Mijn ventje bijna 2 maanden

Lief ventje,

Mama weet niet zo goed waar ze moet beginnen, want er is zoveel moois te vertellen over jou. Als aller eerste ben je natuurlijk de alller mooiste baby (door de ogen van je moeder zeker!!). Mama krijgt dit vaak zat te horen, als er weer eens iemand in de wagen komt spieken. 'oh nog zo'n kleintje', horen we ook vaak. Want je bent nog een mooi fijn, klein mannetje. Niet dat je niet gegroeid bent hoor (eerste maand al van 47 naar 51,5 cm.), maar je past nog steeds in bijna alle kleertjes van maat 50. En mama ziet de laatste twee weken ook echt wel dat je een klein groeispurtje maakt. Ook beginnen we het eerste baby-vet te zien. Dat zit op je bovenbeentjes, waar zowaar het eerste plooitje te voorschijn is gekomen. Mama heeft je nooit mager en breekbaar gevonden, je was gewoon een mooi klein, gezond jongetje. Maar baby-vet dat had je toen nog niet, dus je beentjes en armpjes waren nog vrij smal. Ook verscheen er op je beentjes soms rare bobbeltjes onder je huid. Dit had je als je het koud had en je beentje aanspande. Een soort kippenvel, waardoor het beetje vet wat onder je huid zat zichtbaar was. De kraamhulp had dit nog nooit gezien en vond het een beetje zorgwekkend. Maar de vk die langs kwam had het wel vaker gezien, en eigenlijk snapte mama en papa de ophef ook niet zo erg. We zijn niet zo snel uit het veld geslagen.

Onze kraamweek was best wel heftig voor mama. Op een roze (nou ja blauwe) wolk zeker wel, maar toch enigzins met verdriet, teleurstelling en zorgen gevuld over het werk. Want mama hield zo wie zo de laatste weken van mijn zwangerschap mijn hart vast, papa kon namelijk eigenlijk niet gemist worden op het werk. Dus wanneer zou je komen?? En na jouw geboorte stonden er twee weken vakantie ingepland voor papa, om jouw beter te leren kennen, mama te helpen en bovenal te genieten. Helaas konden die niet doorgaan en na al dat harde werken van ons beide, was de teleurstelling en verdriet (vooral bij mama) enorm. Het zouden de kraamtranen ook wel geweest zijn hoor, maar mama voelde zich toch een beetje in de steek gelaten en te neer geslagen. Maar aan jou heeft het zeker niet gelegen, want wat ben je vanaf dag 1 een tevreden en lieve baby. Als je in de eerste week een kwartier bij elkaar gehuild hebt is het veel. Je was nog helemaal van de wereld, en sliep vrijwel de hele dag. Jouw mooie ogen hebben we toen dus niet vaak kunnen bewonderen. Alleen 's nacht was je een beetje aan het spoken, want meestal om 2 uur had je last van krampjes. Toch ben je makkelijk te troosten, als je maar bij mama of papa mag zijn en mag sabbelen op een pink. Want een speen dat wilde je absoluut niet de eerste 3 weekjes, daarna gelukkig wel. Maar als je hem niet wil, kan je hem er al echt met een boogje uitspugen of met je handje uit duwen.Als je maar mocht eten om de 3 uur dan was je tevreden. Mama gaf weer borstvoeding, maar dit vond mama vooral de eerste 2 weken toch wel spannend.

Gelukkig ging het goed en deed jij het er prima op. Alleen de eerste 2 dagen in totaal een kleine 120 gram afgevallen, en de 4e dag begon je alweer aan te komen.Na een maand al 775 gram aangekomen, dus we zijn volgende week dinsdag weer benieuwd. Je zit inmiddels al helemaal op flesvoeding. Mama begon met 5 weken met afbouwen, omdat ik dat heel rustig wilde doen. Zo was de kans op problemen kleiner en had jij alle tijd om te wennen, voordat mama weer moet beginnen met werken. En wat was je boos de eerste keer dat je een flesje kreeg, zo kwaad hadden we je nog nooit gezien. Dan toch eerst maar even aan de borst voor de ergtse honger, en toen nog eens proberen. Maar dat had mama gedacht, je moest er niks van weten. En alle melk die je mondje in was gelopen, werd er dan ook weer vakkundig uitgewerkt. Dat smerige spul moest je niet. Oh jee dacht mama, dat wordt nog wat. Misschien ander merk proberen of mengen met gekolfde melk. Eerst maar eens een paar keer oefenen als je nog geen honger had. En gelijk ging het beter, niet iedere keer, maar je had het gauw door. Ook het afbouwen ging vrij vlot, dus nu gisteren voor het laatst nog een borst goed leeg laten drinken. Deze begon toch nog wat te zeuren na een paar dagen, dus hopelijk staat de knop nu uit en blijft het zo. De eerste week dronk je nog maar 60 ml. per keer, maar na een week al 90 ml. en nu al sommige flessen 120 ml. En dat vind mama heerlijk want dat betekent ook dat het aantal afneemt. Dus niet meer iedere 3 uur (8 per dag), maar 6-7. En dus begin je nu ook 's nachts langer te slapen. Je krijgt nu je laatste fles ongeveer om 22 uur en dan slaap je meestal om 23 uur, om 3 uur ben je dan weer wakker voor je fles. En dan om 6:30 weer, daarna ga je ook weer in je eigen bedje. Maar dan begin je vaak een beetje te spoken, 'kreun, steun en gemopper'. Dus soms legt mama je dan maar naast me neer in het grote bed op papa's plek. Dan kan je de rust vaak wel nog vinden. En kan mama nog even slapen voordat je zus om half 9 begint met roepen. Dus doorslapen 'Nee', maar mama kan dit best wel volhouden zo. Je ziet nu wel dat je een beetje moeite hebt om zelf in slaap te vallen, bij ons op schoot lukt het makkelijker. Ik hoop toch dat je door slaapt als mama over 3 weken weer moet werken. Anders moet oma er ook nog aan geloven, al vind ze dit ook geen ramp.

