Poep

Ik hoorde altijd dat je de poep van je eigen kind niet zou vinden stinken, zou iets te maken hebben met de genen die je deelt. Nou ik ben er achter, of Veere is niet van ons of het is klinkklare onzin. (ik ga uit van het laatste) Mijn hemel, ze stinkt en niet zo een beetje ook. Verder is het ons een raadsel waar ze het vandaan haalt, maar er worden hoeveelheden geproduceerd, tjonge jonge jonge. Papa en mama moeten het ritme nog even ontdekken want het tempo waarmee de luiers vol gaan is op zich zelf bewondereringswaardig te noemen. Vijf a 6 keer per dag is geen uitzondering. Ik begin ook te denken dat ze er schik in heeft, neem nou vanmorgen (en dat was niet de eerste keer dat het zo ging). Voor een van ons gaat buidelen verschonen en tempraturen we haar eerst. We zijn er al achter, niet meteen een schone luier na de termometer, die wekt nl bijzonder goed aandrang op. Maar na een paar minuten geen  poep, namen wij aan dat de eerste poepbroek die wij voor het tempen hadden aangetroffen de enige bleef voor die ochtend. Mis, de nieuwe luier had ik nog niet dicht of er werd gefronst, we hoorde een duidelijke prrrrt en er verscheen een opgeluchte 'lach' op haar gezichtje. Oke weer een nieuwe dan maar. En op naar de blote borst van papa, en ja hoor wat rook ik daar? We besloten om eerst maar even te buidelen, maar de doek die over haar heen lag goed dicht te houden. Na een uur weer een heerlijke broek vol. Schone luier nummero drie. Mevrouw haar leuke kleertjes aangedaan en, o neeeee prrrrrrrrt. Wij Veere weer uit de kleertjes gepeuterd en een nieuwe, oeps te snel. Hij zat nog niet dicht of daar kwam nog meer. We hebben haar maar even laten liggen, zucht. Uiteindelijk hebben we haar weer aangekleed en zij snel door het pallet van andere geuren (echt in de ochtend ga je op de afdeling echt van geur naar geur) richting de uitgang vertrokken.