Wat een weekend!

Lieve meiden,

Wat had ik graag gezellig met jullie willen babbelen de afgelopen weken, maar helaas is het allemaal anders gelopen. Maar vanaf nu ben ik weer terug, beloofd!!

Laat ik maar meteen beginnen met de reden waarom ik weer zolang niks van me heb laten horen. Zoals jullie al van mij gehoord hadden, had ik een borstontsteking opgelopen op woe. 11 mei. Nadat ik hier een week antibiotica voor heb geslikt, was de huisarts niet te vreden. Want aan het eind van de dag kwam mijn koorts telkens weer terug, dus we zouden van antibiotica gaan wisselen. Deze moest dan beter aanslaan en dan moest ik ma. 23e weer terug komen. Maar nadat ik met de 1e antibiotica was gestopt had ik het idee dat het weer alleen maar erger was geworden. Maar helaas je zit in het weekend en misschien moest de antibiotica nog gaan aanslaan. Zaterdagavond had ik weer erge koorts en heb ik 's nachts bijna niet kunnen slapen. Was weer begonnen met ibuprofen slikken in plaats van paracetamol, want anders kon ik de pijn echt niet aan. Ik mocht er maar 3 slikken op een dag, maar slikte ze om de 5 uur. We hebben nog even getwijfeld om zondag naar de spoedpost te gaan, maar zag dat lange wachten niet zo zitten en heb ook het idee dat ze je nooit zo serieus nemen. Zondag nacht was echt het diepte punt, ik trok het echt niet meer. Mijn man moest zelfs water voor mij gaan halen voor de pijnstillers, dus ik moest hem wakker maken. Ik heb echt zitten snikken als een klein kind, en kon er niet mee stoppen. En dat terwijl hij de volgende dag zijn eerste werkdag weer was. Hij was een schat en zei dat ik er ook niks aan kon doen. Hij vond het vreselijk om me 's ochtends alleen te moeten laten, maar hij kon echt geen vrij krijgen. Dus mijn zusje en Milou gingen maandag met me mee naar de huisarts en die vond het er ook slecht uitzien. En de plek nam inmiddels niet 1/6 van mijn borst in maar bijna de helft. Alleen kon ze lastig beoordelen of er een abces aan het vormen was, omdat het aan de buitenkant nog steeds hard aanvoelde. En een abces hoort zacht te worden en door te gaan schijnen. Maar bij mij was het inmiddels zo ontzettend gespannen, rood/blauw en ik zei tegen haar dit hou ik echt niet meer vol. Ze heeft toen de spoedpost gebeld en alles uitgelegd. Ik mocht komen, ik werd verwacht. Gauw nog even naar huis even wat eten en pijnstillers halen. Ook Milou even borstvoeding geven en afgekolfde melk mee, want wie weet hoelang alles gaat duren.

Om half 1 kwamen we in het ziekenhuis en werd er gelijk bloed afgenomen, temperatuur, hartslag en bloeddruk gemeten. Hoge hatrtslag voor mijn doen 118 i.p.v. 83 en mijn temperatuur was 38,3. Daarna kwamen er twee co-assistenten kijken en voelen (au) en hij zei waarschijnlijk is het nog niet ernstig genoeg om erin te snijden. Dus ik dacht hoe erg moet het nog worden...... Maar we gaan toch nog even een echo maken om er zeker van te zijn dat er geen abces onder zit. Die lieve man (was echt zo) van de echo heeft me vreselijk pijn gedaan en haalde er toen een arts bij. De tranen ( en ik heb er wat gelaten, de afgelopen 2 weken) rolde over mijn wangen. De arts zei sorry moet je nog even pijn doen, maar hou het kort. En inderdaad toen hij dat apparaat op mijn borst zette zag hij het gelijk al zitten. Nog geen minuut later zei hij dat het er waarschijnlijk al te lang zat en dat het weefsel er omheen ook al mee ging doen. Dus dat ik zeker geholpen moest worden en dat dat waarschijnlijk vandaag nog ging gebeuren. Dit was om half 4. Op een hele hoop vragen was nog geen antwoord, moest ik daarna dan blijven en kon ik nog borstvoeding blijven geven??

