Wanneer zullen we afspreken kleintje?

Lief klein ventje,

Daar zit mama dan midden in de nacht (niet de eerste trouwens) op de bank. En het lijkt wel of dit een van de weinige momenten is waarop ik jouw aanwezigheid echt heel intens voel. Je zus is bij opa en oma, en hoef me dus niet schuldig te voelen, voor mijn geskipte uren nachtrust. Want om 8 uur (heerlijke tijd hoor) is ze weer wakker en moet ik wel weer genoeg slaap gehad hebben. Nu maakt het niet uit hoeveel uur ik mis, als ik zin heb, kruip ik er weer gewoon in totdat ik het zat ben. Dus voel me eens een keer niet in de ban van de tijd, kan het eventjes loslaten. En dus genieten van het moment..... En wat voor een.... Ik merk dat als ik echt bij jouw komst stil sta, ik gelijk ontroert raak. De tranen springen in mijn ogen en voel me overdondert door geluk. Want ookal zit jij nog steeds als een soort 'suprise ei' in mijn buik. (En dan weet je immers nooit wat je precies kan verwachten.) Ik weet dat dit een van de meest bijzondere cadeaus is die een mens kan krijgen. En het gekke is dat ik het gevoel heb dat ik je al zo goed ken. Heel anders dan bij je zus, toen was ik heel benieud naar wat voor mensje er in mijn buik zou zitten. Nu is het net alsof ik gewoon al weet wie je bent. Bij haar wisten we dan ook niet dat we een dochter zouden krijgen, en dat maakt het al wat abstracter, maar zeker niet minder bijzonder. Maar het lijkt net alsof we jou al veel beter kennen. Heel raar eigenlijk, want de tijd om echt stil te staan bij jouw komst is veel en veel minder. Hier baal ik dan ook echt enorm van, maar dat schijnt bij een tweede kindje erbij te horen.

Mama wilde namelijk nog zoveel doen voor jouw komst. De puntjes op de i op zolder (veel meer werk dan gedacht), geboortekaartjes (waarom ben ik niet gewoon tevreden met een standaard kaartje?), foto's van je zus inplakken (allang laten afdrukken, maar nu nog in het album en het liefst nog op volgorde), de was bijhouden, schoonmaken natuurlijk en (niet geheel onbelangrijk) plezier maken en zorgen voor je zus. Helaas zat er na 2 weken al een aardige kink in de kabel en voelde ik me een week even volledig uit het veld geslagen. Want ondanks dat ik met verlof was, kreeg ik te maken met een grote chaos op het werk. We werken in het bedrijf met z'n drieen, waarvan ik dan nu met verlof ben. Voor mij is een vervanger in dienst genomen (hele toffe peer, maar moet nog wel ingewerkt worden), dus goed geregeld zou je denken. Helaas bleek dat niet zo te zijn, want na 2 weken zat mijn collegatje al overspannen thuis. En als klap op de vuurpijl, werd mijn andere collega met spoed opgenomen in het ziekenhuis. De heksenketel begon dus opnieuw. Nou werkt papa in hetzelfde bedrijf en is het ook nog eens van opa, dus echt compleet loslaten zat er uberhaupt al niet in. Nu zat ik dus thuis me grote zorgen te maken, hoe dit nou weer opgelost kon worden. En aangezien papa 'vliegende keep' is, en nooit zeurt om eens een stap harder te lopen. Betekende dit dus dat ik me zorgen maakte en dat papa bijna niet thuis was, omdat hij regelmatig 10-12 uur per dag aan het werk was. Nu is de rust aardig terug, want mijn collega is inmiddels weer uit het zieknhuis en aan het werk. Maar het ziet ernaar uit dat die overspannendheid nog wel even gaat duren. En ja daar zit nou net het meeste verdriet en teleurstelling. Papa zou namelijk wel verdiend nog twee weken vrij krijgen als jij geboren was. En we zouden niet weten hoe dit nu te realiseren is. Als ik hier aan denk doet dit me groot verdriet (met meestal dikke tranen als gevolg). Het betekent erg veel voor je papa en mama om even volledig van dat bijzondere moment te kunnen genieten. Des te meer omdat we daar bij je zus geen kans voor hebben gekregen. Mama werd toen na een paar dagen al erg ziek en was pas weer aan het opkrabbelen na 1,5 maand. Nu is er een hoop onrust geweest afgelopen jaar qua werk, en hoopte even twee weken gewoon te kunnen genieten. Ik hoop nog op een wonder, en probeer er niet te veel bij stil te staan.

