Al heb ik al aardig wat ouders gesproken, ik ben op zoek naar ervaringen van ouders die een kindje hebben die kenmerken heeft van (hoog)begaafdheid. Vooral een beetje hoe jullie ervaring is met school, wat je fijn zou vinden/had gevonden, hoe je het thuis ervaart. Voor de school waar ik werk ben ik al een tijdje bezig met het HB onderwijs, maar al mag ik aan het einde van mijn studie mij "specialist hoogbegaafdheid" noemen, de specialisten zijn naar mijn mening nog altijd de ouders. Ik irriteer mij soms ook wel eens aan mensen die zich dan 'specialist' noemen op het gebied van autisme en er in de realiteit weinig mee te maken hebben.....heb er maar eens eentje in huis, dan spreek ik je wel weer XD... Vandaar dat ik échte ervaringen zoek, als je iets wilt delen graag, pb of hier als antwoord onder de vraag.
Ja, wat is de definitie van specialist eigenlijk he. Ik vond het altijd wel grappig dat hoe meer werkervaring en vooral naarmate mijn kennis groeide t.a.v. een onderwerp, ik juist zag wat ik allemaal nog niet wist. Maar ook dat bleek geheel normaal. Want wat je niet weet, kan je ook niet laten meewegen in een casus. Ook een specialist is nooit uitgeleerd. En de ouders zijn inderdaad specialist met betrekking tot hun eigen kind en thuissituatie, je hebt gewoon allebei even hard nodig als een kind vastloopt. Hier is een school met een groep speciaal voor kinderen met kenmerken van HB. Kinderen komen ook van andere scholen naar deze groep. De leeftijden zijn divers. Ik kan je geen ervaringen geven.
Onze knul is vanaf groep 5 naar hb onderwijs gegaan. Dat was erg fijn voor hem. Hij lag qua lesstof zoveel voor op zijn leeftijdsgenoten, dat hij nooit iemand had om mee samen te werken of mee te sparren. Wij hebben een knul die zelf geen problemen ervaart en zich vrij gemakkelijk en vrolijk aanpast aan de situatie. Dus wij zijn nergens echt tegenaan gelopen. Het enige wat ik echt vervelend vond, was de grote groep ouders (en kinderen) die zichzelf erop lieten voorstaan dat hun kind hb was... Neus in de lucht en opscheppen... Dat sfeertje vond ik niet prettig. Maar gelukkig werd dat op onze school niet gecultiveerd (in tegenstelling tot de hb-school waar veel kinderen eerder op gezeten hadden). Ik houd het liever nuchter: iedereen heeft zijn eigen uitdagingen...
Wat ik beter zou willen zien... Ik vind het een misconceptie dat al deze kinderen beter op hun plek zitten met lotgenoten.
Want hoewel ze op academisch vlak vaak goed kunnen leren, zie ik regelmatig dat ze qua emotionele/sociale intelligentie een achterstand hebben. Het voelt dan meer als een beperking dan iets positiefs.
Bij ons op school hebben ze een aparte groep, ze bieden diverse en out-of-the-box lesstof aan. Mijn dochter vindt het heel leuk, en als ze een project mee krijgt voor thuis begint ze er direct zorgvuldig aan te werken.
Maar wanneer er in duo's gewerkt moet worden gaat dat niet altijd goed. De laatste keer moest ze na schooltijd aan een project werken met een jongen uit die groep. Achteraf hoorde ik dat ze totaal geen inbreng had en niet mee mocht werken. Hij wilde alles zelf doen en het moest allemaal op zijn manier - tunnelvisie. Zij durfde daar niet tegenin te gaan.
Nou zit deze jongen ook vrij zeker op het spectrum, maar ik vind dat de docent in kwestie ook goed moet kijken of de kinderen die aan elkaar gekoppeld worden wel bij elkaar passen. Het moet leuk zijn om te leren, en bij een slechte match wordt het een vervelende ervaring. Voor haar werkt dat heel ontmoedigend.
Dat gezegd hebben werkt ze in haar 'normale' klas wel met plezier samen met de meeste kinderen.
Mijn ervaring op de basisschool was dat mijn dochter wel verdieping kreeg en andere boeken dan de rest van de klas, maar dat ze zich erg eenzaam voelde. Ze zat vanaf groep 3 regelmatig in haar eentje op de gang te werken. Halverwege groep 7 gaf school toe dat ze haar niets meer te bieden hadden en toen is ze na groep 7 naar een gymnasium gegaan. De talen zijn nog steeds veel te makkelijk voor haar, maar het feit ze nu meer peers om zich heen heeft, is heel fijn.
