Onze oudste zoon vind ik echt geen gemakkelijke jongen. Hij is 11 jaar en als je het mij vraagt een monster. Hij is (voor mijn gevoel) de hele dag mij of zijn broertje aan het pesten. Praten helpt niet, straffen helpt niet. En het stomme is, hij doet het alleen thuis (of op de camping). Op school (of bij voetbal) is hij een voorbeeldige leerling en superleuk en aardig. Andere ouders vinden hem aardig en netjes. Echter die kant van hem zie ik nooit. Ech nooit! Want zodra hij bij mij is, verandert hij in een brutaal monster en is de hele wereld stom. Nooit is iets goed. Thuis zet hij een gekke stem op, maakt grappen die echt niet door de beugel kunnen, beledigt alles en iedereen, slaat en stampt op dingen/muren/deuren. Maar weet precies hoe ver hij moet gaan om zichzelf niet zeer te doen of om het niet kapot te maken. Hij luistert totaal niet. En dit is niet van de laatste tijd. Dit is al jaren zo. Ik heb het gevoel dat ik door hem overspannen raak. Ik ben een heel stressbestendig en van nature positief ingesteld persoon. Tenminste, dat dacht ik altijd. Maar nu weet ik niet meer of dat klopt. Ik ben inmiddels jaloers op mensen die gescheiden zijn. Dan heb je de kinderen zo nu en dan even niet. Slaat natuurlijk nergens op, maar moeder zijn ben je 24/7. Zijn er hier daadwerkelijk mensen die overspannen zijn geworden door hun kinderen? Ik ben trouwens thuisblijfmoeder en ben daarnaast zzp'er wat ik in de avonduren of op de momenten doe als ze naar school zijn.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (28)    Verversen

1 2 3



  • 123567

    Ik heb 3 kinderen (7-2-1) maar ik ben overspannen door de middelste. Zijn gedrag is zo pittig en claimend en geen seconde rust. Ik verlaat mijn huis expres om rondje met de hond te lopen. Naar mijn werk gaan, vind ik heerlijk!! Maar zodra de laatste schoolbel gaat en mijn werkdag er op zit…. Word ik gek van het idee dat ik thuis kom en hij er weer is. Klinkt verschrikkelijk, want mijn zoon is pas 2 en kan ook heel lief zijn. Maar meestal, slaat en terroriseert hij zijn jongere en oudere zus. Slaat, knijpt, bijt, schopt en gooit alles stuk. Wil alleen bij mama zijn en verder mag niemand daar zijn (kan en mag geen aandacht aan een ander geven, waaronder zijn zussen).

    Momenteel ben ik in gesprek met huisarts voor onderzoeken voor hem en psycholoog voor meself. Ben lichamelijk helemaal ingestort. Weet soms niet eens meer hoe ik mijn arm
    Of been moet gebruiken, lukt gewoon rcht niet

  • trotse-moeder-vanaf-2012

    Is het geen vorm van negatieve aandacht vragen?

  • Bessiemama

    Heb er hier een van 12. Gelukkig zie ik zijn lieve kant soms nog wel maar hij is echt hevig aan het puberen en wat er word gezegd kan echt pijn doen. Wat hier goed werkt is als hij stennis loopt te schoppen waarschuw ik hem en weet hij dat ik daar absoluut niet van ben gediend. Verder negeren en geen aandacht aangeven want dan gaan ze het juist nog erger doen. Doe net alsof het je niks doet. Dat werkt hier 9 van de 10 keer. Tegenwoordig naar elkaar heeft totaal geen zin daar word het alleen maar erger van

  • Liv29042020

    Het is actie reactie vanuit beide kanten. Er zal iets moeten gebeuren wil je dit door breken, ik zou zelf niet wachten en hulp inschakelen, blijkbaar kom je er zelf niet meer uit. Wat ik nu ga zeggen is geen aanval, maar doe het voor het uit de hand loopt, en het nadelig is voor uiteindelijk jouw kind. Jouw kind heeft jouw nodig of jij nu issues hebt of niet. Je moet emotioneel bereikbaar zijn en hij moet op jou kunnen rekenen. En laten we eerlijk zijn ik denk dat dit niet altijd het geval is. Hulp zoeken en vragen is overigens geen schande, geen hulp zoeken vind ik zelf nalatig. Je wilt het beste voor je zelf en je kind, zorg dat je beide je eigen weer fijn gaat voelen.

