34+4

Mijn BB-pagina telt af, nog 38 dagen zegt ie. Jeetje als ik dat zo zie staan denk ik: DAT IS SNEL! 's Avonds is dat gevoel wel weer verdwenen en wenste ik dat het al zover was. Door opkomend magzuur kan ik moeilijk gaan liggen zonder dat alles weer omhoog komt. Zitten is niet fijn omdat het kindje dan te weinig ruimte lijkt te hebben en dan begint te protesteren. Ik weet dus maar moeilijk een houding te vinden. Ook heb ik aan het eind van de dag het meeste last van rug en bekken en de laatste tijd ook weer van hoofdpijn. Ik ga er vanuit dat ze dit bedoelen met de laatste loodjes die het zwaarst wegen. Mijn gevoelens zijn afwisselend tegenstrijdig. Het ene moment voel ik me zo beroerd dat ik wou dat het voorbij was, dat ze maar geboren zou worden. Maar ik weet uit ervaring dat dat ook verre van ideaal is in deze termijn. Ik zie overal staan dat je kindje nu prima geboren kan worden, dat ze dan geen weeen-remmers meer geven etc. Daardoor worden aanstaande moeders gerust gesteld en ja inderdaad, de meeste kindjes zijn al bijzonder sterk. Zo was ook mijn zoontje al echt een vechtertje toen hij met 35 weken geboren werd. Maar toch moesten we nog 2 weken in het ziekenhuis blijven en dat betekende gelijk de 2 zwaarste weken van mijn leven. Mijn perfecte plaatje van een mooie kraamtijd met een kraamhulp in huis die je leerde voor je kindje te zorgen en je verwende met beschuit met muisjes en bordjes fruit leek in de verste verte niet op de situatie waar ik me in bevond. Heel mijn 2e zwangerschap ben ik bang geweest om weer een prematuur kindje te krijgen en dit allemaal te moeten missen. En toch denk ik stiekem nog wel eens: Kom maar gewoon, ik heb het gehad! Najah gelukkig heb ik het niet voor het zeggen en bepaalt mijn meisje zelf wanneer het mooi geweest is daarbinnen! Het belangrijkste is toch echt dat het goed met haar gaat en dat ze gezond is. Dat ze er klaar voor is om kennis te maken met de wereld en met iedereen die nu al vreselijk van haar houdt. Ik ben zo benieuwd wat mijn zoontje van zijn zusje vindt. En zelf wordt ik natuurlijk ook steeds nieuwsgieriger naar hoe ze eruit zal zien en wat het voor een kindje is en of ze op haar grote broer zal lijken. Hoe dan ook, het zal niet heeeeel lang meer durene voor we daar achter gaan komen en tot die tijd zal ik mijn meisje met trots en alle ongemakken in mijn buik bij me dragen!