27 weken zwanger

Hoi klein mannetje daar binnen,

Het is alweer veel te lang gelden dat ik even de rust kon vinden om wat op te schrijven. De laatste maand was voor mama veel chaos en onrust en vooral heel hard werken. Dit heeft mama zowel emotioneel als lichamelijk vaak opgebroken. Er vond een faillisement plaats op het bedrijf waar zowel papa als mama werken (en helaas ook nog eens binnen de familiesfeer, dus tel maar uit je winst), maar na een reorganisatie met enkele ontslagen zijn we weer opnieuw begonnen. En dat dan net als onze vakantie gepland staat, een weekje met mijn ouders naar limburg. Heerlijk even niet tussen het gezeik zitten (alhoewel de telefoon wel vaak ging en we nou niet met een gerust gevoel weg konden). Even een week de struisvogel politiek toepassen, kop in het zand en we zien wel of we na de vakantie nog moeten werken. Of dat mama tot en met november thuis zal zitten. Want een nieuwe baan kan ik op het moment natuurlijk wel op mijn buik schrijven, letterlijk zou wel grappig zijn om op facebook te plaatsen, zie het al voor me. Maar even zonder dollen, het was me soms echt te veel. Al dat getrek aan je, want iedereen verwacht wat van je, zowel familie als collega's. En dan is het erg moeilijk om het goed te kunnen doen, en uiteindelijk had ik het gevoel door iedereen met de nek te worden aangekeken. Heb het inmiddels een plek kunnen geven, maar waren een hoop spanningen.

De vakantie was daarnaast wel heerlijk, veel van je zus kunnen genieten. Ookal liet het weer het een beetje afweten, vooral somber bewolkt weer met hier en daar een buitje. Het had erger kunnen zijn, maar een mooie dag was aan de karige kant. Opa en Oma hebben van jullie genoten, want ook van mama's buik konden ze nu meer mee krijgen. Je was het oma nog wel even moeilijk aan het maken, want telkens wanneer oma haar hand op mijn buik legde was je weer stil. Oma zegt dat ze je nu al als de beste stil kan krijgen. Het duurde dus even, maar na een aantal keer volhouden heb je zowel naar opa als oma geschopt. En ook mama heeft zich in dat weekje voor het eerst echt bezig kunnen houden met al dat leven in mijn buik. Want je bent echt wel een druk ventje en kan al aardig zorgen voor een kleine aardverschuiving als je gaat draaien. Je ligt namelijk erg laag in mama's buik en draait dan net op de plek waar niet zoveel extra ruimte te maken is, mijn broekband. Mama voelt je vaak naar beneden schoppen (dit kan mama helaas niet delen met een ander) of anders rechts onder mijn rib. Je ligt vaak aan de rechterkant van mijn buik tegen mijn rib aan te duwen. En ook die buik komt steeds meer in de weg te zitten met bukken en hard lopen gaat soms gepaard met harde buiken. Net als een te volle blaas trouwens. Verder heeft mama niet te klagen, geen gekke dingen naast alles wat er nou eenmaal bij hoort. Vocht in mijn benen wordt wel wat erger en pijnlijke voeten van het lange staan op het werk. En dan helpt het warme weer en de extreme drukte en lange dagen ook niet echt mee. Ook moet mama uitkijken met snel bukken en weer omhoog komen, dan ga ik sterretjes zien. En 's avonds als ik gegeten heb krijg ik een beetje last van maagzuur, maar blijft nog vrij laag en wordt niet erger, dus is goed te doen. En dan natuurlijk de nesteldrang, die gekke hormonen. Ik heb gewoon de kriebels om op te ruimen en alles een keer af te maken in huis, dus papa heeft het zwaar te verduren. Want het kan me niet snel genoeg gaan, terwijl papa natuurlijk ook al erg druk is op z'n werk. Hij doet zo zijn best, maar ik kan het begrip niet altijd opbrengen en dan begin ik te snauwen. Niet altijd eerlijk, maar voel me op het moment gewoon te onrustig.

