Zwanger, wat een spannende tijd is het toch!!

Hoi meiden,

Daar ben ik weer eventjes! En voor degene die een bezorgt berichtje aan me hebben gestuurd, dank je wel!! Zo lief!! En nu mag iedereen het gewoon weten, want mijn ouders heb ik gisterenavond op de hoogte gebracht na een onzekere dag. We hebben een beetje een rare week achter de rug. Eerst natuurlijk de verjaardag van mijn dochter afgelopen zondag, maar dat zal ik even in een andere blog beschrijven. Was super!! En toen woensdag de 1e spannende echo in het ziekenhuis. Mijn baas is trouwens ook al op de hoogte, want moest eerder van mijn werk weg. Hij reageerde heel blij voor mij, maar wilde wel natuurlijk gelijk weten wanneer ik was uitgerekend. Toen ik zei in de week van kerst zei hij oh, en toen werd het stil. Dit is de drukste tijd van het jaar op mijn werk, dus komt echt rot uit. Maar ik was opgelucht dat ze het nu in ieder geval al wisten. Eenmaal in het zieknhuis, moesten we natuurlijk weer veel te lang wachten en de zenuwen gierden door me lijf. Maar eenmaal binnen stonden ze een beetje raar te kijken, ze dachten een vrouw te zien met een dikke buik van een zwangerschap van ruim 26 wk. Al gauw begrepen ze dat mijn vorige zwangerschap in het systeem nog steeds niet was afgemeld na mijn miskraam. Ach was maar twee keer terug geweest na mijn zwangerschap, blijft een raar zooitje daar, je zou toch zeggen dat het in het systeem hoort te staan. Maar daar gingen we. Ik had een leerling echoscopist, leuke meid en voor mij geen probleem. En al gauw was daar ons kleintje in beeld met een mooi kloppend hartje, was wat lastig in beeld gebracht, maar alles was mooi. Alleen klopte de zwangerschapsduur niet helemaal. Wij wisten dat het minimaal 7 wk moest zijn, hun kwamen op 5 wk en 5 dg. We mochten blij zijn dat het hartje het al deed volgens de verloskundige, want qua de termijn was het nog maar net gaan kloppen. En daar kwam dat knagende gevoel weer. Klinkt misschien raar, maar dit was ook het geval bij mijn vorige zwangerschap en toen liep het op een mk uit. Groeit het niet goed dan??? Gaat het weer mis?? Want 5 wk en 5 dg kon echt niet, wij hadden dan een dag na mijn eisprong al een hele lichte positieve test, dit lijkt mij niet echt mogelijk. Maar zij het rationale gedeelte in mij weer, ze doen de termijnecho niet voor niks normaal pas bij 10-12 wk, dus wie weet hebben ze niet goed gemeten. Dat ons kindje in beeld was duurde heel kort en al gauw werd de rest allemaal even in beeld gebracht. Mijn linkereierstok, mijn rechtereierstok (daar kwam het eitje vandaan, was nog een vochtblaas te zien), baarmoederhals en de rest van mijn baarmoeder. Hier nam ze veel meer tijd voor dan voor ons kleintje, was voor ons wel een beetje moeilijk was, want het is al zo spannend. Voor hun geen vuiltje aan de lucht en we mochten weer naar huis, ik voelde me erna helemaal niet opgelucht, maar nog meer onrustig dan ervoor. Waarom klopte de termijn niet??? Ik wist dat we ons erbij neer moesten leggen tot de volgende echo, want tot nu toe was er gewoon alleen maar positief nieuws.

Tot ik de volgende dag ineens uit het niets iets voelde vloeien, ik wist gelijk dit is foute boel. En ja hoor gelijk vrij veel helder en dun bloed. Voor me gevoel was het helemaal niet goed en zag ik het alweer veel te vroeg eindigen. Ik moest de verloskundige toch nog bellen over mijn afspraak dus bracht haar op de hoogte. Ze vroeg of ik weer even naar het ziekenhuis toe wilde voor een echo om te kijken of het hartje nog klopte , dus nog geen 24 uur later zat ik weer in het ziekenhuis voor een echo. Dood eng, op dat moment dacht ik echt dat het over was. We hadden een hele fijne gynacoloog. En daar was gelukkig ons kleintje weer met een kloppend hartje, hij meette een zwangerschap van 6 wk en 4 dg (zo zie je maar wat een verschil een dag later). De zwangerschap zag er gewoon mooi uit, maar aan de tegenovergestelde kant van de innesteling kon hij wel een aardige bloeduitstorting zien zitten. Hij wist niet wat hij ervan moest zeggen. Het was positief dat het aan de andere kant zat als de toekomstige placenta, maar het was letterlijk 50/50. Hij had wel eens gezien dat het gewoon goed ging, maar ook dat het niet goed afliep. Hij raadde me wel aan dat als het weer een mk zou worden, me echt te laten onderzoeken op een stollingsafwijking. Maar dat het enige addertje onder het gras daarvan was dat je minstens 3 maanden niet zwanger mocht zijn op het moment dat deze plaats vindt, dit is voor mij wel een dingetje. Omdat ik tot nu toe iedere keer vrij snel weer zwanger ben geworden. Maar we gaan er tot nu toe van uit dat het niet meer nodig is en alles nu goed komt. Ik heb in totaal een uur of 5 vrij veel bloed verloren en daarna is het gestopt. Dus hopen dat het zo blijft, duimen jullie met me mee!!! Maar schrikken is het in ieder geval wel, hopelijk zijn gauw die eerste 3 maanden voorbij en kan ik het loslaten. Merk dat ik weer een beetje positiever begin te worden, hoop dat ik er gauw weer echt in ga geloven en dat het genieten kan beginnen!!

Liefs Sylvana