Voor mijn grote trots!!

Lieve Milou,

Je wordt alweer zo groot! Het is alweer 2 jaar en 3 maanden gelden dat jij onze wereld binnen stapte. Nou ja dat stappen kwam pas met een maand of 14, maar mama denkt er nog vaak aan terug alsof het de dag van gisteren was. Ze zeggen de mooiste dag van je leven, en hoe cliché, maar dat was het toch echt. Ja, dat blijft toch gek, als je het over de dag van de bevalling en het grote afzien hebt. Maar daar was je ineens, een dochter, zo onbeschrijvelijk bijzonder en helemaal van ons. En nu duurt het niet zo lang meer voordat jij jezelf grote zus mag noemen. Hoe raar dat ook mag klinken, mama snapt er nu eigenlijk nog minder van dan bij jou. Want wat blijft er weinig tijd over om er even goed bij stil te staan, te genieten en te beseffen dat er weer zo'n mooi wondertje in mijn buik zit.

Jij bent ineens ook zo aan het groeien, en dan niet eens zozeer in de lengte. Maar in de dingen waarmee je bezig bent. Sinds een maand of twee, begin je echt goed te praten en kan je eigenlijk alles wat je wil aan ons duidelijk maken. Hele zinnen rollen eruit, napraten komt nu eindelijk ook. Maar op commando iets zeggen of doen, dat blijf je vaak vertikken. Dus de verloskundige kan het nog steeds bekijken als ze vraagt 'waar is de baby?'. Hoe lief ook bedoeld, je staat eraan te kijken, alsof je wil zeggen 'dat weet je zelf toch ook wel?'. Maar verder vind je deze bezoekjes altijd erg leuk, mama moet het liefst gelijk gaan liggen. Zodat jij op het knopje mag drukken en we je broer weer even kunnen horen. Je loopt dan over van trots en voelt je echt grote zus. Bij binnekomst en vertrek krijgt de verloskundige netjes een handje, er wordt gezwaaid of je geeft zelfs een kus. Dit is trouwens geen uitzondering, want jij deelt graag knuffels en kussen aan jan en alleman uit.

Ook was mama zeer verbaasd toen je 2 maanden terug ineens in een kaart spelletje ons het cijfer één liet zien, je herkende deze zomaar. Nou blijkt dat opa de cijfers  weleens met stoepkrijt op de grond schrijft, maar mama was erg trots. Want ook op de nummerplaat van onze nieuwe auto had je hem al gespot. Verder ben je gek op allerlei gefrutsel, het liefst ga je kleien. Maar ook stickers plakken, stoep krijten en kleur en (vooral met je wascokrijtjes zijn favoriet). En kleurde je eerst nog met alle kleurtjes even veel, nu moet alles met rood. Dat is met stip je lievelingskleur, mama krijgt dan vaak roze van je aangereikt, die kan er ook nog wel mee door. Er moet dan ook gelijk doorheen gekrast worden als mama wat heeft gekleurd en de kans om een poppetje of bloem af te maken krijg ik vaak niet. Mama krijgt vaak de opdracht voor een meisje of vissen, en opa mag van jou alleen maar monsters tekenen. Niet dat ze er nou erg eng uitzien, maar jij hebt dat ervan gemaakt. Je kleurt trouwens in een kleurboek al aardig netjes. De ene pagina is al ingekleurd en de ander mag jij dan doen. Je kijkt dan echt al naar wat er rood moet, en begint daar dan te krassen. Dan komen we vanzelf op je volgende grote hobby van het moment, de kleuren benoemen. Rood vind je het aller mooist, maar blauw zei je het meest. Gevolgt door de kleur paars. Wit zeg jij als 'titte' en roze vind je ook mooi. Met de rest heb je nog een beetje moeite, maar je wil het wel graag leren.