  • Rupsie

    Ik zou hulp inschakelen! Wij hebben de problemen van thuis op een gegeven moment op school besproken (we hebben al veel contact op school en gesprekken vanwege de extra zorgvraag) en kregen toen vanuit school hulp aangeboden. Het heet hier 'jeugdhulp op school' en was heel laagdrempelig. Geen dossiervorming, maar hulp in de praktijk en kosteloos omdat het via school werd opgepakt. Onze dochter had contact met de zorgverlener op school en deed daar activiteiten en spellen en ze kwam ook in huis. Ze is met ons als ouder aan de slag gegaan (ze hangt extreem aan mij, ben ook thuisblijfmoeder), en het hele gezin. Ze merkte inderdaad dat ze mij thuis claimde en ook een heel ander persoon was dan op school. Het heeft echt wel hulp gegeven! Bespreek het, er is echt hulp en soms is het goed om even uit die vicieuze cirkel gehaald te worden.

  • Nog-even!

    Voetbalt hij nog zoveel? Misschien neemt dat teveel energie, naast school?

  • Manon3

    Klinkt heel pittig!
    Inderdaad hulp inschakelen.
    Ik weet niet hoe het van zijn kant zit, maar in mijn jeugd was ik het vervelende kind wat mijn moeder tot waanzin dreef. Inclusief dagelijks huilen en echt niet meer weten wat ze met mij aan moest.
    We zaten toen echt niet op een lijn en alles wat zij zei bracht irritatie in mij los. Ze hoefde maar een woord te zeggen en ik was boos.
    Van mijn kant uit begon het toen ik gepest werd op school en ik me thuis ongehoord voelde over hoe moeilijk ik het met alles had. Dat begon dus klein, maar over tijd liepen de irritaties op waardoor ik echt niet meer met mijn moeder om kon gaan op normale manier.
    Kan het bij hem zo iets zijn? Zijn er problemen waar hij mogelijk mee zit waarbij hij het gevoel heeft niet bij jullie terecht te kunnen? Dat hoeft niet in te houden dat jullie niet je best doen, maar kan ook echt gewoon een miscommunicatie zijn waar jullie samen niet uit komen.
    Zoals gezegd, ga naar de huisarts en zoek hulp. Hopelijk kunnen jullie er dan iets mee voor het nog erger uit de hand loopt. Eerlijk gezegd klinkt het al alsof het veel te ver is gegaan als je er overspannen van dreigt te raken.

  • Amatullaah

    Miss een laag-drempelige stap in de goede richting is iets leuks gaan doen met hem, even wat eten ergens waar niemand echt kan meeluisteren en echt luisteren naar je kind.

    Begin met "ik merk dat je de laatste tijd niet erg tevreden bent thuis, gaat alles goed op school of is er iets waarmee je zit?"

    En als je zoon het type is die niet echt praat, probeer open vragen te stellen.

    Om heel eerlijk te zijn, als ik erdoorheen zit, dan zie ik alles ook negatief en merk ik dat meteen in gedrag aan mijn kinderen omdat zij niet de emotionele steun krijgen die ze nodig hebben.

    Als hij echt niet wil praten met je, werkt samen iets leuks doen ook vast wel. Laat hem merken dat het echt wat met je doet hoe hij zich voelt en dat je geeft om hem.

