8 x verloskundige

Daar zijn we weer. Vanmiddag mochten we weer naar de VK. Mijn ergste nachtmerrie kwam uit, maar achteraf viel het mee. Ik zou vandaag Dita krijgen, maar ik zag AnneRuth in de kamer. Ships, van alle VK's wil ik haar niet hebben. Heb ik geen goede ervaring mee gehad toen ik die miskraam kreeg. Ze was langdurig ziek geweest en nu draaide ze weer een beetje mee in de praktijk voor een paar uurtjes. Als ik wilde mocht ik Dita alsnog te spreken krijgen. Dita was ook in het pand aanwezig, maar goed. Zal je net zien dat ik AnneRuth krijg met de bevalling, dus laten we dan maar kennis maken.

Eerst naar de assistente. En het eerste wat ik hoorde (wat ik al bijna 2 weken aan moet horen "jeetje wat ben jij bruin!!!!!". Euh, ja sorry, kan er ook niks aan doen, maar kleur erg snel. Lig echt niet de hele dag in de zon te bakken (sterker, heb mijn tuindeur nog dicht zitten). Als eerste even bloed opnemen, omdat die vorige keer vrij hoog was. En dit keer? 110/68. Keurig gezakt. Zo ken ik mezelf weer, hahahaahahah. Leek me al zo sterk dat hij weer omhoog gegaan was. Toen mocht ik weer op de weegschaal. Nou schiet mij maar in de kerstboom. Ik ben dus wéér afgevallen. Snap er geen reet van, maar weer een pond in 14 dagen tijd. Weeg nu "nog" 74,5 kilo. Totaal zit ik u op de gewicht van 11,5 kilo. Schijnbaar ben ik nu toch vocht aan het kwijtraken. Nog even met Ina (de assistente) zitten kletsen. Was toch veel te vroeg. Daarna terug naar de wachtkamer.

AnneRuth riep me heel vrolijk binnen. Ik stelde me maar netjes voor, want ken haar natuurlijk niet persoonlijk. Ze las even mijn papieren (lees; pc scherm) en vroeg hoe ik me voelde. Ja prima, alleen word ik gek van die harde buiken. Het worden er steeds meer of ik nou wel of niet iets doe. De ene is echt pijnlijk, de andere gewoon vervelend. "Ga eerst maar even liggen op de bank, dan kunnen we kijken of we op een hoop vragen al antwoord voor hebben". Benen iets optrekken en zij voelen naar het hoofdje. AUW. Ja Poefje zit echt vreselijk diep ingedaald. Die kan er echt niet meer uit. Ja dat laatste wisten we al:-) Ze tasten mijn buik verder af. "Oooh word echt een kleintje zeg!!!", hoor ik ineens. Vroeg nog wat ze schatte. "Nou als het nu geboren zou worden is het rond de 5 pond, maar denk dat ze rond de 6 pond gaat zitten. Heel klein dus, maar Mitchell was ook niet groot en zwaar, en jij bent ook niet grof gebouwd". Nee daar heeft ze wel gelijk in. Leuk dat 2 vk's toch hetzelfde zeggen. Ik kon haar vertellen waar het ruggetje van Poef lag en de billen. "Ja", zegt ze "en de beentjes.....". "Hier" riep ik al en wijzend naar mijn zij. Zij voelen "ja, ik heb een voetje vast". Dat dacht Poefje ook en trok hem meteen terug. Buik werd even opgemeten. 1 cm erbij in 2 weken tijd. Ik heb het idee dat mijn buik veel groter is, maar zal wel. Heb nu een baarmoeder van 30 cm. Even hartje luisteren. Jeetje, ze ging te keer als een gek, dus dat was wel goed. Ze hielp me weer van de bank af.