Ook zijn we voorlopig voor de laatste keer naar zwemmen geweest. Mama heeft voor de zomervakantie al wat gesmokkelt, want iedere week ging mama niet meer trekken. Dit kwam met name door de drukte op het werk en dan kon ik het soms niet opbrengen om ook op mijn vrije dag nog vroeg op te staan. Mama vond dit wel erg jammer voor jou, want je hebt altijd erg veel lol met de andere kindjes. Ookal betekende dit niet dat je altijd even goed wilde meewerken, want je kan dan een aardige driftkikker zijn. Als jij namelijk in je hoofd hebt dat je linksaf wil, dan wil je ook echt niet rechtsaf. En ookal is dit dood vermoeiend voor je moeder, een eigen wil hebben is ook wel een sterke kant. Je weet goed wat je wil en laat duidelijk niet over je heen lopen. Papa zegt dan vaak 'kaatje kip' tegen je, waarop jij dan verontwaardigt en beledigd reageert met 'NEE, ik ben een meisje!' Papa geniet hier erg van en vind het heerlijk om je zo op de kast te jagen. Nou neemt hij jou toch wel vaker in de maling. Want geen enkel beest wat we onderweg naar oma tegen komen in de wei krijgt de goeie naam, paardje is een koetje, enz.... Jij probeert ons dan ook weer te foppen, dus je lammetje noem je 'paardje'. Dit doe je niet bij oma, dus je weet wel degelijk het verschil. Papa is je grote maatje, maar moet het de laatste weken ook weleens ontgelden met jou. Want als mama jou op bed hebt gelegd, mag hij jou er niet uit komen halen. Je begint dan hysterisch om je mama te roepen en gilt het uit. Heel gek, want je hebt nog nooit een voorkeur voor een van beide gehad. Ook wil je liever door je moeder getroost worden als je bent gevallen en dat gebeurt nogal eens. Heerlijk van die geschaafde knieen, en voordat ze weer helemaal heel zijn, beginnen we weer opnieuw. Maar ja jij kan dan ook niet normaal rustig lopen, nee jij loopt altijd te rennen. En het liefst heb je je slippers aan, of eigenlijk nog het liefst helemaal niks aan je voeten. Maar ja daar heb je ook de gevolgen al een keer van onder vonden. Je had een stukje glas in je voet gekregen, maar krijg dat er dan maar weer eens uit. Hysterie en een compleet onhandelbaar kind, dus in je eentje met een pincet niet te doen. Toen samen met papa 's avonds nog maar eens geprobeerd en na twee dagen, gelukkig eindelijk werd het beter. Je haalde de eerst volgende keer de pincet uit je dokterskoffer en begon gelijk onder je voet te prikken.

De laatste weken ben je overigens een echte peuter puber, al denk ik ook dat je aanvoelt wat er allemaal te wachten staat. En dan ben je ook nog eens met papa en mama samen (twee weken vakantie), dus je probeert ons lekker tegen elkaar uit te spelen. Wil eigenlijk altijd je zin hebben en als dat weer eens niet kan of mag, dan breekt de hysterie los. Gillen, knijpen, slaan, en vooral heel erg dwars liggen. Soms in letterlijke zin, want vooral optillen en dragen stuit op veel verzet. Je wil dan weer eens niet zelf lopen (ookal is het maar een klein stukje) en getild worden. Dit euvel hebben we ook met de trap, je kan heel goed zelf naar beneden, maar je vertikt het. Je wil graag nog even lekker van al die aandacht gebruik maken, maar mama vind dat je dit soms gewoon zelf kan. Want voor mama wordt het steeds zwaarder en straks met je broertje erbij gaat het ook niet altijd. Je hebt hier nog erg moeite mee, dus je zal het wel niet altijd even leuk vinden om grote zus te zijn. Maar op andere momenten vind je baby'tjes weer ontzettend lief en wil je graag mama een handje helpen. We zullen het dus wel zien.

Nou moppie van mama, we hebben nog zo'n 4 weekjes te gaan en dan is het toch echt zover.

Liefs mama

(ik heb overigens wat foto'tjes van de shoot erop gezet voor de nieuwsgierige onder julllie)