23 weken 2 dagen

Ondertussen ben ik 23weken en 2 dagen ver in de zwangerschap. Ik heb hier een tijdje niet meer geschreven omdat ik heel wat te verwerken had.

Zoals jullie konden lezen in mijn vorige blogjes wad ik zwanger van een 1-eiige tweeling, maar op 12 weken is één van de kindjes getorven. Ik ben toen voor een tweede mening naar een andere gyn geweest en ben daar heel goed ontvangen door een vrouw. Ze heeft het levende kindje helemaal onderzocht en bekeken en het zag erg gezond uit. Ik moest dan op 16 weken terugkomen om te kijken of het heel zeldzame TRAP-syndroom zich niet voordeed door het beebje dat gestorven was. Gelukkig op 16 weken terug een goede echo en geen last van het TRAP syndroom. Ik blijf nu bij deze gyn en heb de oude gyn vaarwel gezgd want ik had geen vertrouwen meer in hem.

Van de 16 weken echo naar de 20 weken echo is hele lange tijd geweest. Ik moest nu 4 weken wachten, maar had door de hele toestand het vertrouwen in mijn lichaam en de zwangerschap verloren. Het is ook mentaal zwaar wetende dat je één dood en één levend kindje in je draagt. Ook al was het nog maar 12 weken, ik heb het hartje tot 3x toe zien en horen kloppen en ik had het ook zien groeien elke keer. Ik had helemaal niets gevoeld dat het ene beebje gestorven was. Geen enkel teken gehad, dan vertrouw je je eigen lichaam ook niet meer, want ik had schrik het andere kindje ook te verliezen zonder dat ik er iets van zo merken. Ik heb toen ook beslist een baby sound ann te schaffen zodat ik naar het hartje kon luisteren. Elke dag leefde ik in schrik en dat is niet wat je wilt bij je zwangerschap, je zou je in de zevende hemel moeten voelen maar ik was enkel verlamd door angst en dat kon ook niet goed zijn voor ons andere kindje. Ik mocht van de gyn bellen als het me teveel werd en dan zou ze tussentijds nog een afspraak plannen, maar ik moest voor mezelf vond ik terug rust vinden en er terug in geloven dat dit overblijvende wondertje het wel zou halen. Mijn placenta ligt aan mijn buikwand dus ik had pech om beweging te voelen. Dus ik luisterde elke dag naar het hartje en zo kwam ik de 4 weken door. Nog steeds als ik bij de gyn in de stoel lig beef ik van de zenuwen. Een echo, wat iedere moeder zo mooi en leuk vindt normaal is nog steeds een beangstigend moment voor me, mijn eerste vraag is altijd, leeft het nog?

Maar ook de 20 weken echo gaf alleen maar positief nieuws, alles was ok en zag er goed uit. Wij terug een stukje gelukkiger. De volgende echo op 24 weken (25/4). Sinds een goede week voel ik ons beebje duidelijk bewegen (maar het is niet echt eentje die vaak en veel beweegt). Ik leef toch nog steeds naar een bepaald doel. Nu is dat vooral 28 weken omdat een beebje dan al levensvatbaar is. Ik luister nog steeds bijna dagelijks naar het hartje. Ik ben niet meer zo paniekerig als net na het leschte nieuws, maar ik weet nu ook dat ik nooit ten volle ga kunnen genieten van de zwangerschap. Maar ik probeer het wel met hele kleine beetjes. Ik ben aan het aftellen naar de dag dat ik onze baby in mijn armen heb en kan knuffelen, pas dan zal ik zeker zijn.