Ik mis jullie nu al

Er komt een tijd, dat jullie niet meer, willen knuffelen met mama
Niet meer, willen stoeien, op de bank wanneer jullie opgroeien
Komt er een tijd waarin wij een hoop kwijt zullen raken
Want dan vinden jullie het niet meer fijn
Als ik jullie kleine kusjes, geef in jullie nek
Een tijd waarin jullie niet meer kruipen in m’n bed
Wanneer jullie bang zijn, want dan zijn, mijn kindjes niet meer klein
Niet meer in voor een verhaaltje, vlak voor het naar bed gaan 
Ik vraag me, af, waarom moet het nou zo snel gaan
Ik lach en ik laat een traan, want op een dag laat ik jullie gaan.

Uren die vliegen, de jaren die liegen
Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat, ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al, terwijl jullie hier bij me zijn

En misschien, vinden mensen dat ik overdrijf
En misschien, hebben al die mensen ook gelijk
En misschien, valt het allemaal wel mee
En ben ik er aan gewend voordat ik het weet
Maar misschien, veranderd niks aan mijn pijn
Misschien zal ik er tegen die tijd niet eens meer zijn
Misschien, weet ik één ding wel zeker, ik mis jullie voor het leven

Zo deze komt wel binnen. Maar als je er goed over nadenkt, denk ik dat vele dit met mij zullen voelen. Maar waar blijft de tijd? Mijn kleine meisje is gewoon 11 jaar. Die jaren zijn wel zo verschrikkelijk snel gegaan, er is natuurlijk heel wat gebeurd, maar soms lijken er wel gaten in die 11 jaar te zitten. 

Cloé, ik ben dankbaar dat ik al 11 jaar je moeder mag zijn, en dat wij het toch maar mooi hebben gered met zn tweetjes. Want wat was ik er 11 jaar geleden anders aan toe dan nu. Geen relatie,  geen familie en geen huis meer. Maar ik was zwanger van jou, en dat was alles voor mij. Daar kon niks tegenop. Samen een nieuw bestaan opgebouwd en niet veel later kwam Quinten dat gezinnetje compleet maken.  

Ruim 1,5 jaar later werd je zusje Chayenne geboren. Alleen was de tijd bij ons haar niet gegund, en hebben we bijna direct alweer afscheid van haar moeten nemen, Dat was voor jou ook niet makkelijk, en vooral niet toen je ouder werd. Het verlies van Chayen heeft zijn stempel wel gedrukt op ons als gezin. Toch probeerden wij de draad na een tijd weer op te pakken.  2 jaar later werd ons een prachtig maar vooral gezond mannetje genaamd Jayden gegeven. (De betekenis van de naam is `dankbaar`.), en dat waren wij zeker.

Papa en mama hebben veel verdriet,
Want bij hen blijven kon ik niet,
Maar ze hebben de hoop nooit opgegeven,
Want ik stuurde hen mijn broertje
voor het leven!

Inmiddels Jay ben je alweer 7 en ben je een echt mannetje aan het worden. Vaak sta ik s'avonds nog even in je kamertje te kijken als je slaapt. En dan vraag ik mij zovaak af waar ik zo'n mannetje als jou aan heb te danken. Je hebt ons leven zoveel mooier en completer gemaakt. Je bent dol op je zus, en je vader is je held! Ondanks dat papa en ik niet meer bij elkaar wonen, ben je wel gelukkig, en vind je het goed zoals het nu is. Ook jij hebt je moeilijke periode wel gehad, maar de laatste tijd gaat het erg goed met je, en zelfs ook op school. Ik hoop dat je gelukkig blijft, en ik nog lang van jou mag genieten. 

Aku bangga padamu, aku sangat mencintaimu. (L)

pelukan dan ciuman Mama