Uiteindelijk lag ik om half 6 op de operatietafel, ik heb heel erg moeten huilen. Iedereen dacht dat ik zo geschrokken was en bang was voor de operatie. Maar ik was juist heel blij dat ze me eindelijk gingen opereren, maar had alleen ongelovelijke pijn. Mijn laatste ibuprofen had ik om 12 uur genomen en die was dus volkomen uitgewerkt. dus voor het eerst ging ik een operatie in met waarschiojnlijk meer pijn dan dat ik eruit zou komen. Ik deed om 10 over 6 mijn ogen weer open en was op wat steekjes en prikken na pijnvrij. Wat heerlijk zeg.

Helaas wist ik inmiddels dat ik zou moeten blijven, maar wat een chaos op de afdeling zeg. Niet normaal gewoon!! Het begon al met het kolfapparaat voordat ik geopereert werd. Ik vroeg of ze die konden regelen, omdat ik haar nu niet meer kon voeden met mijn goede borst. En ik anders waarschijnlijk aan die kant op knappen zou staan na de operatie. Helaas kon niemand me vertellen hoe dat ding werkte, dus na wat klooien is het gelukt. Maar na de operatie werd ik vokomen aan mijn lot overgelaten, kreeg geen eten/ drinken. Was niemand die met me naar de w.c. kon en het verband wat volkomen doorweekt was werd pas om 11 uur 's avonds vervangen. Terwijl ik al vanaf half 10 zat te knikken bollen. En wat een trut was dat zeg, die dat kwam omwisselen. Ik heb op een gegeven moment gevraagt of ze alsjeblieft wat voorzichtiger kon zijn. Oh sorry, maar het is alweer zo laat en ik moet naar de overdracht. NOU EN!!! IK HEB AL 12 DAGEN GRUWELIJKE PIJN!!!! Ten eerste schrok ik me kapot van mijn borst. Ik dacht dat ze een snee zouden maken, troep eruit en weer dicht. Maar in plaats daarvan had ik twee kleine sneetjes met daarin een slangetje twee keer rond geregen. Ik bleek de wond voorlopig nog twee keer per dag te moeten gaan spoelen. Dus helaas was de nachtmerrie nog niet voorbij. En ik vroeg haar een flesje om mijn goede borst te kunnen kolven. Dat moet je dan toch echt maar even aan de nachtzuster vragen. Dus die heb ik zelf maar even opgehaald aan de andere kant van de gang, met als gevolg dat ik nog om 11 uur 45 zat te kolven. terwijl de rest van de afdeling al heel lang in coma lag. Om 12 uur sliep ik eindelijk, maar was van korte duur. Om half 1 werd er een spoedgeval bij ons op zaal gereden, die haar hele geschiedenis met de verpleging en arts ging doornemen.

De volgende ochtend begon het hele circus weer opnieuw, maar laat ik jullie de details besparen. Alleen was er een zuster die wel even mijn wond zou gaan spoelen. Nou dat heb ik geweten. Ze heeft een hele tijd zitten proberen om een spuitje op het slangetje aan te sluiten, maar dit paste niet. Later bleek dit ook helemaal de bedoeling niet en moest ze het gewoon in de wond in brengen. Dus had ze me zo'n pijn zitten doen voor niks. Echt het leek wel of ik de eerste was die ooit een borstabces had gehad. Maar hier hou ik het bij, want ik kan nog een heel boek vol schrijven over alle dingen die misliepen.

Gelukkig kwam mijn zusje die dag weer samen met Milou bij me langs. Want wat heb ik gehuild toen mijn man met haar samen vertrokken de vorige avond. En iedereen was natuurlijk weg van d'r. En ik heb gruwelijke mazzel met zo'n makkelijk kind, want ze heeft bijna alleen maar geslapen die twee dagen. Om 2 uur ging ik het ziekenhuis weer uit. Alleen zag ik er vreselijk tegenop dat het twee keer per dag gespoeld moest gaan worden. Ze kwamen 's avonds van de gespecialiseerde thuiszorg en deze deden het met zoveel meer zorg dat het me mee viel. Niet dat het prettig is, maar in plaats van de hele dag pijn nu even twee keer per dag kiezen op elkaar.

Nu moet ik vrijdagochtend weer terug naar de chirurg en gaan ze het slangetje (drain) eruit halen. Zodat daarna de wond dicht kan gaan groeien. Dus hopelijk zijn we er nu snel vanaf. Maar kan nu alweer zoveel meer genieten van dat lekker meisie van me. Dat ik de rest allemaal nog wel overleef.

Nou meiden, vanaf nu alleen nog maar leuke verhalen hoop ik.

Liefs Sylvana