Dat meisje van mij

Mijn dochter , die van peuter af aan al allerlei angsten bij zich droeg ,waarvan ze er ook alweer velen helemaal zelf heeft overwonnen, heeft wederom een angst achter zich gelaten.
Wauw meisje, wat ben ik trots! Vanaf baby heeft ze nooit genoten van water. Badderen, zwemmen, douchen; het was zacht gezegd niet aan haar besteed. Sterker nog, ze stond echt doodsangsten uit. Pas sinds vorig jaar (toen was ze 9) begon ze een beetje plezier te krijgen in een zwembad of recreatiebad. Al bleef het merendeels bij pootjebaden.
In onze eigen zwembad in de tuin durfde ze afgelopen zomer dan eindelijk helemaal er in! En dus heb ik de kans gegrepen om haar op zwemles te doen. Afgelopen maart mocht ze dan eindelijk starten, 10 jaar oud.en nu? Nu wordt ze al klaargestoomd voor het afzwemmen begin juli!!
Ze duikt, ze zwemt door het gat, ze zwemt meters ver onder water.ze is een echte waterrat geworden! Dit had ik echt niet verwacht! Van die hele water angst die ze had is niks meer te zien!
Ik ben zo onwijs trots op haar. Zelfs de juffen zijn trots. Zo in paniek dat ze was de eerste les naar nu.
Een woord ;wauw❤️