Zwem zwem
Zoals jullie weten moest ik afgelopen 10d het heel erg rustig aan doen... heb ik ook echt gedaan, al begon het zwaar te wegen. Wat doe je in godsnaam als je bijna niets mag doen... (nooit goed in geweest :-)). Zondag werd man 30 jaar en ik had een verrassingsweekendje Maastricht geboekt, maar dat kon dus niet doorgaan. Gelukkig heb ik met de hulp van ouders, schoonouders en zus er toch nog een mini-surprise-weekend van kunnen maken. Zelfs een terrasje in een zalig zonnetje meegepikt (zit ik toch ook stil hé ;-)). En zo was het toch wat feest.
Maar deze nacht kwam die onrust dan weer helemaal terug natuurlijk. Morgen echo... zou het goed zijn? Niet echt goed geslapen natuurlijk, en deze morgen weer met kleine oogjes en een pak zenuwen op controle. En wie zat daar lekker te zwemmen in mn buik? Haha: kleintje zat me daar te bewegen met zn armpjes... waw, totaal onverwacht...en het was even het enige dat ik nog zag en hoorde. Helemaal betoverd. Er zit helaas wel nog steeds bloed in mn baarmoederwand, dus placenta is nog niet helemaal genezen. Ik mag van thuis uit wel weer wat werken, maar zo weinig mogelijk autorijden en kuisen en... Nu ja, dan moet het maar zo... straks even werk op de hoogte brengen, maar die zullen wel al blij zijn dat ik toch al weer wat kan werken van thuis uit... Tot die 3 maand zeker nog braaf zijn, haha.
Ik verlang er zo naar om hopelijk binnen een tweetal weken stilaan (en voor het eerst) eens echt te kunnen gaan genieten van de zwangerschap... Als beebje door de kritieke periode heen zwemt (!) en de kwaaltjes eens zouden willen weggaan, dan hoop ik fysiek, en vooral mentaal, weer 1000 man (vrouw ;-)) sterk te worden!
Een lieve en dikke knuffel van mezelf (en van **-je)!
X
reacties (0)