Wie had gedacht dat een kindje krijgen zoveel emoties zou geven?... zwanger worden is geen probleem bij ons, maar zwanger blijven, da's blijkbaar veel moeilijker... Ik ploeter me al dikke twee weken misselijk door mn werk, voorlopig net haalbaar. Gisteren ook weer veel klanten bezocht, tot ik om 3 uur me weer echt heel slecht voelde, dus maar naar huis gereden. Toen ik uitstapte op de oprit van ons huis voelde ik ineens wat nat... nu ja, heb ik tijdens zwangerschap wel wat vaker... Vlug nog wat spulletjes uit de wagen halen en ineens voel ik gewoon vanalles uit me stromen en voelt mn broek helemaal nat... De paniek sloeg me keihard om mn oren, ik heb gewoon geroepen naast mn auto... NEEEEEEE.... Naar binnen gespurt, wist de code van ons alarm even niet meer en op toilet was het één helrode gloed: langs mn benen, in mn broek, op de grond, het liep er zo uit... Gelukkig kon ik mezelf nog net bijeenrapen om goed te kijken of ik stolsels ofzo zag, maar het was gewoon veel helderrood bloed.... Meteen gyn gebeld, vroeg meteen of ik pijn en krampen had, wat ik totaal niet had.... Hij vermoedde dat het daarom nog ok was en dat ik meteen plat moest gaan liggen en niet meer opstaan. Vandaag mocht ik dan meteen komen voor een echo. Nou, manlief zat in Duitsland, is nog 's avonds 6 uur naar huis gereden want hij wou me niet alleen naar die echo laten gaan. Typisch dat zoiets weer gebeuren moet als ik alleen thuis ben... Eerst nog verder doorgebloed maar rond middernacht was het min of meer gestopt, enkel nog bruin... Nou, het was me het stressnachtje wel, allebei weinig geslapen en vandaag banger dan ooit op controle. De angst gierde door mn lijf... Gyn zag meteen wat hij dacht dat het was: een deel van mn placenta is losgekomen en er zit nog best veel bloed, maar.... ons kleintje leeft nog!!!!! hebben even het hartje zien en horen kloppen en we zijn in tranen uitgebarsten... Als het bloeden nu niet terugkomt, dan zou dit ons kindje niet in gevaar mogen brengen, maar ik ben meteen op rust gestuurd... Mogelijks tot ik 12w ben, want dan pas is de innesteling voltooid en is het minder erg als er dan nog iets loskomt.... Dus lig ik nu toch weer op de bank, moe, verward, opgelucht... Jeetje, wat nog allemaal... Nu ja, ik wil het allemaal dragen, zolang ons kindje maar blijft groeien... Mn ventje vertrekt helaas morgen al weer naar China voor bijna een week, dus zal ik hier alleen op de bank moeten blijven. Het wordt dus hoog tijd om onze ouders alles te vertellen, dan kan ik toch wat hulp en gezelschap van hen vragen....
reacties (0)