Ik ben er vorige week achtergekomen dat ik doorheen de pil zwanger ben geworden. Ik heb al 2 kindjes (3,5j en 2j).
Ons jongste zoontje heeft een beperking en we zitten nog in genetisch onderzoek, hij kan niet praten, rechtstaan of stappen. Er is ook sprake van ASS en een spierziekte waar ze nu dus nog genetisch onderzoek naar het doen zijn.
Hij krijgt meermaals per week kiné en daarbuiten zijn er nog behandelingen en onderzoeken gaande.
Omdat dit alles al veel zorg vraagt en wij nog een ouder kindje hebben die ook aandacht verdient, we nog zo in onzekerheid zitten qua diagnose, hebben we besloten om abortus te doen (tegen mijn moedergevoel in natuurlijk!).. als onze situatie anders had geweest dan had dit kindje zo welkom geweest.. maar we moeten nu echt even onze kindjes die we al hebben prioriteit geven, hoe hard dit ook klinkt. Ik heb het er emotioneel echt zeer moeilijk mee.. maar voor ons gezin is dit de beste keuze. De allergrootste schrik is natuurlijk dat ook dit kindje een beperking zal hebben en aangezien we nog geen diagnose weten kan er ook niet op getest worden.
Ik heb volgende week een curretage gepland staan (niemand van vrienden of familie is hiervan op de hoogte van de zwangerschap en van de keuze voor abortus, we wouden eerst definitief onze keuze gemaakt hebben). Nu weet ik niet wat ik daarvan moet verwachten.. ik ben vooral bang voor de fysieke pijn (de emotionele pijn achteraf zal ook nog een opgave worden..)
Kan iemand met ervaring even reageren? Zodat ik weet wat ik mag verwachten? Ik weet dat alleen mijn baarmoederhals zal verdoofd worden maar dus niet de baarmoeder zelf waardoor ik krampen kan ervaren, maar hoe hevig zijn deze krampen? Duurt het lang? Hoe is het bloedverlies? Ik voel me stom want ik heb al 2 bevallingen achter de rug en ik lijk meer bang te zijn voor deze behandeling dan dat ik bang was voor de bevallingen.. ik denk ook omdat je bij een bevalling weet dat je een kindje in de plaats krijgt.. nu moet ik loslaten wat ik eigenlijk wil vasthouden en blijft alleen leegte achter.
Ach, ik hoop dat het snel achter de rug is en ik verder kan leven met mezelf, ookal weet ik dat dit een keuze uit liefde is, want ook dit kindje zou onder onze gezinssituatie lijden en dat wil ik niet..
Excuses voor dit lange bericht, maar blij dat ik even mijn verhaal kon delen💛
Hallo ik lees net je verhaal en het raakt mij,ik denk dat ik je wel kan begrijpen,ik zal mijn verhaal hier proberen neer te zetten,ik ben een moeder van vier kinderen,ik heb een curettage gehad wel van een dood kindje,ik vond dit erg heftig veel bloed verloren veel pijn gehad is onder narcose geweest,moet er wel bij zeggen dat ik eerst pillen had gehad en de vrucht niet los wou komen,ik snap dat je/ jullie ondersteboven zijn van wat er allemaal gebeurt en aan de hand is met jullie kindje,ik heb het hier ook meegemaakt, want wij hebben ook een kind met mutaties op de genen, ik weet dus hoe het voelt/is, alleen weet ik natuurlijk niet hoe het is om zwanger te zijn en nog midden in het traject te zitten en nog niet helemaal zekerheid te hebben over wat er nu precies aan de hand is met je kind,ik kan wel uit ervaring zeggen dat als ze wat langer de tijd nodig hebben om uit te zoeken wat er met de genen aan de hand is dat het zeer zeer zeldzaam is wat er aan de hand is,wat ik daarmee wil zeggen is,ik vraag mezelf af of het wat uitmaakt om nu voor een abortus te kiezen,mijns inziens is de kans dat jullie baby hetzelfde heeft enorm klein,ik zal je willen adviseren om maandag gelijk contact te gaan zoeken met een klinisch geneticus die kan jouw vragen beantwoorden, dit kun je doen via jullie kinderarts, mocht je nog vragen hebben wil je mijn dat een prive bericht sturen ik wil namelijk niet teveel openbaar zetten in verband met herkenbaarheid, sterkte en een dikke knuffel van mij.
