Milou alweer bijna 11 maanden

Sorry, Sorry, Sorry meiden, heb jullie geloof ik een beetje verwaarloosd. Maar heb het niet altijd even makkelijk hier en probeer daarom even mijn zinnen te verzetten met het mooie weer. Ben dus veel buiten, lekker wandelen met Milou, gezellig naar de speeltuin of in de zon met een boek. Me even laten meenemen in het lief en leed van een ander, voelt goed en houdt me bezig. Het gaat best wel goed met me, maar soms grijpt het me allemaal even flink aan. Niet dat ik nou de hele dag loop te janken, maar er zijn zat momenten dat ik het moeilijk vindt. Vooral op mijn werk op zaterdag heb ik het moeilijk. Mijn collegatje is namelijk nog geen week na mijn uitgerekende datum (van de mk) uitgerekend. Dit is een erg harde confrontatie, als je iemand anders wel met de week dikker ziet worden. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik gun het haar zo!! Bij hun heeft het namelijk ook wel ruim een jaar geduurd voordat het zover was (niet dat ik het de mensen die in een keer zwanger raken niet gun hoor), dus echt ben zo blij voor hun. Maar is niet altijd even makkelijk om ook zo over te komen. Het treft me namelijk regelmatig met een mokerslag, vooral omdat ik mezelf tijdens mijn eerste zwangerschap zo in haar herken. Ik liep ook over van enthousiasme en kon het over niks anders meer hebben. Nu ik weer eens aan de andere kant van deze dunne lijn sta, is het ineens niet zo leuk meer. Verder merk ik dat ik me steeds meer erger aan de reacties van andere en het onderwerp daarom maar niet aansnijd. Sommige mensen om me heen zie je denken, “ja, ja, dat weten we nu wel, komt goed, even geduld, is beter zo dan een ongezond kindje”. Dan heb ik het er maar niet meer over. Hoop dat deze periode gauw weer voorbij is en ik met een mooie buik kan gaan pronken, heb er zo’n zin in!!

Maar nu even wat anders, mijn prachtige dochter Milou!!! Wat is het lang geleden dat ik een stukje over je schreef, veel te lang geleden. Want in niets lijk je meer op dat meisje van 9 maanden, ik heb een compleet ander kind gekregen in 3 weken tijd.  Je ging ineens kleine stukjes op je knieën vooruit en nadat mama het 10 minuten even voor gedaan had (jij vond dit maar raar, maar volgde me nieuwsgierig en met een ondeugende glimlach op je gezicht), had jij ineens de smaak goed te pakken. Met de dag ging je verder en na een dag of drie wist je niet eens meer anders en kroop je het hele huis al rond.  Een week later ging je op je knietjes ergens tegen aan staan en leerde je gelijk hoe je zelf moest gaan zitten. En toen na een paar dagen stond je al op je voetjes en trok je je werkelijk overal aan op. En nu sinds van de week loop je al langs de tafel, box en bank heen en weer te schuiven, ook probeer je over te steken naar de salontafel. Nu probeer je ook vooral het vallen en weer gaan zitten onder de knie te krijgen. Wat een stroomversnelling zeg, nu kan mama al helemaal niet meer wat voor zichzelf doen zonder jou in de gaten te houden. Soms ben je doodvermoeiend, want wat ben jij hardleers. Nee is het woord waar jij de grootste hekel aan hebt. Want luisteren ho maar, en bij voorbaat begin je al te drammen en te krijsen dat je je zin niet krijgt. En als ik je handje dan uit de bakjes met kattenbrokjes haal en “nee” tegen je zeg, raak jij gefrustreerd en steekt dan heel fanatiek je handje nogmaals uit met een kwaaie kop. Wat ben je dan een driftkikker, maar mama is toch degene die dit spelletje het langst vol houdt hoor.  Al merken we met andere dingen die je niet mag hebben al wel dat het eindelijk, na al die weken, begint te werken. Die dingen zijn al niet zo interessant meer en laat je nu met rust. Ik merk dat je vooral de dingen die je niet mag gaat doen als ik geen aandacht voor je heb, toch kan ik ook ontzettend genieten en soms ook hard lachen om die eigenwijze en vooral fanatieke kop die je kan trekken. Wat is het soms moeilijk om niet de slappe lach van jou te krijgen.

En met dat mooie weer was het heerlijk om met jou te gaan wandelen, fietsen en lekker in de speeltuin rond te scharrelen. Je hebt bijna niets nodig alleen een beetje de ruimte om te kunnen kruipen, jij vind dan blaadjes, gras en zand is het allerleukste. Dit til je dan met je handje zo hoog mogelijk de lucht in om het dan weer te laten vallen, uren kan je je daar mee vermaken. Voor je verjaardag heb jij dan ook alvast een zandbak gekregen. En de eerste keer  dat je erin mocht wilde je er dan ook al gelijk niet meer uit.

Een paar weekjes geleden zijn we met z’n drietjes een paar daagjes weggeweest in Nederland en wat hebben we het leuk gehad. Papa kon jou dan ook eens een hele week lekker bij zich hebben, hij wist niet dat je zo’n driftkikker kon zijn. Want bij hem ben je altijd zo makkelijk, dus mama moest soms heel erg lachen. We zijn natuurlijk naar de kinderboerderij geweest (je bent helemaal niet bang en moet alles aaien) en natuurlijk lekker vaak wezen zwemmen. Want het zwembad is bij jou nog steeds met stip de grote favouriet. Wij hebben van je genoten en de foto’s spreken voor zich (zal ze er even opzetten). Mama zou nog veel meer over je kunnen vertellen, maar laat gauw weer wat van me horen.

Liefs Sylvana