Aan haar tafel tikte ze even de gegevens in. Daarna de vragen. Ze begon over die harde buiken. Ze vroeg of ik Poefje regelmatig voelde. Vroeg haar dus of ze überhaut wel eens sliepen. Ze begon te lachen. Zolang ze zo druk is, is alleen maar goed en moest er nog even van genieten. Ik vertelde dat ik ook sinds een paar weken slijm aan het verliezen ben en dat het soms hele draden zijn. Ze vroeg of het helder slijm was. Ja dus, maar geen bloed erin. De slijmprop is waarschijnlijk al gedeeltelijk opgelost en verlies ik dus. Ik moet de harde buiken in de gaten gaan houden en als ze vaak zijn gaan klokken. Kijken of ze om de 5 minuten komen, anders meteen aan de bel hangen. Zolang dit niet gebeurt mag ik ermee doorlopen, maar moet echt gaan rusten nu. De kans is groot dat ze eerder gaat komen. Ondanks dat de zwangerschap van Mitchell al 10 jaar geleden is, maar ook iets eerder kwam, is de kans groot, het gezien van harde buiken en slijm verlies. Mag niet meer uitrekken/hoog grijpen en tillen. Dit voor de harde buiken en de vliezen. Rusten dus (ja wat is dat, heb vanmorgen mijn keuken zitten soppen). Dat vertelde ik haar ook en ze schoot in de lach. "Tja die drang he, maar alles met mate dan". Oke, we proberen het. Dat ik soms door mijn hoeven ga door mijn lies klopt. Het is idd een zenuw waar Poefje op ligt. Niks aan te doen dus. En idd, die messteken in mijn muts zijn dus van het vastliggen in de bekken en in combi met harde buiken/voorweeen. Volgens haar is het gewoon al goed aan het rommelen en ze denkt zelf niet, dat het nog heel erg lang gaat duren. Nee wij zelf ook niet, maar goed, het kan natuurlijk nog wel.

Ik vertelde dat mijn bed op 64 cm hoogte staat en dat hij uit de ankers moet om hem op klossen te zetten, maar dat hij dan niet stabiel meer is. Ze vertelde dat hij oorspronkelijk rond de 80 cm (?) moest zijn, maar dat het wel veilig moet. Dus mijn bed mag in de ankers blijven. Ik vertelde haar ook dat ik anders het bed niet meer in kan (ook ivm die whiplash). Ze vroeg al of ik een opstapje ernaast had staan. Nee nog niet nodig, maar dan moet hij niet hoger, hahahaha, anders wordt het een keukentrap. Weer een zorg minder. Bed hoeft niet omhoog.

Toen kreeg ik formulieren mee met de vraag of ik die wil invullen. Een enqete over de zwangerschaps begeleiding, zorg, praktijk, bevalling en nazorg. Klachten kon ik eventueel ook daarop kwijt. Ik slikte even en vertelde haar dat mijn eerste gesprek met Carla was geweest om mijn grieven te uiten tegenover haar. Ze schrok hiervan en ging uitgebreid zitten en vroeg om mijn verhaal. Dat heb ik dus gedaan. "Kwam ik echt zo rot over dan?" Ja, op dat moment wel, of het kwam door mijn verdriet of hormonen ik weet het niet, maar voelde me gewoon kut. Ze bood hier in ieder geval haar excusses voor aan. We hebben het er nog een tijdje over gehad en ze nam alle tijd. Ze was blij dat we erover gesproken hadden en ze vroeg hoe ik nu tegen haar aankeek. Ja, stukken beter dan een dik jaar terug. Toen had ik echt zoiets van "no way". En ik meen het. In het echt en zelfs voor het gesprek daarover, was ze heel ammikaal en gezellig. Ze was blij dat ik het zo zag en bood nogmaals haar excusses aan. Na 25 minuten (oeps) verliet ik haar kamer. En ja was best opgelucht.

In het kort even samen gevat. Poefje gaat goed. Ik ben aan het rommelen. De schatting is een klein babietje die waarschijnlijk toch eerder komt dan die 40 weken.

Dinsdag a.s weer terug komen.