Oma kijkt erg uit naar jouw komst en vindt het heerlijk om iedere week even met jouw te kunnen kroelen. We zijn dan bij opa en oma thuis om je zus weg te brengen. Die gaat nog gewoon vrijdag en zaterdag naar oma, zo blijft het ritueel voor haar hetzelfde en heeft ze even alle aandacht. Ze vindt het er heerlijk en is ondanks de grote verandering nog bijna niet jalours op jou geweest. Ze vindt het erg gezellig dat je er bent en is erg lief voor je. Vraagt vaak 's ochtends als aller eerste 'Is Djoah wakker?'. En je krijgt erg vaak kusjes en stevige (soms iets te) knuffels. Ook wil ze je vaak even aaien en staat ze naast de box op haar krukje als je gaat huilen of een beetje moppert. Ze zegt dan; 'Djoah this er nou?' of ' Djoah niet huilen?' En wil je dan je speentje geven. De laatste week zegt ze dan dat je boos bent, erg schattig.

Mama vind dat je de laatste week zo ontzettend bent veranderd, wat gaat die ontwikkeling hard nu. Keek je de eerste drie weken nog wat onnozel uit je oogjes, zo van wat gebeurd er en wie ben jij?? In de 4e week kwam er al meer uitdrukking in je oogjes te liggen. En toen je een maand en 1 dag was kreeg mama voor het eerst een hele mooie, grote glimlach van jou. Om van te smelten, wat een vrolijkheid..... Je lijkt dus niet alleen qua uiterlijk enorm veel op je vader, maar ook die pret oogjes heb je van hem. Heerlijk!! Want bij je geboorte leek je als twee druppels water op je zus, maar vavaf het moment dat je meer je ogen open hebt. Lijk je nog veel meer op je papa, je hebt zijn oogopslag. Dus iedereen die jou voor het eerst ziet, zegt 'zo jij lijkt op je vader'. Waar je zus de vorm ogen van mama heeft. Ik denk wel dat je meer mijn neusje hebt en een klein tintje. Sinds van de week begin je bewust geluidjes te maken. En lig je regelmatig te kraaien om aandacht, lijkt dan wel of we een papagaai of parkiet in huis hebben. Want je begint het wel steeds minder leuk te vinden om in je eentje in de box te liggen, je wil graag samen kletsen en lachen. Want ook daarbij ga je al geluid maken. Zo van 'huhhhhh' en een soort hoestje 'uh!!' Je nek is al erg sterk geworden en je hoofdje kan je al goed omhoog houden. Wel zwaai je hem soms nog erg naar voren ineens, en dan geef je mama's borst een kopstoot. Laatst deed je dit zo hard, dat je een zere neus had en heel hard ging huilen. Als je op je buik ligt kan je je hoofdje ook optillen, maar erg leuk vind je dit niet. Je gaat het wel al steeds iets langer volhouden. Met je handjes ga je steeds meer vast pakken (haren, mama's shirt, de fles of onze vingers) en zitten op je kont wil je haast niet meer. Je strekt je dan steeds helemaal uit, om vervolgens weer door je beentjes te zakken. Je ziet nu gewoon dat je eigenlijk al meer wil dan je kan, maar dat zal wel niet lang op zich laten wachten. Kon je nog maar iets langer zo klein blijven, want het gaat allemaal zo hard :(

Nou volgende week zullen we op het consultatiebureau wel weer te horen krijgen dat je weer met sprongen vooruit bent gegaan, dus tot gauw (hoop ik)