Hoe het nu met me gaat

Tja waar zal ik beginnen ? er is een andere demensie aan moe gegeven... ik ervaar vermoeidheid zoals nooit eerder meegemaakt.
lichamelijk en geestelijk domweg naar de klote, onbegrip, onmacht, ongeloof ik begrijp er werkelijk waar geen hout meer van en begin mezelf daar een beetje in te verliezen.
de hele week al vroeg op laat naar bed, zoveel te regelen zoveel te doen.. en dan te bedenken dat de andere kant er mooi makkelijk vanaf komt zo.. hij heeft zn leven zoals hij wilden en hoe of wat het mij en zn kinderen gaat... tsja wat zou het ? afspraken worden gewoon niet nagekomen en ik weet echt niet wat ik er mee aan moet :( alles gaat nog in overleg,, maar wat is overleg als er geen gehoor word gegeven. mn kleine jongen wil alsmaar naar papa toe, dan is hij bij papa wil hij weer naar mama, woede aanvallen, driftbuien, opstandig, commanderen hij is helemaal van de kaart :( gelukkig word ik ondersteunt door het jeugdteam, de huisarts en het wijkteam want alleen zou ik er zeker niet uitgekomen zijn. ik ben echt zo vreselijk naar de klote en dan moet je ook nog 'blij' zijn met je zwangerschap... maar wat is blij ?? ik voel zeker wel een vorm van liefde voor de baby maar de gedachtes die af en toe door mn hoofd schieten die liegen er niet om :(

ik zou blij zijn als er een lichtpuntje aan het einde van de tunnel komt :( 

360 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • tat-jana

    2eukkie ik koop er dan wel niets voor maar het doet me wel ontzettend veel goed om te horen dat er met me mee geleefd word. zelfs van een 'vreemde' kun je daar kracht uit putten. ik gebruik babybytes ( en facebook ) lekker om mijn ei kwijt te kunnen. want van me afschrijven (en praten) helpt nog het allermeest. ik weet dat er ooit weer licht komt aan het einde van de tunnel maar het is voor alsnog erg donker om mijn pad te bewandelen. maar elke dag dat ik weer verder ben is een dag waarmee ik dichter bij mijn uiteindelijke doel zal komen ookal is die nog zo ver weg. makkelijk is het zeker niet maar ik kan wel het beste er van maken voor mezelf maar zeker voor mijn kindertjes... zei hebben dit al helemaaaal niet verdient maar ik ben blij dat ik mijn zoontje al heb hij is echt mijn drijfveer om op beide benen te blijven staan ookal zegt hij vaak lelijke dingen als hij op zn kop krijgt en schreeuwt ik ga bij papa wonen... dat doet zeer maar dat is zijn uitweg om mij weer een sneer te geven waarvan hij weet dat ie me dan heeft. uiteindelijk is het een vreselijk mamas kindje, ooit zal hij gaan begrijpen waarom het is zoals het is maar hij is nog zo klein, ik vind het zo sneu voor hem. ik zal nooit begrijpen dat je aan je eigen plezier kunt denken wanneer je kinderen hebt maar daarvoor zal ik wel mama zijn ik denk dat de meeste mamas dat nooit zullen begrijpen.. kindertjes op 1 de rest komt later wel

  • 2eukkie

    ik weet gewoonweg niet wat ik moet typen...maar wil je in elk geval laten weten dat ik enorm met je meeleef..maar wat koop je ervoor..ik gun je vooral heel snel heel veel rust en veel lieve mensen om je heen

  • tat-jana

    dankjewel, het is ook allemaal verwarrend.. voor mij maar ook zeker voor die kleine jongen. zo blij dat hij een broertje krijgt maar staat nu tussen 2 mensen in waar hij zielsveel van houdt. als hij op zn kop krijgt is zijn eerste reactie ik ga bij papa wonen hartverscheurend.

  • surroKIWIbaby

    heey meis, ik reageerde net op je berichtje in week 17, meid, kan me voorstellen dat je stress hebt en in de knoop zit! Wat een rottijd maak je door Denk goed om jezelf, voor je kleine kanjer is het ook moeilijk te bevatten en jij bent toch zijn 'rots in de branding' Sterkte meis!

  • nise86

    Wel fijn dat je steun krijgt van verschillende mensen. Ik hoop snel op een lichtpuntje voor je. Xxx