Alweer bijna op de helft....

Hoi kleintje!!

En dan was het eindelijk weer zo ver, we mochten weer even bij jou gluren. En mama was echt even toe aan wat goed nieuws, want wat ben ik ziek geweest. Zware voorhoofdholte ontsteking, dus echt scheel kijken van de pijn in mijn hoofd en bijna niet slapen van de pijn. Nou dat een paar nachten achter elkaar en nog zo'n meisje hier rondlopen. Die trouwens ook niet helemaal lekker was (zwaar verkouden, een middag hele hoge koorts en rare uitslag), dus niet helemaal lekker in haar hum. Dat sloopt gigantisch!! Het enige lichtpuntje van de week was 'jij' die in mama's buik toch echt duidelijk begint te schoppen. En aangezien mama alleen maar op de bank kon hangen of in bed probeerde te slapen, was het voor jou lekker rustig en was mama erg allert op jouw bewegingen. Zelfs zo duidelijk nu al, dat papa je ook heeft kunnen voelen. Mama lag nog wat half op haar buik gedraaid in bed, toen jij van je liet horen. Papa schoof zijn hand tussen mijn buik en het matras, en ja hoor ook hij heeft je voor het eerst voelen schoppen. Ik voel je echt niet de hele dag, wat ik natuurlijk nog jammer vind. Maar je hoort er steeds meer een beetje bij. De angst dat je me zo maar ineens afgenomen kan worden, raakt steeds meer een beetje op de achtergrond. Gelukkig wel, toch voel je echt nog als een heel groot cadeau en wonder. En wat heb ik me afgelopen week dan ook schuldig gevoeld over al die paracetamol die ik naar binnen heb gewerkt. Ik weet het is gewoon toegestaan, maar ik doe het liever zo weinig mogelijk. Gelukkig heb ik na een lange week nu antibiotica gekregen die je gewoon mag slikken tijdens de zwangerschap, en gaat mama met grote sprongen weer vooruit.

En dan was het toch echt zo ver, de echo!! Mama toen nog niet opgeknapt, maar ik had er erg veel zin in. Dus op tijd in de wachtkamer en zoals bijna altijd een redelijk lange uitloop. Maar ik zat er op mijn gemak en maakte me niet druk over jouw gezondheid. Eindelijk met blote buik op de bank en wat was het een grappig gezicht. Je vader en je grote zus gingen met z'n tweeen er echt even voor zitten, ieder op een eigen stoel. Er was nog net geen popcorn bij, maar je zus verwachte een groot spektakel. Natuurlijk was het eventjes leuk, maar hadden we thuis geen kleuren tv. Voor een meisje van bijna 2 niet langer dan 10 minuten spannend. Toch was ze lief aan het spelen en hadden we geen kind aan haar. Maar we waren er voor jou natuurlijk. En een voor een is alles nagelopen, al maakte je het haar niet makkelijk. Want je lag helemaal onderin mama's buik weggedoken, met je hoofdje in mama's bekken gedraaid. Dus dat bovenlipje en eerst ook je hersentjes konden niet goed nagekeken worden. Ook lag je zo rustig te slapen met je rug tegen mama's baarmoeder aan, dat de huid op je rug niet goed te zien was. Dus beetje wiebelen, maar nee hoor, gewoon door slapen. En geef je eens ongelijk, mama had jou al een week lang gedrogeerd met de maximum aan paracetamol. We mochten na een half uurtje weer even terug komen, wie weet was je dan gedraaid. Maar helaas, wel een beetje, dus je hersentjes konden nu wel gemeten worden. Dit keer had je een handje voor je bovenlipje en je lag nog steeds op je rug. De dag erna moesten we dus nog even terug, heel erg vroeg 8:15 en helaas kon papa niet mee. Ik maakte me niet druk over jou en ging vol goede moed weer naar binnen. Maar ook nu was je erg rustig en was het een hele uitdaging. Toch is het eindresultaat het belangrijkste en dat mama nog een keer mocht kijken naar jou, was natuurlijk ook mooi meegenomen. Alles was goed met jou. En mama vind het een heel raar idee, dat we je nog nooit hebben kunnen bewonderen. Terwijl we meer van je hebben gezien dan we straks ooit zullen zien. Namelijk al die nu nog piep kleine organen, die oh zo belangrijk zijn, maar we straks hopelijk niet meer zo vaak bij stil zullen staan. Je hartje was nu zo groot als onze duimnagel, heel bijzonder.... En oh ja, ben je nou milou haar broertje of zusje......

Dat houden we nog even stil hier, ahhhh.... Want onze familie zullen we op de hoogte stellen aankomend weekend op Milou haar verjaardag. Haar verjaardagstaart zal gevuld zijn met de kleur van het geslacht, ben benieuwd naar de reacties....

Liefs Sylvana