Maar ja de afgelopen 4,5 week van mijn verlof zijn dus voorbij gevlogen en de uitgerekende datum kruipt dichtbij. We hebben al vaak gedacht, als je nog maar even blijft zitten want.... Toch hebben we daar geen enkele grip op, zo bleek maar weer eens afgelopen dinsdagnacht. We waren nog een dagje naar het dolfinarium (nu het nog kon, even de gedachte op nul) en natuurlijk na een halve dag compleet gesloopt thuis. Dus lekker vroeg in mijn mandje en hopen op een goeie nacht slaap. Want dat is iedere nacht maar weer afwachten..... Ik werd zoals gewoonlijk om half 3 wakker om te plassen, weer 'lekker' terug, En dan begint het meestal, hoe lig ik nou het lekkerst. Of eigenlijk hoe lig jij het lekkerst en kan mama ook nog slapen. Want jij vindt dat gedraai en gewoel maar niks, je kan je draai dan niet vinden en die buik blijft maar hobbelen. Maar ik besef me ineens dat dit toch wel echt aanvoelt als een wee. Zoals ik die herken van de twee dagen voor het serieus werd bij je zus. Ik ben allert, maar dit hebben we wel vaker, om na een of twee keer niet meer terug te keren. Toch kijk ik wel even op de klok voor de tijd, kwart voor drie. En gek genoeg blijven ze komen om de +/- 6 minuten, om een kleine minuut aan te houden. Ik laat je papa slapen, want weet inmiddel wel dat het nog even (zeg maar gerust dagen) kan aanhouden zonder verder resultaat. Na twee uur wordt het wat onregelmatiger en besluit ik nog een poging te wagen om een paar uur slaap te pakken. Want ik weet inmiddels dat dit nog niet het serieuze werk is en ik mijn slaap straks hard nodig kan hebben. Ik slaap woelig en haal droom en werkelijkheid regelmatig door elkaar, wanneer ik weer eens pijn in mijn buik heb van een wee. Na een uur gaat papa's wekker en is alles weer rustig. Papa draait zich om en ik vertel dat ik twee uur lang weeen had om de zes minuten. De daarop volgend reactie zou ik nog lang herinneren, 'PARDON?????' Echt zo van en je maakt me niet eens even wakker, dit was niet de afspraak. Maar papa kent mama al lang genoeg om te weten, dat ik hem niet lastig val als het nog niet nodig is. Papa kan toch weinig voor mama doen. Mama kan trouwens ook niet veel doen, maar ja je bent toch een soort van lijdend voorwerp, dus is niet echt aan te ontkomen ben ik bang ;) Dus ja, het rommelen is begonnen. Wanneer je je echt meld, ja dat zal nog wel even een verrassing blijven. Het voelt voor mama echt als een opluchting aan, dat je tot vandaag nog even bent blijven zitten. Er stonden namelijk voor dit weekend drie bruidstaarten in bestelling, en je raadt het vast al, daar is mama vandaag nog even voor naar het werk gegaan. Ik weet hoe belachelijk dit vast klinkt, maar voel toch mijn (nou ja onze) verantwoordelijkheid naar die mensen toe. Het werd een langere dag dan ik van te voren van plan was, maar was blij dat ik het heb kunnen doen en na 6 uurtjes eindelijk naar huis kon. Nu vandaag nog even doorkomen, want ja je raadt het al 'werk'. Papa heeft het vandaag namelijk uitzonderlijk druk vanwege een festival en iemand die allang van te voren vrij had gevraagt. Dus nog eventjes geduld... Er wordt ookal een tijdje flink gespeculeert over wanneer??? En iedereen dacht te weten dat jij echt weleens eerder zou kunnen komen. Want je was al zo vroeg ingedaald en ja de tweede hè....... Nu is aankomende zaterdag op zondagnacht een veelgenoemd moment. Maar waar ze die wijsheid nou vandaan hebben??? Mama wilde zich al niet zo vast pinnen op eerder (duurt het helemaal zolang als je gewoon twee weken langer blijft zitten), maar was er wel continue een soort van bang voor. Hoewel ik regelmatig eens dacht, ik ben het zo zat om niet te kunnen slapen vanwege (maagzuur, honger, die onhandige buik, gewoon niet moe....) van alles en nog wat. Van mij mag het nu wel zover zijn, toch zag ik het ook nog niet zitten om in die chaos jou ineens op de wereld te zetten. Nu krijg ik langzamerhand een  rustig gevoel over me, en voel ik me er klaar voor.

Dus wanneer plannen we onze eerste date???

Liefs je mama