De bevalling van Djoah

Lieve Djoah,

Wat heb je het spannend gemaakt tot het eind aan toe. Je liet namelijk al vanaf 38 dg +1 dg weten dat je er eigenlijk wel klaar voor was. Mama had 's nachts ineens weeen om de 6 minuten, maar na twee uurtjes had je je alweer bedacht en kwamen ze bijna niet meer. Mama viel weer in slaap en toen papa's wekker ging waren ze weg. Dus ik vertelde je papa dat het even serieus was en al twee uur weeen had gehad. Papa schrok zich een ongeluk en reageerde alleen met 'PARDON?', zo van waarom wist ik van niks, dit was niet de afspraak. Maar aangezien dit bij je zus wel een tijdje duurde, vond mama het niet nodig nu al je papa van zijn nachtrust te houden. Dus papa ging gewoon aan het werk, met de schrik nog in zijn achterhoofd. En toen hield je je nog bijna een week koest. En heeft mama zelfs nog 6 uurtjes op het werk staan zwoegen vanwege een zieke collega en een grote hoeveelheid aan bruidstaarten. Wat viel dat tegen zeg, dus zwaar afgedraaid en stront chagerijnig. Maar ook enorm opgelucht en blij dat de dag om was. En jij toch nog even was blijven zitten tot na dit duivelse dilemma. Nu mocht je komen! Vanaf 39 weken rommelde het zo'n beetje om de dag. Mama had dan 's nachts menstruatie achtige krampen en hier en daar een wee. Maar nog niet iets met enige regelmaat, dus mama nam dit allemaal niet zo serieus.

Op vrijdagochtend (39 wk + 4 dg) voelde ik me anders en had ik op het toilet zelfs het idee, dat mijn vliezen waarschijnlijk gebroken waren. Het was 8 uur en mijn afspraak stond op half 11 gepland bij de vk. En aangezien er verder nog geen weeen waren, besloot ik gewoon nog even af te wachten. Mijn ouders zouden met me meegaan naar de vk, dus die maar even gebeld. Je papa was namelijk aan het werk vandaag. En opa en oma zouden zo wie zo komen mocht de bevalling beginnen, dus dan konden ze vast alle spullen meenemen, mochten ze zelfs een nachtje moeten blijven. De verloskundige stond even versteld dat ik niet gebeld had, maar probeerde daarna vast te stellen of ik gelijk had. Helaas was het niet aan te tonen, dus spraken we af dat ik pas zondagnacht zou bevallen. Want dan had ze zelf dienst en als ik eerder zou bevallen, werd het helaas weer een waarneemster en dus een wild vreemde. Dat zou ik jammer vinden, maar tegelijkertijd maakte het me ook niet zoveel uit. Bij Milou hadden we namelijk ook een vreemde, en op dat moment had het me eigenlijk niks uitgemaakt. Toch wilde ik graag zondagnacht bevallen, want dan konden we ook onze favouriete kraamhulp krijgen. Onze steun en toeverlaat indertijd bij Milou. Dus ik maakte een afspraak met jou blijf dan nog maar even een paar daagjes zitten. We gingen er dus nog maar een leuke dag van maken, we zullen het wel zien.... Dus op naar het centrum om nog de laatste dingen te halen die bij mama op het lijstje stonden, zoals een onderhoes voor het logeerbed (dat papa nog even gemaakt had van de week en wie weet was hij wel sneller nodig dan verwacht). Heerlijk even hier een winkel in en die ook nog. Af en toe geplaagd door een wee. En zo te merken kwamen ze toch ook steeds wat vaker en wat serieuzer.

