Story of my life

Vanmorgen een enorm heftige sessie gehad bij de psycholoog. Daar zit je dan, voor je gevoel  enorm in je blote reet.

Maar het is hard nodig, en dat weet ik zelf maar al te goed.  Enorm lief mens waar ik bij kwam gelukkig.

Ik heb mijn leven en daarbij alle nare gebeurtenissen op een rijtje moeten zetten,  en daar bij kwamen we tot de conclusie dat onder andere verlies zo’n enorme stempel drukt op mijn leven. Diep van binnen weet je dat wel, maar dingen gebeuren nou eenmaal, en daar kun je niks tegen doen.

Ik was 4 toen ik al met verlies te maken kreeg, mijn tweeling zusje Jennifer overleed door een verkeersongeluk. Dan ben je 4 en is in een klap je maatje die dag en nacht naast je staat bij je weggerukt. Ik denk dat het daar al mis ging.  Jaren verstreken en het ging goed met ons als gezin.Ik ben opgevoed door mijn vader en mijn stiefmoeder. Onze biologische moeder heeft ons vrijwel direct na de bevalling bij mijn vader achtergelaten!

Helaas ging het te lang goed waarschijnlijk en moesten wij het bekopen met de dood van mijn vader.
Dat was zo’n enorme omkeer in mijn leven, ik veranderde van een lief meisje in een gevoelloos monster. Deed verkeerde dingen, ging met verkeerde mensen om. Uiteindelijk was ik 15 jaar en zwanger. Ik kon op dat moment twee dingen doen,  het weg laten halen zoals mijn familie wilde, of mijn spullen pakken en vetrekken.

Dit laatste heb ik gedaan, en geen moment spijt van. Ik was 16 toen ik in mijn huidige stad terecht kwam, het enige wat ik had was mijn kind. En dat was meer dan genoeg! Nu ruim 11 jaar later nooit meer contact gehad.

Maar momenteel gaat het bergafwaarts met mijn dochter. Totaal niet gelukkig, wil verhuizen, wil weg van alles. Oh men, wat doet dat verrotte zeer zeg. Ik heb al die jaren zo intens hard voor mijn kindjes  geknokt, en nu je dan al haar problemen ook verteld aan de psycholoog, voel t het zo enorm alsof ik gefaald heb.  Ik geef haar het allerliefst het leven wat ze wil, maar wie zegt mij dat het beter voor haar word, als we daadwerkelijk verhuizen. Ik kan dat niet zomaar 1,2,3 doen. Maar op zo’n dag als vandaag zou ik daar zo’n zin in hebben. Alles achterlaten, en met de kindjes heel ver weg van alles opnieuw beginnen. En niet meer terug komen.

In 2009 hebben wij onze tweede dochter verloren, en dat is denk ik de druppel geweest voor ons als gezin. Die pijn slijt nooit.

Ik hoop dat door de sessies  mijn hoofd weer wat mee gaat werken, en het allemaal wat vrolijker in gaat zien. Ondertussen zit dochterlief ook bij de psycholoog, en ik hoop zo voor haar maar ook voor ons, dat het haar goed zal doen. Voor nu bespeur ik veel woede, verdriet en enorm veel oud zeer.

Gelukkig praat ze wel veel meer met mij dan voorheen.

En dan mijn kleine mannetje, die vliegt er soms echt tussendoor, en de rollen zijn omgedraaid.  Hij is zo veranderd de laatste paar maanden, doet het goed op school, oogt gelukkig. Daar ben ik zo blij om, we hebben het nodige met hem ook wel gehad. 

Ik ben benieuwd wat de toekomst voor ons in petto heeft. We gaan er in ieder geval voor.

Sorry voor het lange bericht, maar soms is het zo fijn dit even van je af te schrijven.

Liefs C