O, mijn hart doet altijd zo’n pijn bij het lezen van dergelijke berichten. Het ‘weghalen’ van een kindje, een leventje, het druist zo in tegen elke vezel van mijn lijf. Ik weet dat mensen boos zijn dat ik dit type, want je hebt het al zwaar genoeg/dit is niet helpend. Maar het kindje heeft geen stem. Het kindje wil leven. En ja, dan misschien maar een leven met minder aandacht. Maar het kindje wil leven. Er is een gedicht dat mensen vaak meer lijden voor het lijden dat komen gaat. ‘Een mens lijdt vaak het meest, voor het lijden dat men vreest’. Je klinkt in je berichten zo liefdevol over jullie kindje. Juist dat raakt me zo. Met mooie en moeilijke momenten. Ik heb zelf vier kinderen. En ja, het is hard werken, maar O, zo mooi ook. Veel wijsheid en steun toegebeden (want ja, ik ben christen en sta vanuit mijn geloof voor het leven wat God gemaakt heeft, en aan jullie heeft gegeven). Als je mijn buurvrouw zou zijn, zou ik alles doen om je bij te staan in de tijd dat het kindje geboren zou worden. Ik hoop dat je liefdevolle mensen om je heen hebt, welke keuze je ook maakt!
Wat een verdrietige situatie, aller eerst. Denk alleen dat of je nu ondanks je achter je keuze staat, er een knauw van gaat krijgen. Het is niet dat je niet wilt, het is gewoon weg niet haalbaar gezien je gezin situatie, vind het mooi dat je ook denk aan je huidige kinderen. Je kan altijd eventueel hulp zoeken natuurlijk, en wat betreft het niet delen met anderen is hierin vind ik de beste keuze of zo beperkt mogelijk. Je kan natuurlijk beïnvloed worden van beide kanten om het niet te doen als wel te doen. Belangrijkste zijn jij en je man, heel veel sterkte 🤍
Bij mijn beste vriendin deed het behoorlijk pijn, inderdaad hele heftige krampen en nadien ook nog. Ik heb die gehele dag voor haar gezorgd omdat ze echt krom liep 😅
Sorry, wou dat ik wat anders kon zeggen. Sterkte! En ik hoop dat je de juiste beslissing maakt ✨️
Oei.. niet fijn om te lezen natuurlijk maar denk dat welke vorm dan ook wel pijnlijk zal zijn :( allesinds bedankt voor je eerlijkheid & bedankt voor je berichtje x
Ah wat een verdrietige situatie. Dit moet heel moeilijk voor jullie zijn, ook gezien de onzekerheid die jullie al hebben omtrent de gezondheid van jullie zoontje. Ik snap ergens wel dat je je genoodzaakt voel om deze keuze te maken. Ik hoor je moederhart hierin en de moeilijke afweging 😞 ik vraag me alleen af (zonder jou een schuldgevoel te willen geven, begrijp me alsjeblieft niet verkeerd), of je later niet blijf zitten met de vraag of je kindje wellicht wel gezond was geboren. Je oudste heeft geen afwijking, dus het hoeft niet erfelijk te zijn. Dat lijkt me zelf heel erg moeilijk in deze situatie. Ik wil je en jullie heel veel sterkte wensen!
Ik neem het zeker niet verkeerd op hoor! Heb me dit inderdaad zelf ook afgevraagd :( maar ik durf het risico niet nemen zolang we van niets weten.. mijn man zei wel dat als dit zieltje echt bij ons wil zijn, het zal terugkomen wanneer de tijd goed is. Ik geloof dat ook ergens wel.. we zouden graag binnen een paar jaar een derde kindje willen maar alleen als het tegen dan wel haalbaar zou zijn en als we dus meer weten over ons zoontje zijn situatie, maar nu voelen we er ons beiden niet comfortabel bij :(
Bij mij is het onder narcose gedaan. Erna weinig last gehad fysiek. Emotioneel wel maar ook als je het houdt ga je het emotioneel zwaar krijgen in jouw situatie en dan heb jij niet alleen last ervan maar ook de kids, dus ik snap jouw keuze 100%. Maak je geen zorgen 🙌
Ik deed het toen bij de abortuskliniek. Maar misschien is dat alleen vanaf een bepaald aantal weken. Ik zou ze toch eens vragen. Het lijkt mij zelf heel naar het te moeten meemaken.
