook het mooiste wat ik ooit heb gedaan. Misschien is dat ook wel een van de grootste redenen waarom het idee van nog een kindje zo bijzonder voelt. 🤍
Tegelijk vind ik dat een derde kind een heel bewuste keuze moet zijn. Je zet tenslotte een mens op de wereld en daar komt veel verantwoordelijkheid bij kijken. Daarom probeer ik er ook realistisch naar te kijken. Gaan mijn andere kinderen er straks onder lijden, of gaan ze er juist net zo van genieten als ze nu met elkaar doen? Blijft ons huis geschikt voor een gezin met drie kinderen, of zouden we op termijn toch groter willen wonen? Een baby kan natuurlijk eerst bij ons op de kamer slapen en een kamer delen is ook helemaal niet verkeerd. Maar ergens gun ik mijn kinderen later ook hun eigen plek en privacy als ze groter worden. Dus die praktische kant speelt voor mij ook mee. Daarom probeer ik niet alleen te denken vanuit gevoel, maar ook echt de waarom wél en waarom niet naast elkaar te leggen. Want als we voor een derde gaan, wil ik dat het een keuze is waar we goed over hebben nagedacht. En soms stel ik mezelf ook een eerlijke vraag: Is het echt het verlangen naar nog een kindje in ons gezin? Ik werk zelf met baby’s en maak daar ook veel mooie momenten mee. En hopelijk word ik ooit tante, en krijgen vriendinnen nu ook kinderen. Maar hoe bijzonder dat ook is, het zijn natuurlijk niet mijn eigen kinderen. Misschien is dat ook wel waarom die gedachte aan een derde soms blijft terugkomen. Omdat het moederschap, hoe zwaar het soms ook is, ook het mooiste is wat ik ooit heb mogen meemaken.
Ik vind het mooi dat je het weloverwogen doet. Het is ook geen oordeel van mij hoor. Ik begrijp de wens voor een derde als geen ander, ik heb er drie ☺️ Het blijft lastig om gevoel naast ratio / praktische overwegingen in een weegschaal te leggen, die twee kunnen elkaar nou eenmaal niet overtuigen. Iets kan het beste en meest logische zijn en toch niet goed voelen, en andersom kan iets niet het meest praktisch zijn maar wel heel goed voelen. Ik ben zelf groot voorstander van je gevoel volgen. Tenzij echt volledig onverantwoord, maar zo klinkt het totaal niet. Als iets goed voelt, dan volgen de praktische dingen wel of kun je je neerleggen bij praktische zaken, omdat het het dan waard is. Andersom levert het wellicht spijt op, want als dat gevoel blijft dan ga je op een gegeven moment die praktische dingen minder zwaar vinden wegen.
Ik vond het juist een hele fijne reactie! Want daardoor ging ik inderdaad denken weet ik zeker dat het niet het missen is?! Wat je zegt is helemaal waar. Ik ben inderdaad bang dat als ik het niet zou proberen. Ik heb altijd in mijn hoofd zou houden. En ik hoe er drie kindjes in een auto passen etc. Groeien we inderdaad vanzelf. En anders zijn er genoeg andere opties 🤭! Net als met slaapkamers natuurlijk.
Hoi Mama van 3 kleine kinderen. 6,5 jaar 5 jaar en 2,5 jaar oud. Het is wel druk maar voor mij niet veel drukker dan toen ik er 2 had. ze zijn alle 3 gek op elkaar groeien samen op. Voor mij is wat moeilijker met het huis mooi houden omdat ik 10x per dag opruim haha. maarja ik miste die baby fase die schattige baby. en mijn 3 kinderen waren als baby heel makkelijk. Wil er daarom nu nog 1 haha
Het allerliefste wilde ik ze ook graag dicht op elkaar 🤭 tussen mijn dochter en zoon zit nu ook 2 jaar. En dat vind ik heerlijk. Alleen heb ik een wens voor een 3e op een laag pitje gezet. Maar steeds vaker denken wij er toch aan.
moeder zijn is soms zwaar, chaotisch en vermoeiend. Maar tegelijkertijd is het ook het mooiste wat ik ooit heb gedaan. Misschien is dat ook wel een van de grootste redenen waarom het idee van nog een kindje zo bijzonder voelt.
Ik vind het heel mooi te lezen dat je ook nadenkt over de kinderen die je al hebt. Daarin lees ik veel liefde. Wat doet een extra kindje met de huidige kinderen. Vaak gaat het alleen over het verlangen van de ouders. Ik denk dat het heel goed is om over al die punten na te denken en dat dat zeker niet te veel is.
Tegelijk vind ik inderdaad dat een derde kind een heel bewuste keuze moet zijn. Je zet tenslotte een mens op de wereld en daar komt veel verantwoordelijkheid bij kijken. Daarom probeer ik er ook realistisch naar te kijken. Gaan mijn andere kinderen er straks onder lijden, of gaan ze er juist net zo van genieten als ze nu met elkaar doen?
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (34) Verversen