Ze is er!!!

Op 02-03-2012 is dan eindelijk mijn kleine lieve meisje geboren!

Ze heet Emily Germaine en was een klein poppetje (is ze nog steeds maar groeien staat niet stil *helaas*)

Met 37 weken ben ik ingeleid omdat de stress van alle onzekerheid ook invloed begon te hebben op de groei van mijn kleine meisje en ik ben echt heel blij dat ze het gedaan hebben want anders had ik er geheid minder goed vanaf gekomen qua geestelijke gesteldheid!

Op 02-03 moesten we ons om 7 uur in het ziekenhuis melden waar we eigenlijk gelijk al meegenomen werden naar de kraamsuite / bevalkamer... Wat een luxe! 

Om half 8 werd ik aan het CTG gelegd en de controles van mijn bloeddruk gedaan, die was erg mooi dus we mochten gewoon lekker rustig beginnen.

om 8 uur kwam de gyn met het infuus en bij het breken van mijn vliezen werd de elektrode in het hoofdje van me kleine meisje geplaatst... en We waren officieel begonnen...

Haast had mijn lichaam alleen niet en dat verbaasde ons, want toen ik moest bevallen van mijn zoon werd ik ook ingeleid en had ik letterlijk een 9 tot 5 bevalling, dat ging erg snel.... 

om 1 uur had ik nog steeds maar 3 cm ontsluiting en om 5 uur was dit maar 5, dus het schoot niet op ondanks dat de pomp wel hoger was gezet in de tussentijd.

Mijn weeen konden niet goed worden gemeten, dus wilde ze om 5 uur toch maar inwendig ook mijn weeen gaan meten... dus zo gezegd zo gedaan.

toen ze de elektrode gingen inbrengen voor de weeen stopte alleen de elektrode die in het hoofdje van emily zat er mee en die moest dus ook vervangen worden... toen dat allemaal rond een uur of 6 gefixt was (ja dat duurde een uur omdat er steeds iets mis ging) en ik weer alleen met jeff op de kamer was, wilde ik gaan staan,... dus ik hing even om de nek van jeff en ik voel haar zo naar beneden zakken! 

Op dat moment ben ik nog steeds in de veronderstelling dat ik te weinig ontsluiting heb en ik begin te gillen om pijnstilling... ik heb namelijk bij de bevalling van jordy bij 5 cm ontsluiting persweeen gehad en was bang dat ik dat nu weer zou krijgen...

maar op het moment dat de verpleegkundige binnen komt zegt ze al meteen ik weet niet of we nog wel tijd hebben om de pijnstilling te zetten,... op dat moment komt de gyn binnen en die ziet op de een of andere manier aan mij dat het al zo ver is (inmiddels lig ik op bed, nog geen echte perswee gehad, maar wel heel kort op elkaar zonder adem pauze gewone weeen) 

De gyn zegt vrijwel direct als je persdrang krijgt benen optrekken kin op je borst en voorzichtig mee persen... nou die perswee kwam eigenlijk meteen en ik deed wat me gezegt werd op dat moment roept ze stop met persen en zuchten, maar ik zat zo verkrampt in me wee dat ik niet kon ontspannen en op dat moment word emily geboren... om 18.46 en maar 2 persweeen gehad te hebben.

Het eerste wat ik vroeg toen ik me meisje op me borst had is hoe ver ben ik uitgescheurd... want ik voelde helemaal niks maar dacht dat dat door de adrealine kwam... maar ik bleek helemaal niks te hebben! 

Emily daarin tegen had wel iets... Doordat de uitdrijving zo snel is gegaan (op de officiele papieren staat 1 minuut) hebben de persweeen haar longen niet leeg kunnen drukken, waardoor ze niet volledig zuurstof kon inademen. Ze werd langzaam steeds stiller en blauwer, begon licht te hyperventileren en toen werd ze eerst met een kapje zuurstof op de onderzoektafel gelegd, echter elke keer als het kapje weggehaald werd om te kijken wat ze zelf deed met ademen werd ze weer paars en herhaalde zich het hele ritueeltje zich opnieuw.

De kinderarts werd er bij geroepen en in no-time werd ze aan de beademing gelegd in een couveuse en aan de voedingssonde. 

Jeff en ik waren toen heel erg aangeslagen, het is niet het einde van de wereld, maar je rekent er toch op dat het anders gaat.

We mochten bij haar geen bezoek ontvangen en zelf hadden we ook geen behoefte aan mensen om ons heen. 

We hebben ook pas tegen 22.00 uur iedereen op de hoogte gebracht dat ze was geboren en wat er aan de hand was.

Wij mochten gelukkig wel bij haar, en ik heb alleen maar kunnen huilen toen ik haar daar zo hulpeloos zag liggen... de arts kwam uit leggen wat er precies was en hoe ze dat gingen verhelpen, ze heeft tot zaterdagmiddag aan de beademing gelegen en daarna mocht ik haar gewoon zelf voeden, Ze had namelijk zelf besloten dat die sonde in de weg zat voor haar eten en had hem er uit getrokken... sterk was ze dus wel.

zondag middag kregen we te horen dat ze al bij mij op de kamer mocht, want de monitoring was al 24 erg stabiel en ze wilde weten hoe ze het op eigen kracht deed... dat was zo een heerlijk moment! 

Mijn zoontje had haar nog niet in levende lijven gezien, omdat hij niet op de couveuse afdeling mocht omdat hij geen waterpokken heeft gehad. 

Dus op de kamer was het zijn eerste momentje met haar en hij is echt helemaal gek op haar en wil haar ook overal voor beschermen.

Maandagochtend kwam de kinderarts met het goede nieuws, Emily was goed genoeg om naar huis te mogen!! dus we kregen een waslijst mee waar we op moesten letten en wanneer we aan de bel moesten trekken, en mochten om 12.00 eindelijk naar huis!!!