Ik weet niet of hb onderwijs de oplossing voor haar was geweest: ze zit op het spectrum, maar is hoog functionerend en heeft door haar ass veel last van kinderen met een rugzakje. Rust en regelmaat zijn voor haar heel belangrijk. Ik denk dat voor mij de les is geweest dat ieder hb kind anders is en een aangepast programma nodig heeft. Dat is voor scholen natuurlijk heel moeilijk te realiseren.
Categoriale gymnasia hebben de laatste tijd een slechte naam, maar voor onze dochter is het echt een zegen…
Onze jongste heeft kenmerken van ( hoog-)begaafdheid. Mogelijk asynchrone ontwikkeling. Dat komt niet uit de mond van school, maar zien huisarts, kinderarts en destijds de logopedist kenmerken. We staan op de wachtlijst voor diagnostiek. Waar kijken we naar? Sinds begin dit jaar loopt het niet lekker. Veel psychosomatische klachten en regressie op sociaal emotioneel vlak en zien we zowel een kleine professor als een dreumes/kleuter ( 9 jaar). De ( reguliere) school waar hij op zit heeft geen ervaring met hb. Ik vind het triest. Thuis een jongen die aan het scripten en programeren is, powerpoints in het Engels maakt over de ruimte ( ook abstracte informatie) en zich interesseert in kwantum fysica. Op school prima meekomt, maar automatiseren lastig is. Hij is geen lezer, behalve als het gaat om informatieboeken. Hij krijgt daar ook weinig/ geen ruimte in. Sommige juffen zagen hem wel en gaven uitdaging. Helaas heeft hij nu al 2 jaar dezelfde juffen die hem niet zien, al lijkt één van beide de ogen nu wel wat open te gaan. Ze hebben geen Ib' er, maar werken met een kwaliteitsmedewerker. We hebben in groep 2 een gesprek gehad en zij adviseerde toen verrijking ipv versnellen, maar we hebben weinig verrijking gezien en moesten er steeds weer achteraan. Ik begrijp wel dat het tegenwoordig lastig is om ieder kind te geven wat het nodig heeft, maar hij sneeuwt onder. Ik hoop dat we straks in groep 6 een nieuwe start kunnen krijgen en weten waar we naar kijken ( uit het onderzoek). Ik ben benieuwd of ze hem passend onderwijs en passende benadering kunnen geven. Zo niet dan naar school in ander dorp. Ik ben blij dat het bijna vakantie is en nu de toetsweek klaar is ga ik hem af en toe thuis houden. Met name op dagen bij de ene juf. Als we niet oppassen valt hij helemaal uit
Mijn jongste draait het programma mee, maar heeft andere klaar taakjes. Veel zijn leuk en uitdagend. Maar hij maakt alles alleen. Dat vind ik weleens sneu. Hierdoor is het moeilijker om vriendjes te maken, zeker gelijk gestemde kinderen. Bij ieder kind is de behoefte anders. Deze kinderen kunnen heel goed aangeven wat fijn is. De oudste was meer gericht op het welzijn in de groep en daardoor ontbrak het volledig aan uitdaging. Dat bracht ook weer problemen mee. Ik probeer niet de zeurende ouder te zijn, maar ik voel me regelmatig wel zo
Ik denk juist dat ouders de beste specialisten zijn. Een ouder groeit met Ijn/haar kind mee en leert de "gebruiksaanwijzing".. Het mooiste is in jou situatie de praktijk, eigen kind met HB, gecombineerd met een specialisatie op dat gebied. Ik vind dat er op dat gebied bij regulier onderwijs vaak beter samengewerkt moet worden met ouders, geen kind is hetzelfde en vaak is de kennis van de leraren heel eenzijdig en gericht op algemene hulp en niet individueel gericht. Geen een kind met HB heeft baat bij standaard hulp maar gericht op individuele behoeften. Om dat in kaart te brengen is de kennis van ouders onmisbaar. Zelf geen kind met HB maar met ASS. leraren hebben een fractie in opleiding gehad. Maar ook hierin is veel diversiteit en is geen 1 kind met ASS hetzelfde. Hier het geluk dat ik de theoretische en praktische kennis al in huis had voor zoon de diagnose kreeg.. (ik wist het al voor de officiële diagnose). Maat als ouder kijk je er toch weer anders naar dan toen ik nog als professional met ASS te maken had.. De kennis van ouders over hun kind is een onmisbare schakel in heg geheel. Zij signaleren als eerst hoe het welzijn van hun kind is. Scholen horen daar op te anticiperen, en in het mooiste scenario een passende oplossing bieden mocht een kind vastlopen maar dat is op papier vaan een mooier scenario dan de werkelijkheid..
Een ouder is daarintegen wel specialist op t gebied van hun eigen kind...
Ik ben over het algemeen positief over het HB onderwijs dat mijn zoon volgt. Tegelijkertijd stoor ik me aan het feit dat HB onderwijs nog in de kinderschoenen staat.
