Na bijna 5 maanden is het gelukt. Én ik denk er aan dat ik nog een stukje moet schrijven over de perikelen van Saar én ik zit tegelijkertijd achter een computer… HOERA.
Sinds november is er een heleboel gebeurd. Allereerst wil ik melden dat het ‘VTO-team gebeuren’ achter de rug is. Vorig jaar was wat onrustig wat dat aangaat. Men had op het kinderdagverblijf handvatten nodig om haar mee bij de groep te betrekken, maar wij belandden plots in een situatie waar wij als ouders zijnde helemaal niet om gevraagd hadden aangezien men ineens wilde gaan onderzoeken of Saar soms iets mankeerde. Het getouwtrek om de réden waarom het vto-team ingeschakeld werd heeft lang geduurd, maar uiteindelijk is Saar alleen op het kinderdagverblijf ‘bekeken’ waarna men met een conclusie kwam waar wij zélf allang uit waren. Sara heeft duidelijkheid nodig en structuur qua dagindeling. Ze heeft het nodig dat er verteld wordt wat er gedaan gaat worden en moet soms wat op weg geholpen worden wat betreft spel.
Het was voor ons een opluchting, maar zorgde wel voor een enkele (of meerdere) fronsbeweging op onze voorhoofden… dat wás het? Meer niet? Konden we dat niet máánden geleden afspreken? Moest hier nu écht zo lang tijd overheen gaan? En waarom dan een conclusie trekken die we zélf allang getrokken hadden en ook al geventileerd hadden op het kinderdagverblijf. Het blijft frustrerend om te merken dat ‘zulke organisaties’ geacht worden te LUISTEREN, maar dat in feite niet DOEN….
Goed, dat was dat. Ergens in juni hebben we nogmaals contact, maar eigenlijk heb ik het al afgesloten. Saar ook, die gaat met sprongen vooruit. Op het kinderdagverblijf heeft ze een paar vriendinnetjes met wie ze veel speelt . Dat vinden we fantástisch om te zien. Is het niet heerlijk om je kind vriendjes en vriendinnetjes te zien maken, te zien hoe sociaal ze zijn en hoe léuk ze het vinden? Ik vind dat in ieder geval prachtig en sta daar dan weer met open mond naar te kijken met in mijn hoofd de volgende gedachte: ‘zat ik die niet 3 jaar geleden een flesje te geven en was ze toen niet compleet hulpeloos?’…. kun je nagaan wat ze in een luttele 1000 dagen léren en oppikken. Ik sta daar elke keer weer versteld van…
Maar goed, laten we het niet ál te zoetsappig maken.
Saar is nog steeds een enorm papa’s kind. Zodra de deur van haar slaapkamertje opengaat en ik binnenkom, komt haar blonde krullenbos boven de bedrand uit en roept daar een klein schattig meisje: Hé mama, wegwezen! WAAR IS PAPA…. Als papa aan het einde van de dag thuis komt van zijn werk staat datzelfde meisje te springen voor de voordeur om papa te verwelkomen. Gelukkig doet ze dat op vrijdag ook voor míj als ik na een dag werken thuis kom. Ach ja… ’t is maar relatief. Ze kan enorm grappig uit de hoek komen en dan ben ik stiekem aan het grinniken om wat zegt omdat ze éigenlijk een vergissing begaat…. ‘jongens hebben een pino!’ …. Samen gaan we aan de bloemen ruiken. Het concept ‘ruiken’ heeft Saar nog niet door waardoor ze mijn mooie hyacinten voorziet van een laagje snot.
Over concepten gesproken. Saar heeft het concept fíetsen wél door. Op een driewieler kart ze zó de wijk door, maar wanneer we haar op haar nieuwe échte fiets zetten dan is het leven toch wel zwaar aangezien je dan iets harder moet werken om vooruitgang te bewerkstelligen. Saar was altijd al van de gemakkelijke maar mama kan helaas niet voor haar trappen. Tja denkt Saar… ‘trappen hoeft ook niet, als je maar dúwt’ Ze vindt het in ieder geval wel heel fijn op de fiets. Da’s mooi want het mooie weer komt er aan en een stukkie fietsen zie ik dan wel zitten. Ik heb nog geprobeerd om haar op de loopfiets te krijgen omdat dit bij onze buurjongen fantástisch bleek te werken om het fietsen aan te leren, maar Saar schuifelt alleen maar op het ding en het ziet er écht heel onhandig uit. Ach ze is ook nog klein, tikt nét de 90 cm aan. Ukkepukkie. Dat wordt straks hetzelfde euvel als wat ik had… ben je 15 vraagt de slager nóg aan je of je een plakje worst wil.
Maar groter groeien doet ze. Misschien dan niet zo snel qua lichaam, ‘groeien’ met je hoofd is nét zo belangrijk, zo niet belangrijker. En ik mag zeggen dat ik trots ben op dat uitgekookte mormeltje met ál haar driftigheid, haar onredelijkheid, de knuffels, de verkleedpartijtjes, de discussies, de ‘lekker op de bank hang’ momenten, haar oostindische doofheid, haar grappen, het feit dat ze nu al precíes weet hoe haar haar moet zitten en met welke speldjes (neeee niet diehie toch!!!), het samen koken, haar doorzettingsvermogen op goede dagen, haar ongeduld op slechtere…
Zojuist heb ik twee afspraken gemaakt om een nieuwe school voor Sara uit te kiezen. Ik vind het maar apart om te bedenken dat het ‘uithuizige’ nu al aanvangt.
reacties (0)