Hoe het nu gaat met deze mama...

Ik voel me schuldig over het feit dat ik zo weinig blogs schrijf, zo weinig foto's maak, zo weinig tijd heb...

Ik werk 3 dagen, sta dan voor de klas, werk als zzper (ontwerp geb.kaartjes ed) en dan het huishouden, 2 kids en de hond en de poes, en ook nog een man ;)        Dit is niet op volgorde van belangrijk naar onbelangrijk hoor. Mijn gezin staat op de eerste plaats!

Toen we graag een 3e kindje wilden, had ik er nooit over nagedacht dat ik na 2 gemakkelijke zwangerschappen deze ronde 7 maanden ziek zou zijn, en moe, misselijk, labiel en een dramaqueen... wat al die hormonen al niet met je kunnen doen. IK LIJK WEL GEK! Sociaal wenselijke antwoorden geef ik niet meer en ik ga met iedereen de confrontatie aan. Op een ouderavond kan dat soms wel van pas komen, naar mijn omgeving toe is het iets minder leuk... herkenbaar?

We krijgen een meisje, nooit verwacht... na 2 jongens een meisje en ik moet er zo aan wennen (en daar voel ik me dan weer schuldig over). Ik heb de kleertjes al gewassen en in de kast gelegd, maar ik kan maar niet wennen aan het roze. gelukkig heb ik veel leuke kleding gevonden zonder roze en paars en strikjes, dus het zal wel wennen. Ik hoop gewoon dat als ons meisje is geboren, we haar herkennen en denken... "oh, zat jij in de buik?"

Ze is al heel diep ingedaald, ik heb veel harde buiken. ik maak me ook veel te druk...

M is nu bijna 4 en moet gaan oefenen op school. Hij is soms zo gespannen en onrustig, we kunnen elkaar helemaal gek maken, en dat terwijl ik zo graag wil dat het gezellig is. S is nu 2 en heeft een eigen wil. Door zijn schattige hoofdje wordt er nooit iemand boos op hem, en dat vind ik dan weer zielig voor M. Die is heel groot en ziet er stoer uit, dus maakt een hele andere indruk. Ik vind dat niet eerlijk.

Manlief krijgt volgende maand te horen op zijn werk of er een promotie doorgaat. Hij is dus dag en nacht aan het werk, en ik ben ook heel blij voor hem (en ook voor ons gezin, want het is natuurlijk financieel erg leuk), maar ik mis hem zo erg...

Jeetje, wat een klaagverhaal. Sorry