De gedachten van een kind.

het was gister al, dat ik mij verbaaste over de uitspraken van mijn kleine jongen.. t weekend bij papa geweest en dan zit zijn koppie altijd boordevol met vragen...
te herkennen aan zijn spel met zijn duplo poppetjes en hoe hij daarin het perfecte gezinsleven schetst hoe het in zijn koppie nog zo normaal is om een papa en een mama te hebben. bijzonder om te zien dat hij daarin mama als hoofdrol speler ziet daarna hij zelf dan de baby op komst en daarna pas papa. ook oma speelt daarin altijd een grote rol.

zo net werd ik alleen even zwaar overdonderd door hem en moest ik vliegensvlug een antwoord gaan verzinnen die past bij zijn leeftijd en zijn kijk op het hele leven.
hij vroeg mij op de terugweg wanneer we eens gingen zwemmen met mijn ex zijn nieuwe vriendin.. zonder papa (dus dat betekend ik, zei en milan) 
met een bek vol tanden en hersens die krakend zoeken naar een antwoord moet je zo een jochie dan min of meer teleurstellen dat dat nooit zal gebeuren.. met uiteraard de vraag: waarom dan niet mama.. op een rustige kalme manier maar uitgelecht dat ik haar niet meer zo aardig vind.. en wederom de vraag waarom dan niet mama want eerst was ze toch jou vriendin ? ja dat klopt lieverd maar soms krijgen mensen wel eens ruzie daar doe je niks aan.. dat is het zelfde dat jij op school wel eens ruzie maakt met je vriendjes omdat er dingen gebeuren die jij of je vriendje niet zo heel erg leuk vinden.. maar dan kan je toch weer vrienden worden mama.. ja lieverd dat zou kunnen maar soms als 2 grote mensen zoveel ruzie maken is het soms beter om geen vriendjes meer te worden.. 
beter kon ik mijzelf echt niet uitdrukken en achteraf ben ik ook niet heel blij met het antwoord dat ik gaf maar ik heb mijn best gedaan het zo makkelijk mogelijk voor hem uit te leggen zonder mensen door het slijk te halen omdat ik graag de eer aan mezelf houd, en hij er niks aan heeft om te weten waarom het is zoals het is. (ik had ook kunnen zeggen omdat die heks er voor gezorgt heeft dat je pa en ma nu uit elkaar zijn en jij dankzei haar nu niet meer elke dag met je vriendjes en vriendinnetjes kan spelen en niet eens een eigen huis hebt om zorgeloos in op te groeien..) maar soms is het toch echt beter om je van de domme te houden en je kinderen er zoveel mogelijk buiten te houden.

het deed wel zeer.. want t liefst smijt je de waarheid over tafel maar ik schiet er niks mee op als ik er voor zorg dat mijn kleuter een hekel krijgt aan zijn stiefmoeder.. al zou ze van mij van een hoge berg mogen afspringen :) 

al met al denk ik dat ik het beste binnen mijn macht heb gedaan :) en mag hij zelf inkleuren hoe hij de band met iedereen ziet :)

zometeen op controle bij de verloskundige... ik ben heel erg benieuwd :) stukje bij beetje word ik wel een beetje zenuwachtig omdat het van hier uit nog maar 5 weken duurde met milan tot ik in het ziekenhuis belanden en ik zo niet hoop dat de tijden zich herhalen..
ik zou nu veel liever doorlopen tot week 40 en een spontane bevalling willen meemaken :)