De 3d echo van ons kleine hummeltje...

Lief mannetje,

Daar zaten we dan in de auto op weg met z'n tweeen naar de echopraktijk, of eigenlijk natuurlijk drieen. En zo te voelen had je het goed naar je zin, je was lekker onder mama's rechterrib aan het schoppen. Dus mama kon wel raden hoe je ervoor zou liggen. Hoofdje naar beneden en benen omhoog, en natuurlijk helemaal aan de rechterkant van mama's buik. Ik denk wel eens dat er gewoon plek zou zijn voor twee kindjes, want jij gebruikt toch alleen de rechterkant. En aan het uitzicht zal het niet liggen, dus het zal daar wel het zachts zijn..... Mama vond het bijzonder dat ze nu eindelijk zou gaan zien, wat jij allemaal aan het uithalen bent als ik al dat leven in mijn buik voel.

Dus precies op tijd mag mama gaan liggen op de bank en gaat het televisiescherm aan. Daar gaan we dan... En ja hoor daar lig je, inderdaad rechts en met je hoofdje naar beneden en benen omhoog. Met je rugzijde aan de binnenkant, lekker tegen mama's baarmoederwand aan, heerlijk te slapen. Zo vredig en wat ben je mooi.... Maar of ik nou wat herken van je zus, nog niet echt. We zien nu alleen nog maar de rechterkant van je hoofdje, van de zijkant dus. We willen je dus graag even wakker maken, zodat je je misschien net de goeie kant op draait. Dus een beetje porren en op mijn zij liggen, voorover hangen en schudden met mijn buik. Maar waar mama al bang voor was, je bleef lekker op je favouriete plekje liggen. Nu mocht papa eens flink duwen op mama's buik, hij kon nu gelukkig zelf zien dat er met jou niet zoveel kon gebeuren als hij zo duwde. Want papa is altijd een beetje bang dat hij jou kan bezeren, mama probeert wel vaker te voelen hoe je ligt. En inderdaad op het scherm was te zien hoe mijn buik inveerde, maar het deerde je allemaal niet. Helemaal in coma was je, onverstoorbaar slapen. En toen je op een gegeven moment even ging bewegen, want je werd het geduw toch wel een beetje zat, draaide je je zo om. Je zou zeggen, jeuhhhh!!! Maar helaas de verkeerde kant op en nu zagen we alleen nog maar je rug. Alsof je wilde zeggen 'je kan mijn rug op', jullie hebben maar even geduld. Nog maar eens flink hoesten, en wat een aardverschuiving vind er dan plaats zeg. Ik zou bijna zeggen, sorry kleintje voor alle keren dat mama moest hoesten. En dat zijn er nog al wat, met die voorhoofdholteontsteking en verkoudheid in het verleden.

Dit maal werd mama even de trap afgestuurd naar de wc, wie weet hadden we dan een beetje mazzel. Maar het mocht bij terugkomst nog niet echt veel schelen, je lag weer een beetje zoals je bij het begin lag. Alleen had je daar nu ook een been tussen en een handje op je hoofd gelegd. Het leek wel alsof je teen in je neus zat, zo lenig, het lijkt me niet zo lekker liggen. Papa heeft daarna weer enorm z'n best moeten doen om je handje weg te duwen voor je hoofdje. En met een beetje mazzel zo nu en dan, kregen we je af en toe even te zien. En nu zag mama toch wel wat van je zus in je terug. Je neusje en mondje lijken veel weg te hebben van je zus als baby. Je hoofdje is wel een stuk langer, want je zus haar hoofdje was ronder. Ook had je minder wangen dan haar. Maar wat een mooi kindje om te zien, mama kan nu al helemaal niet meer wachten om je te knuffelen. En de nieuwsgierigheid is alleen maar groter geworden. Want zou jij ook zo'n mooie bos met haar zwart haar hebben bij je geboorte of ben je misschien zelfs wel blond. Je leek wel net zo'n tevreden en onverstoorbaar kindje te zijn, wat heb jij het nog goed in mama's buik. En blijf daar ook nog maar een tijdje lekker zitten, mama vindt het nu wel erg gezellig worden. Maar mama kijkt wel al heel erg uit naar jouw komst. We hebben voor nu alvast een mooi voorproefje meegekregen, een heel aantal mooie foto's, DVD en een prachtige herinnering voor het leven. En toen stonden we niet 45 min. later op de stoep, maar een uur en een kwartier later. We waren gelukkig de laatste, want anders hadden we weer terug gemogen. We hadden namelijk geduld moeten hebben, maar het resultaat was het zeker waard.

Nu nog maar even wegdromen bij jouw foto's en aftellen naar mijn verlof. Mama gaat tot die tijd zoveel mogelijk genieten van die intieme momentjes samen met jou. Al denk ik dat het echte genieten pas zal komen zodra ik niet meer naar mijn werk moet. Ik heb nu maar weinig tijd om stil te staan bij wat er allemaal komen gaat, en er op dit moment al in mijn buik afspeelt.

Liefs je mama