Mama`s charmeur net geen 5 maanden

Mama's charmeur,

Het is veel te lang geleden dat ik even de tijd heb genomen om een heel verslagje over je te schrijven. We schrijven wel wat op hoor, maar echt de tijd ervoor ontbreekt vaak. Vreselijk jammer vindt mama dat. Maar ja met twee kleintjes is de vrije tijd dratisch minder geworden. En nu je zus vanaf januari ook niet meer slaapt 's middags, krijgt mama 's avonds pas even de rust om te zitten. Want op maandag- en donderdagochtend hebben we even twee uurtjes samen de tijd om te kroelen, dan is je zus namelijk even naar de peuterspeelzaal. En doen wij vaak even boodschappen of gezellig spelletje kiekeboe op schoot. Je geniet van alle aandacht, maakt niet uit van wie je die krijgt. Ze worden gelijk beloond met een grote big smile. Mama denkt dat er geen vrolijkere baby dan jij bestaat, de hele dag maar lachen en plezier maken.

En wat ben je natuurlijk al weer veel wijzer geworden. Je klets soms,  vooral dan met je knuistje in je mond, soort uuuhhhh... Maar brengt vooral alles wat je te pakken kan krijgen naar je mond, en wordt vakkundig opgegeten. Het zullen die tanden wel zijn, maar nog geen enkele te zien, wel al bobbels te voelen. In de box vind jij het op het moment weer heerlijk, want je kan je nu zelf weer vermaken. Je weet alles te pakken te krijgen en draait dan ook al een week of 3 rondjes om je as in de box, op zoek naar wat nieuws. Daar lig je dan heerlijk op je zij/ half buik (met je beentjes) mee te spelen. En van de week hadden we de primeur, we zagen hem de dag ervoor al aankomen, je draait van je rug naar je buik. We waren even boven en toen papa weer beneden kwam lag je ineens op je buik. Super knap ventje, je bent 3 weken vlotter dan je zus. En ziet ook echt dat je soms meer wil dan je nu kan. Maar toch wordt jij daar (in tegestelling tot je zus) niet zo gefrustreert van. Details is nu het gene waar jouw intresse ligt, dus een opdruk op ons shirt of een mooi stipje of streepje op een stofje. Jij wil ze gelijk pakken, ook kettingen en vooral haren zijn niet veilig. En maar frunniken, zelfs aan de zijkant van je eigen hoofdje worden de haartjes gevoeld.