Dat laatste is een gevolg van de tijd waarin we leven en de prilheid van HB onderwijs, dus daar ontkom je niet aan. Het maakt echter ook dat de leerkrachten van het HB onderwijs op de school van mijn zoon grotendeels (niet geheel) op natte vingerwerk werken. Ze lezen zich helemaal stuk over onderzoeken op HB gebied, daar scheelt het niet aan. Maar:
a) Wat wel of niet geïmplementeerd wordt is grotendeels vermengd met de persoonlijkheid (karakter), persoonlijke voorkeuren, eigen ideeën, persoonlijke bias en limieten in eigen visie van de leerkracht. Er is nog niet echt een overkoepelend idee waar iedereen zich aan houdt gebaseerd op grondig en uitvoerig wetenschappelijk onderzoek.
b) Het is voor het handjevol HB leerkrachten op onze school bijna onmogelijk om het overzicht te bewaren en op alle vlakken goed te scoren. Gaan de kids heel lekker op executieve vaardigheden, blijken ze op andere vlakken weer onder de maat te zakken.
En daarnaast speelt de factor schooltrauma bij klasgenoten een hele grote rol. Op de school van mijn zoon wordt hier op zich nog best wel goed mee omgegaan, kinderen zitten bij elkaar op basis van niveaus van functioneren ten opzichte van het schoolse. (Alleen aanwezig kunnen zijn, kleine instructies kunnen opvolgen en activiteiten doen nog niet schools, wel leerbaar voor schoolse zaken maar nog niet toetsbaar, en toetsbaar.) Toetsbaar is als leerlingen kunnen leren, en niet meer dichtklappen of te weinig executieve functies hebben als ze een toets moeten maken. Dit is het ideale uitstroomniveau richting VWO.)
Desondanks heeft de school beperkte middelen en zat mijn zoon door nog wat minder goede executieve vaardigheden nog heel lang bij steeds weer andere instromende leerlingen met de nodige angsten en gedragsproblemen. In deze school wordt elke HB klas begeleidt door zowel een leerkracht als een pedagogisch medewerker, wat gezien het vele voorkomen van schooltrauma en bijbehorend externaliserend of internaliserend gedrag ontzettend goed helpt. Neemt niet weg dat groepsvorming in die groep steeds opnieuw begint en dat de leerkrachten zoveel bezig zijn met sociaal-emotioneel en executieve functies, dat er van schools leren op cognitief vlak naar mijn zin veel te weinig terecht kwam.
Al met al positief, dat wel. Ik denk dat mijn zoon beter af is hier dan op regulier. De groep is fijn, de aansluiting bij de kinderen onderling is prachtig en leeftijdoverstijgend. (Het zijn verticale groepen van 5-13 jaar.)
Toch blijft er ook nog genoeg over om over te foeteren en waar hopelijk nog een heleboel verbetering in komt. Hoogbegaafdheidsonderwijs en het gros van de specialisten in Nederland hangen nog te veel naar de kant van pseudowetenschap, naar mijn smaak. Daar ben ik dan net weer te wetenschappelijk voor ingesteld. 🙈
Tsja, we zitten hier op een forum. Als ik hier iets type, dan doe ik dat ook ff snel. En schrijf ik ook zinnen die niet lekker lopen. Bv omdat ik moe ben, geen zin heb even rustig terug te lezen, snel denk dus snel type. Of misschien heb ik wel dyslexie ;-). Veel intelligente mensen van vroeger hadden overigens moeite met spelling en lezen. En waren tegelijk enorm creatief en slim. Kortom, het is niet zo zwart wit van ‘spreektaal of spelfouten, dus dom’. En wat zou ze eigenlijk bedoelen met ‘wetenschappelijk ingesteld’. Misschien wel gewoon interesse hebben in de wetenschap in het algemeen. Daarvoor hoef je niet perse hoog opgeleid zijn.
Jij bent het voorbeeld van waar het misgaat! Mensen denken dat hoogbegaafd hetzelfde is als geen fouten maken en altijd overal de beste in zijn. Je bent slim, dus dan lukt het toch allemaal wel? Was het maar zo makkelijk.
Hoogbegaafdheid komt vaak van de moeder. Die kans is zeer zeker aanwezig dat zij hoogbegaafd is. Laat ik het anders zeggen, dat je wetenschappelijk ingesteld bent, betekent niet dat je geen spelfouten kunt maken.
De reguliere scholen willen vaak hun eigen les aanbieden en daarna pas het aangepaste aanbod voor hb. Dit werkt totaal niet. Het hele systeem moet anders. Eerst het aangepaste. De hersens werken echt anders. Bij onze oudste dochter werd gedacht aan hb. Had ze dat uiteindelijk gehad dan hadden we voor een school gekozen voor hb.
