9 maanden

Lief Meisje van mama,

Wat is de tijd toch snel gegaan. Je bent alweer net zo lang bij papa en mama, als dat mama jouw in haar buik heeft meegedragen. En wat vond mama dat een speciale tijd, soms wel degelijk afzien door de gebruikelijke kwaaltjes, maar toch oh zo gelukkig met die dikke buik!!! Mama genoot daar echt van tot het eind, want hoe nieuwsgierig mama ook naar jou was, ze wist toen al dat ze dat onzettend zou gaan missen. Je was zo gezellig met dat getrappel (soms ook tegen mijn rib, au!!) en jij zorgde dan ook voor die stralende glimlach, die niet van mama haar gezicht was af te krijgen!! En toen jouw geboorte, zo speciaal en mooi. Ondanks het harde werk wat er toch echt wel geleverd moest worden, het mooiste moment uit mijn leven. En wat was mama trots op zichzelf dat ze jou lekker thuis op de wereld had kunnen zetten. En wat was, maar is mama nu nog trotser op dat mooie meisje wat we hadden gekregen. En nu alweer 9 maanden oud, 74 cm. en 8800 gr. Ongelovelijk dat jij toch echt zo'n klein hummeltje was, van 47 cm. en 3420 gr. bij jouw geboorte.

En dan jouw ontwikkeling, want die heeft ook niet stil gestaan. Je kruipt sinds van de week ook vooruit, je lijkt dan wel een breakdancer. Je komt helemaal omhoog, knietjes onder je lijfje, helt naar voren en laat je als een aangespoelde walrus weer vallen. Want echt daar lijkt het nog het meest op, alsof er een walrus aan land kruipt. Maar als je echt iets graag wil hebben, ga je oh zo hard!! En mama maar de hele dag "nee, nee, nee" roepen. Want niks is meer veilig voor jou. Dus het wordt tijd dat papa de traphekjes gaat plaatsen en dat de box naar beneden gaat. Want je ledikantje is al een maand gezakt, maar je komt nu ook in de box al aardig omhoog. En het blauwe plekken tijdperk is daarmee dan ook echt aangebroken. Want ja alles leer je met vallen en opstaan. Of eigenlijk eerder met opstaan en daarna vallen, nou vindt je dat opstaan nog wel leuk, maar bij het vallen begin je al gauw te brullen. Met de onvermijdelijke blauwe plek tot gevolg. En nu val of stoot je je nog maar vanaf hurkhoogte, laat staan als je straks echt wil gaan staan. Maar echt meissie mama heeft er alle vertrouwen in dat het eens gaat lukken. En tot die tijd zal mama klaar staan met de nodige dikke knuffels en grote kussen.

Het eten van jou gaat heel erg goed, eigenlijk lust je alles. Van de hollandse pot tot pasta en rijst, alles vind je lekker. Ook eet je nu al een maand vaak met de pot mee, lekker toetje na. Qua fruit eet je ook alles, mango, peer, appel, sinaasappel, banaan, druiven en mandarijntjes, die laatste alleen wel met een zuur gezicht maar je eet ze wel. Mama pureert je fuit ook niet meer, maar geeft ze aan jou in kleine stukje, waar je nog even op moet kauwen. Alleen uit je tuitbeker drinken dat wil je nog niet, mama en oma proberen het al bijna 2 maanden, maar dat vindt je helemaal niks. Laatst werd je zelfs al boos toen je hem alleen al zag en gooide je je kwaad achterover, dus mama heeft hem maar weer even in de kast gezet. Zal over een paar weken wel weer een keer proberen. En sinds vorige week heb je ook ondekt dat je mond niet alleen leuk is om mee te eten, maar dat je er ook allerlei andere dingen in kunt stoppen.

Met het slapen gaat het nu weer erg goed, je slaapt overdag nog zo'n twee keer. Meestal maar een klein uurtje, maar van de week steeds al 2 uur achter elkaar. En ook het in slaap vallen 's avonds gaat weer helemaal lekker, je slaapt van 8 uur 's avonds tot 8/9 uur 's ochtends. Dus je hoort mama niet klagen. Je hebt wel periodes gehad waarin je moeilijk wilde gaan slapen, wij gingen dan bij jou kijken om de 5 minuten. We legden je dan weer op je rug en gaven je speentje, om je vervolgens weer om te draaien en te gaan brullen als wij weer weg liepen. Maar na ongeveer 40 min. gaf je het dan van vermoeiheid op en viel je in slaap. Dit hebben papa en mama gelukkig niet zo vaak hoeven doen, want een hobby is het niet hoor!! We vonden je erg zielig en het huilen (nou zeg maar gerust krijzen) ging vaak door merg en been. Toch was het dan vaak na een paar nachtjes weer over.

En toen je eerste keer op de slee!! Ja hoor afgelopen zondag was het dan zo ver. Papa en mama op de schaatsen en jij op de slee er achter, je vondt het prachtig!! Maar na een half uurtje buiten was de lol er wel weer van af, het was gewoon te koud voor je. Ook al zat je helemaal ingepakt, je wangen werden van de wind gewoon te koud en je liet dan ook duidelijk merken dat het nu genoeg was geweest. We hebben dus alleen een foto met z'n drieën kunnen maken waar jij krijsend op staat. Maar ook die vind mama helemaal geweldig. Dus neem ook even een kijkje bij de foto's, want die sneeuwpret is zo leuk!!

Liefs Sylvana