Hormonen en huilbuien

Wow wat is dit raar... ik ben zo klaar met zwanger zijn dat het nauwelijks tot me door gedrongen is dat mijn kleine mannetje vanaf morgen een grote broer is...

Dit trof mij gister voor het naar bed gaan ineens heel hard... en kan alleen maar huilen als ik nu aan me kleine binkie denk... 

Ik had niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou vinden om hem nu bij zijn oma achter te laten en gewoon thuis nog de laatste dingen te doen zonder hem om me heen... Hij logeert wel vaker bij zijn opa's en oma's en nooit heeft het me moeite gekost maar nu.... pffff 


Ik laat me tranen ook maar gewoon lopen, door de hormonen kan ik ze toch niet bedwingen.... maar wat voel ik me eenzaam zonder me kleine mannetje die me de dag wel zou hebben door geholpen en die ik pas weer zie als zijn zusje er is.... 

pffff aansteller,... denk ik nu over me zelf..... *zucht*

414 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • LVS

    Ik kan het mij goed vorstellen hoor. Ik heb mij ook al heel veel zorgen gemaakt: niet over de bevalling, maar over de dagen dat ik in het ziekenhuis lig en niet bij Siebe zal kunnen zijn. En afhankelijk zijn van andere mensen om hem eens bij mij te brengen .. Het is momenteel mijn grootste zorg! Ik kan het mij dus heel goed voorstellen.
    Nog even, en je dochter is er. En dan is je zoontje grote broer, maar nog steeds je kleine jongen!!

  • Elss

    je bent zeker geen aanstellen hoor!!
    vrij normaal lijkt mij, er vind toch een hele verandering plaats.
    kop op, heel veel geluk en succes en ga vooral genieten van je gezin!!!!