Toch hebben we ook een rotperiode gehad, want wat heerste er een hardnekkige griep. Je zus begon als eerste met keelpijn (zo leuk joh die peuterspeelzaal ;(), snotteren en gewoon niet zo lekker. Mama voelde de bui ook al een beetje hangen en op donderdag zag mama dat jij heel soms ook wat anders reageerde. En toen mama je oortje controleerde door even op te drukken, was het duidelijk, een oorontsteking. Want je verkrampte gelijk en begon te gillen, heel zielig. Dus de hulplijn en expert op het gebied van oren ecven gebeld, oma. Wij hebben dit namelijk als kind zijnde bijna allemaal erg vaak gehad, foutje in de aanleg, erg zielig en vervelend. Maar heb gehoord dat je er heel oud mee kan worden, haha. Dus om erger te voorkomen papa naar de apotheek gestuurd voor xylomethazolyne (of zoiets), maar dat kon papa niet zomaar meekrijgen. We moesten eerst naar de huisarts omdat jij nog onder de twee jaar was. Dus gauw de HA gebeld en nog een spoedplekje om kwart over 4, inderdaad een vermoedelijke oorontsteking. Want je oortjes zijn nog zo klein, dat door het kleine beetje oorsmeer het zicht geblokt werd. Verder was je een extreem blije baby zei de HA die waarschijnlijk niet zo gauw aangeeft als je pijn hebt. Ze wilde graag dat je de dag erna even na zou worden gekeken door de HA bij oma in het dorp, want ze zijn bij die kleintjes bang voor hersenvliesontsteking. Wat oevrdreven leek ons, maar oke is goed. Gelijk naar de apotheek gesjeesd voor je druppels. Mama is aan de beurt en komt al gauw tot de conclusie dat we er al die tijd al voor niks op ons beurt staan te wachten. We moesten een recept hebben, WATTTTT, ik kom net bij de HA vandaan. Nog geprobeert te bellen, maar je raad het al 5 uur geweest, idereen naar huis, grrrr... Wel begonnen met zetpillen tegen de pijn en het ontstekingremmende acpect. Oma vrijdag naar de HA, zo op het oog niks aan de hand, beetje voor niks eigenlijk. Mochten stoppen met de zetpillen, maar daar kwam oma na twee uur al van terug. Je had toch wel erg last van je oortje. Al was er zo vrij wienig van te merken, gewoon super vrolijk en lekker spelen, helemaal niet vervelend. Alles ging goed je kreeg zoutdruppels en zetpillen toen we je zaterdag weer ophaalde bij oma. Maar vanaf zaterdagavond kreeg je koorts en ging je steeds slechter drinken, doordat je erg vol kwam te zitten met slijm en wat benauwd werd. Zondagavond om 7 uur nog op de HAP gezeten, want je was zo benauwd dat mama het eng vond. Je huilde namelijk wel, maar zonder geluid, omdat je dan geen adem kreeg. Zo zielig. Maar voordat we langs konden komen even met je in de badkamer gezeten met stoom, dus toen ging het al een stuk beter. Dus bij de HAP leek mama 'de overbezorgde moeder', want onze charmeur ging zelfs nog even tegen de arts zitten lachen. Niks aan de hand hoor. Dus longen en oren nagekeken, geen ontstekingen, waarschijnlijk een virus infectie en daar is niks aan te doen. Nou lekker, want inmiddels werden je flessen een onmogelijke opgave. De hele dag was mama bezig om maar wat vocht erin te krijgen bij jou. Je dronk steeds kleinere beetjes en begon dan te huilen, je keel deed zo'n zeer. Maandag ging het niet lekker met jou, nog steeds koorts en gewoon erg stil liggen in de box. Maar een keer gelachen die dag en veel geslapen. Niet dat je lusteloos was, of erg vervelend, maar helemaal niet jezelf. En toen je 's avonds van 8 tot 11 aan een stuk door huilde en je niet te troosten was, heeft mama weer de HAP gebeld. Dit was niks voor jou, je had gweoon erg veel pijn. Soms zakte je twee seconden in slaap, want je was gewoon bekaf, maar dan werd schrok je weer huilend wakker. Dus weer in de auto naar het ziekenhuis, natuurlijk vallen ze dan in de auto wel in slaap, pfff... Alles ging nog goed met je, je had alleen een bovenste luchtinfectie waar niks aan te doen viel. Moesten je drinken goed in de gaten houden en hopen dat het gauw beter ging. Dinsdagochtend was je weer een stuk vrolijker en was de koorts ook gelukkig weg, maar met je flessen ging het rap achteruit. Nog maar 40 ml. per keer wilde je drinken en in totaal nog maar ongeveer 1/3 van wat je normaal over een hele dag dronk. En ook had je de vorige middag om 15:00 uur je laatste echt natte luier gehad. Dinsdag wilde de HA je toch al weer even nakijken, dus daar gingen we weer. De huisarts baarde vooral dat weinig drinken en die natte luiers haar zorgen. Dus meteen naar het ziekenhuis gestuurd voor een check-up, of je niet aan het uitdrogen was. Maar het ging gelukkig nog goed met je en we mochten weer naar huis, volgende dag wel weer terug komen voor urineonderzoek en kijken hoe het met je ging. Je urine was goed en het leek de goede kant met je op te gaan, je dronk weer wat meer en zat lekkerder in je vel. Inmiddels weer helemaal de oude, en zo snel als je erg ziek was, was je ook weer opgeknapt. En inmiddels is ook papa aan de beurt geweest, dus hopelijk hebben we het deze winter weer gehad.

In deze hectische week waren er helaas ook nog eens andere nare ontwikkelingen. Papa en Mama zijn vanaf eind januari beide thuis. We werkten allebei in hetzelfde bedrijf en wegens een onverwachte ontwikkeling houdt het bedrijf op te bestaan. Dus van de een op de andere dag ineens allemaal thuis. Een heel verschil tussen steeds rennen en vliegen op het werk om alles gedaan te krijgen vanwege uitval van een collega, naar alle tijd samen en even niks moeten. En mama's emoties worden dan ook heen en weer geslingert tussen opluchting (werd het laatste jaar eigenlijk altijd net iets meer van je verwacht dan je kon geven), teleurstelling, verbazing en soms ook angst. Dat enge gevoel bekruipt je soms ineens, hoe moet dat dan met ons, het huis, ons inkomen. Je voelt je rg afhankelijk ineens, terwijl wij altijd voor onszelf hebben kunnen zorgen en erg verstandig met de dingen om gingen. Nooit er zelf voor gekozen hebben om beide in hetzelfde bedrijf te werken, maar vanwege een fusie toch beide afhankelijk van dezelfde werkgever. Nooit echt helemaal happy mee geweest en nu dan toch de nachtmerrie uitgekomen. We zullen zien wat het ons zal brengen. Er is namelijk niet veel werk in onze branche te vinden, maar daar en tegen heb ik wel een erg goede CV met veel ervaring en ik ben nog erg jong. Dus hopen dat er gauw een plekje ergens vrij is.

Tot gauw, hopelijk met goed nieuws...