Oe.... heel, heel heftig. Ik hoop dat je de juiste beslissing neemt..
Ik heb geen ervaring in deze situatie. Wel met een curettage nadat mijn kindje overleden was in mijn buik. Naderhand kwam de placenta niet volledig, vandaar de curettage. Dat gebeurde onder volledige narcose die voor mij ternauwernood goed afliep vanwege een enorme bloeding met ruim 3 liter verlies en aan het eind nog een hb van 1,5
Waarschijnlijk niet wat je horen wilt, wel de eerlijke waarheid.
Oh wat heftig.. mijn oprechte deelneming voor je verlies :( & inderdaad, ik wil eerlijke reacties dus toch echt goed dat je dit gedeeld hebt.. veel sterkte nog x
Ja, dank je wel. Het is iets wat je tekent voor het leven.. (2 x mee gemaakt)
Juist daarom doet het extra pijn als mensen hun kindje laten aborteren. Hoewel ik ook echt jouw gedachten gang begrijp, maar toch.. als je ziet hoe compleet een kindje al is tijdens de zwangerschap . Zo wonderlijk door God geschapen... Ik vind het ook zo verdrietig dat ik zó jouw liefde voor dit kindje lees, maar dat je er niet voor kan kiezen om het te houden. Ik ben zo bang dat je spijt krijgt. Ik veroordeel je niet hoor, maar het is mijn eerlijke gedachte. Vanuit mijn levensovertuiging sta ik ook absoluut voor het leven en niet voor het eigenhandig beëindigen. Een mens lijdt dikwijls het meest, door het lijden wat hij vreest. De Heere God weet wat iemand dragen kan en geeft nooit meer dan dat.
Wat je ook doet, ik wens je heel veel moed en kracht, van hárte, toe.
Misschien kun je vragen of ze een roesje kunnen geven? Een curretage is een relatief kleine en snelle ingreep. Even heel cru: baarmoederhals openen, zuigen en klaar. Met 10-15 minuten ben je klaar, denk ik. De pijn, bloedverlies en dergelijke weet ik niet eerlijk gezegd. Ik ben alleen gecuretteerd, omdat mijn placenta niet losliet. Dat gaat onder algehele narcose.
Ik wens je veel sterkte! Ik denk dat je een hele krachtige en sterke keuze maakt.
Heel veel sterkte 🍀 zelf geen ervaring, maar hoop voor je dat iemand met ervaring je iets meer informatie kan geven. Of is bellen wellicht een optie? Het klinkt in mijn oren als hele normale vragen, wat je te wachten staat.
Dankjewel! Ik heb een gesprek gehad in de abortuskliniek maar dat is natuurlijk een heel technische uitleg van mensen die het zelf niet ondergaan zijn dus hoop dat ik inderdaad wat “ervaringsdeskundigen” kan spreken..
Ik heb ook geen ervaring, maar wilde zo goed als hetzelfde zeggen als Charlie hieronder. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen, pas goed op elkaar en laat meningen van anderen je alsjeblieft niet raken.
Ik heb geen ervaring. Wil je alleen al even voorbereiden dat er wsl reacties zullen komen die je hier van af gaan proberen te praten. Laat je niet gek maken. Het klinkt als een onzelfzuchtige en verstandige beslissing, waarbij je juist je moedergevoel volgt voor je kinderen. Sterkte!
Dankjewel 🙏. Ja daarom dat we het ook tegen niemand gezegd hebben, ik denk dat we dat ook zo gaan houden.. het is al moeilijk genoeg :( Bedankt voor je berichtje!
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (26) Verversen