Om 3 uur waren we thuis en kwamen ze ongeveer om de 5 minuten, maar duurde ze nog maar 40 seconden. Mama kon dus nog redelijk doorgaan tijdens de weeen. Eerst maar even de lasagna gemaakt. En toen als bezigheids terapie nog maar even aan de bruids etalagetaart begonnen. Die stond voor die dag al op de planning, voordat het schema in de war werd geschopt. Ik had er nog wel zin in en was benieuwd naar het eindresultaat. En ik had mezelf voorgenomen niet te gaan zitten wachten op de bank zodra ik weeen zou krijgen. Dat had ik bij Milou te veel gedaan, en zorgde ervoor dat het gevoelsmatig (en misschien ook wel letterlijk) erg lang duurde. Ik wilde dus bezig blijven. En dit was toch een klusje waar ik lol in had en ieder moment mee kon stoppen. Milou was ondertussen lekker aan het slapen en daarna heerlijk aan het keuvelen met opa en oma.

Rond etenstijd waren ze zo goed als weer verdwenen en zakte de moed me in de schoenen. Was dit dan toch weer een valse start. Dus Milou dan maar eindelijk naar bed, veel te laat natuurlijk (10 uur, was ook zo'n rare dag). Opa en papa gingen ook maar slapen, want als het zo door ging kon papa 's nachts nog wel gewoon gaan werken. Voor de afleiding bleef oma bij mama. En ja hoor vanaf het moment dat Milou naar bed was, waren de weeen weer terug. En met een schuin oog op 'expeditie robinson' waren ze goed op te vangen. Al wilde ik wel graag dat het geluid uit was als de weeën er waren, want wat stond dat kreng eigenlijk hard!! Ik merkte dat als ik bleef lopen de weeën ineens sneller op elkaar kwamen. Om 1 uur werd het weer serieus en kwamen ze om de 5 minuten en hielden inmiddels ook ruim een minuut aan. Dus om kwart over 2 was het twijfelen of ik je papa zou wakker maken, maar om half 3 kwam hij vanzelf al naar beneden. Hij was wakker geworden van mama, die steeds naar het toilet op en neer liep voor de zoveelste plas. Mama praatte papa even bij en besloten om kwart voor 3 de verloskundige te bellen. Ik hoorde gelijk een hoop geruis, dus ze was al in de auto ergens naar onderweg. Ze vroeg mama of ze de vorige keer snel was bevallen. Lastige vraag, vanaf het moment van het breken van de vliezen wel. En ja geen idee wannneer dat zou gaan gebeuren. Want ik had inmiddels wel het idee dat dit nog niet gebeurd was. Ze zou een andere collega bellen, die dan eerst even zou komen kijken. En dan zou ze zelf zo snel mogelijk hier zijn.

Om kwart over 3 was ze hier en ging om half 4 even kijken hoeveel ontsluiting ik nu had. Zo'n twee cm. en zo te voelen de vliezen nog intact.  Viel een beetje tegen, had op 3 gehoopt. Al gauw stond ook de eigenlijke vk op de stoep, ze wilde graag nog even zelf voelen. En helaas zij kwam zelfs op een krappe 2 cm. en de vliezen nog intact. Of ze waren intact, want 'knak' en nu waren ze stuk. Ze deed eigenlijk niks, dus waarschijnlijk hadden ze al op knappen gestaan. Nu werd het dus echt spannend, want zou het nu ook weer in zo'n stroomversnelling raken? Ze bleef even een uurtje om te kijken hoe snel het nu zou gaan. Om 5 uur nog eens voelen en nu was de score 3 hele cm. Balen had op meer gehoopt, want na het bereken van de vliezen waren ze toch echt een stuk gemener. En al vanaf het begin ook gelijk in mijn onderrug te voelen. Heel vervelend, waardoor ik zelf steeds met mijn handen in mijn rug stond te duwen en achterover gestrekt heen en weer wiegde. Heel gek, had verwacht dat ik dit keer weer voorover op de leuning van de bank hangend de weeën makkelijk zou kunnen opvangen. Net als bij je zus, maar nu vond ik voorover buigen echt heel pijnlijk. De vk twijfelde, zal ik wel nog even gaan douchen of niet? Ik zei dat dat wat mij betreft nog wel kon, jij zou er echt niet zo 1,2,3 uitvallen. Dus zou ze even weggaan, maar uiterlijk 7 uur weer terug zijn. Afgesproken dat ik eerder zou bellen dan bij Milou, ook als dat al over 10 minuten zou zijn. Ja hoor 10 minuten dacht mama, nou zo'n vaart zou het wel niet lopen. Vroeg nog aan je papa en oma, of je er voor 12 uur in de middag zou zijn. Ze dachten van wel, ik wilde iets hebben om naar af te tellen, in plaats van op. Enige hou vast, maar dat is er nou eenmaal niet. Ben wel gelijk op bed gaan liggen, want merkte dat ik staand helemaal niet kon ontspannen tijdens de weeën. Liggend ging het een stuk beter, het enige nadeel was dat de weeën vaker en gemener werden. Maar ja dat is nou eenmaal de enige manier waarop de bevalling echt dichtbij komt. En op dat punt viel het me toch wel even enorm tegen, kon me de wanhoop nog herinneren, maar die pijn, grrr...