Nee precies. In mijn kleine groepjes werk ik niet met de methode die ze gebruiken in de klas. De stof is niet “extra” maar compleet verschillend. Ik gebruik de “Slimme Kleuters” mappen, P4C (philosophy for children), kleuteruniversiteit opdrachten volgens bloom’s taxonomy. Soms schotel ik ze gewoon problemen voor en zeg ze “ los maar op” en kijk hoever ze zelf komen en waarmee, want soms kiezen ze een totaal andere aanpak die ook gewoon werkt.
Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik geef je met alle liefde in een pb mijn telefoonnummer als je dat fijn zou vinden.
Twee hoogbegaafde meiden in huis is ZEER intens. Er zijn hier de hele dag discussies en ze beargumenteren alles. Twee totaal andere kinderen ook met wel allebei een enorme behoefte aan autonomie. Straffen en belonen werkt, net als bij de meeste hoogbegaafde kinderen, ook hier niet. Na 4 jaar roepen om hulp gaat nu eindelijk de hulp van iemand met expertise hb opgestart worden. Voor onze oudste dochter (feb 2020) heeft afgelopen november een schoolwissel plaatsgevonden. Zij zit vanaf de zomer in groep 3 (versneld dus). Op haar vorige school is het vanaf de kleuters tot groep 3 precies 6 weken goed gegaan. Daarna kregen we een schoolziek kind, ze had weer problemen met zindelijkheid, boos etc. School zag het niet, ondanks de test die we hebben laten doen. In november gewisseld van school. Toen was ook onze dochter daar echt aan toe. Haar eerste rapport: ze is een vrolijk meisje dat dingen vraagt als ze het moeilijk vindt. Het hele rapport vond ik niet interessant, want deze ene zin vertelde mij dat ze eindelijk goed in haar vel zat. Inmiddels loopt ze vanaf net voor de meivakantie weer vast, met name op executieve functies. De huidige school pakt het goed en snel op. De juf doet wat zij kan en de specialist hb is aan het observeren. Onze jongste dochter is daar in maart gestart. Na het eerste gesprek met de juffen blijkt zij een perfect aangepast meisje te zijn. Gezien de explosieve buien thuis, hadden we dit al verwacht. Ook nu is de school weer flexibel, gaan de juffen met elkaar in overleg en wordt ook bij onze jongste dochter de specialist hoogbegaafdheid betrokken. De school gaat ook samenwerken met de dame die ons ouderbegeleiding gaan geven. De dames gaan wel met plezier naar school. Dat vind ik belangrijk. Onze oudste dochter mist de aansluiting in de klas bij het buitenspelen. De meisjes in haar klas spelen echt anders. Onze jongste dochter had laatst de dag van haar leven, want ze had met een jongen uit groep 7 gespeeld. De juf van groep 7 geeft haar leerlingen af en toe de opdracht om ook om te kijken naar de kleintjes en deze jongen had dat heel lief gedaan. Wat was onze jongste dochter trots! We kregen van de juf een hele leuke foto.
School kan je kind maken of breken. Zelfs ik krijg er nu nog EMDR voor.
Een ongevraagde tip: blijf als school openstaan voor de ouders, werk samen en luister naar de verhalen achter het verhaal. Denk niet: daar heb je er weer 1 die zijn of haar kind geweldig vindt. Dat straal je namelijk (onbewust) uit. Luister en ga samen op ontdekkingstocht. Misschien tref je een ouder die zijn of haar kind te hoog inschat. Dat is dan zo en altijd beter dan zeggen dat je het als school niet ziet en dat het dan stopt.
Geen ongevraagde tip hoor, dank voor je uitgebreide antwoord! Vandaar ook mn opmerking in de vraag “ouders zijn de specialisten” Ik denk juist dat ouders met begaafde kinderen niet snel zullen zeggen “ nou, mijn kind is toch een partij slim!” Ik denk dat er nog best een taboe op zit. Ik had ook een gesprek met een volwassene met HB. Die zei “ zou het helpen als mensen het weten?” Ik ben van mening van wel.. en dat mensen zich realiseren “ bij jou gaat alles van een leien dakje want je bent slim” gewoon niet klopt. Soms, ja sorry, kunnen mensen met kenmerken van HB dominant, bazig en betweterig overkomen, dan kan heel storend zijn, maar het zou al veel helpen als mensen weten waar het vandaan komt. Niet; “ik zal dit wel eens even regelen, aan de kant jullie” maar meer dat ze eigenlijk al drie stappen sneller denken en dus voor iedereen bij dezelfde conclusie komt, tijd willen besparen.
Maar wat ik een beetje tussen de zinnen doorlees is dat je dochter wel goed in haar vel zit maar eigenlijk niet op niveau wordt uitgedaagd en ook geen ontwikkelingsgelijken om zich heen heeft?
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in off topic
reacties (29) Verversen