Moeten missen

Ik weet het nog precies, ik was 4 weken zwanger en had net positief getest. We gingen met m'n gezinnetje eten bij mijn beste vriendin en haar aanstaande en hadden het over hun aanstaande bruiloft. Ik vertelde tussen neus en lippen door dat ik al een mooie jurk had gekocht voor mijn rol als getuige, maar wel op de groei! Mijn vriendin dolgelukkig dat ze er weer een 'neefje/nichtje' bij zou krijgen natuurlijk! Toen ze naar de uitgerekende datum vroeg bleek al gauw dat zij en haar man vlak daarvoor op huwelijksreis zouden zijn. Ondertussen zijn ze getrouwd en hebben we een prachtige bruiloft mee mogen maken, hopelijk mag ook hun kinderwens binnenkort in vervulling gaan. Vandaag heb ik 'afscheid' van haar genomen en weten we beide dat de kans groot is dat wanneer ze terug komt haar nichtje geboren zal zijn. En hoewel ik dat eigenlijk al heel lang wist, valt het me nu wel zwaar. Bij de geboorte van de eerste was zij (na onze ouders) de eerste die haar 'neefje' in levende lijve kwam aanschouwen. Ze is gek op mijn zoontje en hij op haar en ik vind het zo jammer dat ze er nu waarschijnlijk niet gelijk bij kan zijn. Wat het ook nog extra bijzonder maakt is dat we allebei 30 jaar worden in de periode dat zij weg is. Dus de volgende keer dat we elkaar zien zijn we ineens beide 30-gers en ben ik waarschijnlijk moeder van 2 kindjes ipv 1 en er bestaat zelfs een kansje dat zij bij terugkomst zwanger zal zijn van hun eerste. En omdat deze reis zo bijzonder is hoop ik dat stiekem natuurlijk wel, het is ze ontzettend gegund. En tot die tijd zal ik haar gewoon heel erg missen tijdens mijn laatste loodjes en vlak na de bevalling. Maar wie weet besluit haar nichtje wel anders en wacht ze keurig tot haar tante weer in het land is :)