Ik ben vanaf gisteren al contennu misselijk en aan het overgeven. De harde buiken komen en gaan maar, maar niet regelmatig. De nachten worden steeds korter lijkt wel. Af en toe weeën ertussendoor, maar ook niet regelmatig. Vanmorgen voelde ik me nog redelijk, maar sinds begin van de middag voel ik me een vaatdoek. Heb ook steeds zo'n zenuwachtig gevoel van binnen.
Heb op aanraden van Sjon toch de vk maar gebeld. Moest 2 paracetamollen innemen, urine opvangen, dan even gaan douche en rusten. Om 4 uur wilt ze me zien op de praktijk. Sjon belde net weer en is dus behoorlijk gestressd. Allemaal enge dingen haalt hij in zijn hoofd. Word daar ook niet vrolijk van. Zo maakt hij mij ook zenuwachtig, maar als ik dat zeg krijg ik commentaar. Tja, hij is nog op zijn werk, maar gaf wel vanmiddag aan dat hij niet een uurtje eerder weg kan of gaat. Dat heb ik niet echt begrepen. Ik heb zoiets "maak je dan ook niet druk". Je hebt best kans dat hij om 4 uur natuurlijk wel bij de vk staat te wachten. We wachten het maar af. Hopelijk krijg ik nu te horen, dat die achterlijke voorweeen van de laatste dagen daadwerkelijk hun werk aan het doen zijn en dat er al iets van ontsluiting is ofzo. Ze heeft het trouwens niet over toucheren ofzo gehad, dus we wachten het maar af. Ze gaat in ieder geval bloeddruk controleren en de urine. Jakkes, vind dit helemaal niks. Kan nu niet gewoon mijn vliezen gaan scheuren.
Kijk ik nu naar buiten, zie ik dat het met bakken uit de hemel komt. Daar zit ik ook echt op te wachten:-(
reacties (0)