Dag lief klein mannetje van mama...

Dag lief klein mannetje van mama...

Maandagavond was een van de moeilijkste momenten, we hebben voor het laatst even naar je kunnen kijken. Daar zaten we dan met z'n drietjes; jij, papa en mama. Wat deed het me verdriet dat ik je nu nooit meer zou kunnen bewonderen. Toch kon het niet anders, we zagen je met de dag een beetje achteruit gaan en wilde graag de mooie herrinnering aan jou vast houden. Afscheid nemen nu je nog zo'n mooi mannetje was, want wat was vooral je handje prachtig. Niet groter in totaal dan de nagel van mama's pink, maar zo vredig liggend op je hartje en al zo compleet. Ik zou dat beeld nooit vergeten. Het moeilijkste vond mama het om dan echt je kistje voor de aller laatste keer dicht te doen, ontroostbaar was mama. Papa is een stoere vent die bijna nooit kan huilen, maar ook hij vond het erg moeilijk. Maar hij is zo'n grote steun en hij is zo ontzettend lief voor mama. We gaan het samen wel redden, de toekomst zal zeker weten zonniger zijn.

En toen was het gisteren dan eindelijk zover, de boom zou geplant gaan worden. En wat was mama nieuwsgierig naar de boom, ook was ik inmiddels wel toe aan een afsluiting. Al is dit een rot woord, want natuurlijk zou mama jou nooit vergeten en is er nog geen uur voorbij gegaan, zonder dat mama aan jou dacht. Maar was er wel aan toe om jouw een rustig plekje te geven en jou een mooi afscheid te geven. Om kwart over 8 's ochtends was het dan zover, de boom werd geplant en wat is mama er blij mee. Hij moet natuurlijk nog gaan groeien, maar het wordt vast de aller mooiste boom. Je zus en mama zijn toen 's ochtends nog even een bloemetje voor je gaan kopen en een mooie roos voor op je kistje. Ook hebben we nog een heel lief vogeltje meegenomen om in de boom te hangen, deze hangt aan een veer waardoor hij de hele tijd wiebelt in de wind. En het vogeltje heeft een mooi hartje onder z'n buik hangen, zo lief en schattig. Toen papa 's avonds thuis kwam en je zus op bed lag, hebben we jou bij de boom begraven. Wat is dat moeilijk, je papa een gat zien scheppen in de grond. We hebben elkaar met jou in onze handen nog even geknuffeld en natuurlijk hield je mama het niet droog. Toen heeft mama jou in het gat gezet en papa het gat weer dicht geschept. We hebben je moeten laten gaan, maar we hadden je natuurlijk liever nog even bij ons willen hebben. We hadden je zo graag leren kennen, zou je net zo'n driftkopje geworden zijn als dat je zus kan zijn. En net zo gezellig hebben kunnen kletsen en knuffelen. Was je net zo gek geweest op je papa als zij en zou iedereen van jou een glimlach hebben gekregen als ze maar even naar je keken. Hoe zou je eruit hebben gezien bij je geboorte, net zoveel haar als je zus toen had. En hoe verbaasd zou jij hebben gekeken als iedereen "lang zal ze leven" zou hebben gezongen op je 1e verjaardag. Zou je zelfs nog meer op je papa hebben geleken dan je zus en misschien wel nog mooiere ogen (dan had je wel heel erg je best moeten doen, hoor!!). Mama weet zeker dat je een grote charmeur was geweest en iedereen om je vinger had gewonden. Helaas zullen we het allemaal niet weten, maar een ding weten we wel, je was nu al prachtig. Mama is zo blij dat ze je nog even een paar dagen heeft kunnen bekijken, en je afscheid was moeilijk maar zeker weten heel bijzonder en prachtig.

Dag lief klein mannetje van mama en papa...