Kwart over 6, heel raar, het overvalt me. Maar nu krijg ik ineens druk gevoel, zou het dan nu al bijna zover zijn. Ik laat papa de vk bellen en ze is er weer om kwart voor 7, ik heb om 7 uur 8 cm. En ben erg blij, want was bang dat ze 5 cm. zou zeggen, wat zou betekenen dat ik de helft nog voor de boeg zou hebben. Herkende het gevoel dus goed, maar geloofde gewoon niet dat het echt zo snel ging. Was je er dan echt al bijna? Dus een paar weeën verder en ik hield het echt niet meer tegen. Dus mocht mama op haar rug gaan liggen, en heel veel zuchten...... Zo nu en dan een beetje meegeven, maar 3 weeën verder en daar was je dan. Je maakte er nog een waar spektakel van, want je bent met je beide handjes op je wangen geboren. En daar lag je dan op mama's buik, wat een opluchting, daar was je eindelijk..... 07:24, wat was het snel gegaan. Ik werd toen even overspoeld door de emoties. Wat een geluk!! Papa heeft je navelstreng vrij snel door moeten knippen, want deze was erg kort waardoor je niet op mama's borst kon liggen. Al 7 minuten na jouw geboorte was de placenta er ook, dus nu was mama helemaal klaar. Heerlijk voor de tweede keer thuis bevallen, van weer zo'n heerlijk klein mensje. Je was 47 cm. en woog precies 3000 gram. Apgarscore een prachtige 9/10/10. En we hebben jou Djoah Kenai genoemd. Kenai komt uit de film 'brother bear' en is een verwijzing naar je kleine broertje die helaas niet langer bij ons heeft mogen blijven. Vergeten doen we hem natuurlijk nooit en dat maakt jouw geboorte voor mama wel een heel bijzonder wonder.

Na een half uur stonden opa en je grote zus Milou in de slaapkamer. Om kennis met jou te maken. Voor Milou was dit een beetje te veel van het goede. Net wakker geworden van al het gestommel in huis en dan al die mensen in de slaapkamer van mama. Wie was die vreemde mevrouw (vk) en wat was eraan de hand met mama. Oh en er ligt ook nog een blote baby op mama buik? Dus nadat er net een kus vanaf kon voor mama, vroeg ze papa of ze een spelletje mocht spelen op z'n telefoon. Ze wilde zich even terug trekken in haar eigen wereldje. En geef haar eens ongelijk. Ze ging later mee met opa en oma, zodat de rest van de dag een beetje normaal zou verlopen voor haar. En je papa en mama een beetje konden bijslapen en jou eens goed konden bewonderen. Want wat was je mooi en echt een kopietje van je grote zus. Een prachtig fijn mannetje met erg lang en veel bijna zwart haar.

Liefs je mama