Pech

Ik kopieer even de update die we gestuurd hebben naar onze vrienden en bekenden. Dat scheelt weer een heel verhaal typen.

Beste mensen!!

Wat een week hebben wij achter de rug! Sommigen van jullie zijn al op de hoogte, maar ik schrijf toch maar even een algemene update.

Afgelopen dinsdag moest ik weer voor controle naar dokter Lind. Ik was toen 23 weken zwanger. Dit keer gingen de moeder en zus van Aldo mee om naar de jongens te kijken. Wat blijft het toch leuk om ze lekker te zien bewegen!! Alles gaat prima met ze! Dokter Lind was weer zeer tevreden! Ze groeien allebei prima en gaan goed gelijk op. Erg fijn dus!!

Vervolgens vroeg hij hoe het met mij ging. Ik gaf aan dat ik al een hele tijd last heb van een hoge hartslag en kortademigheid en dat dit toch wel erg vermoeiend is. Hij merkte op dat die hartslag inderdaad wel erg hoog was en vond het nodig om er even door een cardioloog naar te laten kijken. Mijn uitleg was al die tijd dat het vast door mijn niet al te goede conditie zou komen, vast niets ernstigs! Het maken van een snelle afspraak bleek lastig, dus dr. Lind ging zelf even met een cardioloog bellen. Die vond het nodig om gelijk te bekijken, dus of ik naar de spoedeisende hulp (SEH) wilde komen. Natuurlijk! In plaats van gezellig even koffiedrinken, zijn we met z’n drieën naar de SEH gegaan. Wat een drukte!!

Mijn schoonmoeder en –zus waren niet van plan om naar huis te gaan, dus was ik niet alleen!! We hebben ongelooflijk lang moeten wachten, waren om 15.00 uur op de SEH en om 18.00 uur lag ik eindelijk op een bed met allemaal plakkers op mijn lijf, om een hartfilmpje te maken. Daar hoorden we wat ik steeds al wist: Ja, wel een erg hoge hartslag (100 per minuut in rust), maar niks ernstigs. Gelukkig maar!

Inderdaad combinatie van mindere conditie en een zwangerschap, en dan ook nog een tweelingzwangerschap!! Er zijn wel medicijnen voor, maar die geven ze (logisch) niet aan zwangere vrouwen. Kortom, niks ernstigs, wel wat rustiger aan doen zodat die hartslag af en toe ook weer wat rustiger wordt. Maar verder: Succes!

Iedereen was weer opgelucht,vooral Aldo! Die was al bang dat ik iets aan m’n hart had. En dan kun je nog zo hard zeggen dat het wel mee zal vallen, eerst zekerheid. Hij dus ook blij!!

Inmiddels was het half zeven en was ik erg moe van al het wachten. We waren tenslotte om 14:15 al in het ziekenhuis. We besloten nog even wat te eten in het ziekenhuis en dan naar huis te gaan. We liepen de SEH uit om buitenom naar het restaurant van het ziekenhuis te lopen en daar ging ik door mijn enkel. Gebeurt vaker, maar door de vermoeidheid kon ik mezelf niet meer rechtop houden. En daar lag ik dan op de grond!

Natuurlijk schrok ik wel, maak nog de grap dat we weer terug konden naar de SEH. Maar goed, alles bleek goed te gaan, ik was gelukkig niet op mijn buik gevallen! Had alleen erge pijn in mijn pink.

We zij eerst maar eens lekker gaan eten en dan zouden we naar huis gaan. Maar Liset vond toch dat ik even naar die hand moest laten kijken. Die deed dan ook behoorlijk pijn en ik kon ‘m niet meer gebruiken. Balen dus!!! We hadden ons voorgenomen om na het eten terug te gaan, maar als we weer achterin de rij moesten aansluiten, zouden we naar huis gaan!

Gelukkig zag de verpleegkundige die ons ’s middags had geholpen, ons staan. Zij liet ons binnen en ging gelijk regelen dat er een echo van m’n buik gemaakt werd. Toch wel fijn!! Ze nemen duidelijk geen risico’s. Met de jongens was zo te zien niks mis!! Ze kunnen wel tegen een stootje!

Met mijn pink leek het wat minder te gaan: pijn, dik en blauw. Toch wel lang moeten wachten, maar toen bleek idd dat mijn pink gebroken was!! Wat een pech!

Inmiddels was Aldo naar het ziekenhuis gekomen en kon z’n zus naar huis! Het was nog steeds super druk en voordat ik gips had en we buiten stonden, was het half 11!!!

Wat een dag, wat een pech!!

Ik heb gips (tot mijn elleboog)gekregen voor een week en daarna krijg ik nieuw en daarna krijg ik nieuw gips voor nog 3 weken!

Jammer genoeg kan ik niet meer pijnstillers innemen dan paracetamol. En die helpen niet echt! Ik durf van mezelf te zeggen dat ik wel wat pijn kan hebben, maar wat doet dit een pijn zeg! Echt niet te geloven! De huisarts vroeg zich donderdag af of het gips wel goed zat. Dus laten checken, maar niets te vinden. De pijn zal echt wel afnemen, maar het is nog geen pretje. Vanmiddag krijg ik nieuw gips. Ben erg benieuwd hoe mijn pink eruit ziet en voelt zonder gips. Ik kijk ernaar uit!

Ondertussen zijn hier alle hulptroepen alweer ingesprongen geweldig!!! Aldo zorgt super goed voor me en ik hou me zo rustig mogelijk.

Eén voordeel: door die rust heb ik echt minder last van die hartkloppingen in mijn keel! Hahahahahaha!!

Nou lieve mensen, het is een ontzettend lange update geworden. Ik heb het allemaal opgeschreven en Jasmijn heeft ’t uit getypt. Want typen met 1 hand gaat voor mij véél te langzaam!!

Volgende keer een kortere update maar jullie zijn wel helemaal op de hoogte!

Heel veel liefs,

Irene