Maar we laten het koppie niet hangen en kijken met veel plezier uit naar mijn verlof. Dan kan ik ongestoord trutten in huis en met veel plezier uitkijken naar dat mannetje wat daarbinnen aan het groeien is. Mama vindt het nog steeds zo moeilijk om zich een voorstelling te maken van zo'n nieuw klein hummeltje. En ja je bent erg aanwezig en druk zat, maar mama is vaak te druk om er bij stil te staan en het echt te bevatten. Maar wat kijk ik er naar uit om jou te ontmoeten. Je kinderkamer en geboortekaartje beginnen al vorm aan te nemen, al is het tot nu toe nog in mama's hoofd. Als jij gewoon blijft zitten waar je zit voorlopig, weet ik zeker dat het allang af is als jij jouw geboorte zich aandiend. En ook al steekt soms dat onzekere stemmetje uit mijn achterhoofd weer even de kop op, ik ben ineens een stuk rustiger over jou dan een paar weken geleden. Die grens van 24/25 weken heeft wonderen gedaan en voel me nu niet meer zo machteloos langs de zijlijn staan. Mocht er nu wat misgaan (wat echt helemaal niet aannemelijk is en geen enkele reden voor) dan kunnen ze in het ziekenhuis in ieder geval wat voor je doen. Dit spookbeeld heeft me vaak genoeg achtervolgt 's nachts in mijn dromen, als ik weer eens droomde dat je werd geboren ineens en we niets konden doen. Afschuwelijk en dood eng. En ook in de vakantie joeg het me weer een keer de stuipen op het lijf. Ik denk dat ik wat verkeerd gegeten had, dus het gevolg was hevige buikkrampen midden in de nacht. Maar nog half beduusd van de slaap en darmen die erg hoog in je buik zitten vanwege die dikke buik, wist ik niet goed wat ik voelde. Het ging toch niet nu nog mis met 23 weken, blinde paniek. Gelukkig na een vreselijke nacht alles weer rustig en dan zelf ook niet zo goed snappen waarom al die paniek dan was. Nu kan ik meer genieten en voel ik me niet meer zo kwetsbaar.

Ook de zwangerschapgym is al een maand een feit en ik moest mijn draai er een beetje in vinden, maar het is echt leuk. We zijn met 5 meiden, klein groepje dus, maar allemaal heel gezellig. Wel ben ik de enig die haar tweede kindje verwacht, voor de rest is het de eerste en dat merk ik wel. Het is wezenlijk anders, ik heb er nu een beeld bij 'bij bevallen en weeën'. De rest natuurlijk niet, net als ik destijds en dat maakt het soms wel eens moeilijk. Ik wil niet te betweterig (geen idee hoe je het schrijft, is het wel een woord, hihi) overkomen, maar ben van nature nou eenmaal een aardige klep. Maar het begint al wat vertrouwder te worden en wordt zo iedere week er weer even aan herrinnert dat jij er nu toch echt aan zit te komen. Het klinkt gek en wil die intieme momenten met jou in mijn buik nog echt niet missen, maar ik kijk al uit naar jouw bevalling. In een zeker opzicht dan, want niet alle aspecten aan zo'n bevalling zijn (hoe zou ik het zeggen) even plezierig natuurlijk. Maar weet nog goed hoe trots ik op mijzelf was achteraf en weet zeker dat het me nu ook weer gaat lukken. Ben erg nieuwsgierig naar hoe en wanneer, en naar jou natuurlijk. Deze keer is jouw oma ook bij de bevalling aanwezig en opa heeft ook de twee weken rondom de uitgerekende datum vrijgenomen. Die kan dan je grote zus opvangen mocht het overdag zijn. Denk dat oma het erg spannend vind en heel bijzonder om mee te mogen maken. Dus bij ieder telefoontje tegen die tijd, 'zou het??'.

Aankomende woensdag mogen we weer naar de vk, en deze keer echt niet vergten, want dan durf ik me er niet meer te vertonen. De laatste twee maal namelijk wel gebeurt, een keer te laat (verkeerde tijd in mijn hoofd) en de andere keer thuis aan het eten en ineens paniek. We moeten nu bij de vk zitten, help!!!! Maar de tweede keer heb ik mijn schuldgevoel kunnen afkopen met de boete voor het maken van een nieuwe afspraak. Nu dus maar wel even aandenken. Hoop dat alles goed is en jij ook nog goed groeit. Maak me daar soms wel een beetje zorgen over, niet dat je al aan de kleine kant was hoor. Ze vonden de vorige keer zelfs dat mijn baarmoeder al erg hoog zat (mama's blaas zat toen namelijk erg vol), maar vanwege mijn gewicht van de laatste weken. Ben de laatste 5 weken namelijk maar een kilo aangekomen, daarmee is de stand op dit moment met 27 weken +5 kg. Bij je zus ging het in deze periode met zo'n halve kilo per week en kwam ik uiteindelijk maar 11 kg. aan. Ben dus bang dat ik op mijn werk nu toch echt soms te veel hooi op mijn vork neem (of moet nemen). Die kilo's zijn natuurlijk mooi meegenomen, maar het moet niet ten koste gaan van jou. Hoop dat alles goed is.

Maar het meest kijk ik van de week toch wel uit naar de pretecho!! Jawel we gaan je donderdagavond weer eens goed bekijken. Tenminste er wordt wel de enige medewerking van je gevraagd, dus geen armen of benen voor je vast prachtige gezichtje. En een beetje beweging zou ook wel leuk zijn, al denk ik toch niet dat jij 40 minuten lang stil kan liggen, als mama dat wel doet. We zijn erg nieuwsgierig, zouden we enige herkenning zien met je zus of ben jij weer compleet jezelf.

Lieverd tot donderdag, mama houd van jou!!!