  • Shrimp

    Ik denk dat dat kan ja. Je schrijft dat je thuisblijfmoeder bent.. maar weet niet wat je ZZP werk is,maar dan heb je alsnog twee dingen waar je focus moet liggen hè. Onderschat dat niet. Juist het werk als ZZP kan ervoor zorgen dat je maar doorgaat op tijden waar anderen al lang waren gekapt .. terwijl je nu echt je rust nodig hebt op de momenten dat je zoon slaapt zodat je zelf ook op kan laden. In de winter is het leven soms erg pittig met m’n oudste ( ASS ). Hij kan niet zo tegen het “ binnen leven”. Ik weet niet hoeveel schermtijd jouw zoon heeft maar als je het gebruikt om jezelf rust te geven ( wat ik snap) en dat hij daardoor vrij veel schermtijd heeft…. Daar wordt m’n zoon heel erg vervelend van. Schermtijd is een tijdelijke fix waar ik later de prijs voor betaal om het zo maar te zeggen. ( been there done that.. ik moet gewoon de hele tijd “ aan staan” als hij bij de rest is, hem een schermpje geven is dat de makkelijke weg… maar niet echt dus ..) Hij doet niet specifiek lelijk tegen mij, als er iemand iets van hem gedaan krijgt in tijden van stress voor hem, dan ben ik het wel. Maar misschien botsen jullie karakters wel. Ik snap m’n oudste dochter niet altijd .. Had haar laatst helemaal over de klink over een gaatje vullen. Ja.. ze vroeg hoe dat gaat… dus ik geef antwoord .. met details … begint ze spontaan te huilen. M’n man snapte het maar ik en m’n zoon hadden zoiets van 🤷‍♀️ huh? Je wilde toch weten hoe het ging?

  • Caroline27

    Ik denk dat hulp inschakelen niet verkeerd is dat ze met jullie kunnen mee kijken. Mischien hebben wel tips.

    Heb je wellis geprobeerd bijvoorbeeld tablet of wat afpakken wat hij erg leuk vind om doen mischien help dat?of bijvoorbeeld niet naar sport gaan als hij zo brutaal is? Ik denk ook alleen maar mee mischien help het.
    Kinderen kunnen je echt gek maken lijk mij ook heel zwaar zo kind heb die totaal niet luistert en luister hij wel naar je man?

  • Paperdoll

    Mijn dochter van bijna 9 heeft hier ook zo’n periode gehad. Het was omdat zij moe en overspannen was. Het was allemaal wat te veel voor haar. Muziekles, school, .. met de muziekles is ze gestopt en ze gaat op tijd naar bed. Dat scheelt echt een hoop. Rust is zo belangrijk.

  • Liesjesch

    Hier ook ja, ik merk het gelijk wanneer onze zoon slaap te kort heeft.. Dan is niets goed en gaat continu de confrontatie met alles en iedereen aan.

  • 3kids1dog

    Klinkt als heel pittig, zelf zou ik eens overwegen om een pedagoog oid thuis mee te laten kijken. Wellicht zijn er tips.

  • Liesjesch

    Ik zou hulp inschakelen. Een goede (ortho)pedagoog weet vaak wel de juiste therapie hiervoor.
    Hier ook een zoon van 11 die zijn boosheid/frustraties vooral op mij afreageerd. Juist de persoon waar kinderen veel om geven en waar ze zich het meest veilig bij voelen is "de pineut". Dat is vaak ook de reden waarom ze zich bij anderen (voorbeeldig) gedragen..
    Onze zoon heeft mij wel eens aan het huilen gekregen, en daar is hij zo van geschrokken dat het sinds dien een heel stuk minder is...
    Wat hier het beste werkt is toch wel er een consequentie aan koppelen als hij niet wil luisteren. En dat is vooral scherm/playstation gerelateerd.
    Zorg voor tijd voor jezelf.. ik ben ook thuisblijfmoeder en werk thuis onder schooltijd voor ons eigen bedrijf.. Maar ik pak ook wel dagen dat ik met een vriendin afspreekt voor een dagje winkelen, sauna, ergens een hapje eten, nachtje hotel etc.. dat heb ik echt nodig om even helemaal afstand te doen van thuis en me weer op te laden.. Merk dat onze zoon die afstand soms ook nodig heeft, vaak laat hij dan toch wel weer een stukje waardering naar mij toe zien voor alles wat ik dus voor hem (thuis) doe.


1 2 3

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50