Echo na miskraam

Nou lieve meiden jullie berichtjes doen me goed!!

Vorige week donderdag had ik dan toch via de medicijnen het vruchtje verloren, en dacht daarmee alles kwijt te zijn. Ik bloede nog wel alsof ik net ongesteld was geworden, maar verder geen krampen meer en voelde ik me goed. Alleen begon ik zondag last te krijgen van mijn hormonen of eigenlijk van het ontbreken daaraan, dus begon me een beetje zielig te voelen. Net alsof ik de kraamtranen had van na mijn bevalling, kon er niets aan doen voelde me gewoon verdrietig. Toen dit maandag weer het geval was, vond ik het tijd om weer bezig te zijn. Door het stil zitten werd het niet beter, dus heb de eetstoelen van zolder gehaald (die ik altijd nog een keer zou gaan schilderen) en ben aan het schilderen geslagen. En dit helpt bij mij, even helemaal je zinnen op iets anders zetten!! Maar de verdrietige momenten zijn er ook, dan zie ik mezelf ineens weer lekker in het zonnetje zitten met een dikke buik tijdens mijn zwangerschapsverlof. En dat zit er nu toch echt niet in deze zomer. En hopelijk is het toch gauw weer raak en dan wordt het dus een winterkindje. En eigenlijk wilde ik zo graag een zomerkindje, maar ik weet dat ik niet zo moet zeuren. Er zijn er vele van jullie die zoveel over zouden hebben voor uberhaupt een kindje, dat besef ik mij goed. Maar op de momenten dat ik er emotioneel even doorheen zit, voelt het erg oneerlijk. Had zo gehoopt dat het bij die eerste miskraam was gebleven.

En toen verloor ik ineens maandagochtend nog een stuk van de placenta. Ik liep de trap af en het voelde alsof ik mijn tampon verloor, maar die had ik helemaal niet in, dus huh??? Op de w.c. kwam ik tot de ontdekking dat ik ongeveer de helft van wat ik donderdagnacht was verloren aan weefsel, nu opnieuw aan weefsel verloor. Heel gek, zonder krampen of erge bloedingen. Maar was blij dat het er toch nog uit kwam voordat ik woensdag de echo zou hebben. Daarna werd het bloeden ook een heel stuk minder, alsof ik al een paar dagen ongesteld was. Op woensdag dus op naar het ziekenhuis voor controle, het liep weer erg uit, maar ook voor ons nam ze ruim de tijd. Ze vroeg zich na mijn verhaal wel af of ik echt alles al verloren was en vermoedde van niet. Dus jippie dat voorspelde veel goeds, maar ontlopen doe je het toch niet, dus dan maar de echo. Maar gelukkkig zag ze dat het er goed uit zag en vermoedde ze dat ik alles was verloren. Verder stelde ze voor om bloedonderzoek en chromosoomonderzoek te doen, vanwege mijn twee miskramen. Dit vonden wij alleen wat overdreven, want we hebben wel een gezonde dochter. Dus wij vermoeden dat het gewoon twee keer pech is geweest en de volgende keer is het dan ook gewoon weer helemaal goed. Daar ga ik van uit, en hopelijk is dat al een beetje snel!!!

Want naast de miskraam ben ik zo'n gelukkig mens. De leukste man die je je kan wensen en een mooie, gezonde dochter die om op te vreten is. Dus wij redden dit wel, al doet het soms nog wel een beetje zeer.

Liefs Sylvana