Bevallen!!!

Hey meiden,

Jah de meeste van jullie zullen het wel al verwacht hebben, maar ik ben bevallen!!!! Heb vaak aan jullie gedacht de afgelopen dagen, maar kon helaas de tijd niet vinden om jullie even op de hoogte te stellen. Nou daar komt ie dan hè!!!

"s ochtends vroeg om 4:50 op woensdag 4 mei werd ik gestoord terwijl ik nog lekker (voor zover dat nog kon met die dikke buik) lag te slapen. De eerste wee liet van zich horen en ik twijfelde geen moment. Vroeg ik mij van te voren nog af of ik ze zou herkennen, nu was ik er vrij zeker over. Mijn man heb ik laten slapen want z'n wekker zou pas om 7:30 gaan. En zo'n vaart zal het nog wel niet lopen, dus waarschijnlijk kan hij zelfs nog wel naar z'n werk. Om 7 uur werd mijn man wakker doordat ik toch wel erg raar lag te ademen, dus ik vertelde dat het waarschijnlijk was begonnen. Hij baalde een beetje, want vond dodenherdenking niet echt een leuke geboortedatum. Maar voolopig was het er nog niet, dus misschien gingen we dan toch nog de volle 40 weken halen. Ik had tot dan toe weeën om de 10 min. die ongeveer 40 sec. aanhielden op het hoogtepunt, dus geen reden tot paniek en mijn man vertrok naar z'n werk. Toen ik om 12 uur nog steeds om de 10 min. weeën had, heb ik de vk gebeld. Die zei dat we het even af moesten wachten of het door zou gaan zetten. Mijn man en ik hebben die dag vaak contact gehad over de telefoon, want voor hem was het natuurlijk erg spannend.
Maar na een rottige nacht (en jah bevrijdingsdag was gehaald!!) met ongeveer 2,5 uur slaap had ik nog steeds weeën om de 6-10 min. alleen duurden ze toen inmiddels wel al ruim een minuut en werden ze ook al wat sterker. Dus vk nogmaals gebeld op donderdag 5 mei, maar ze moesten echt eerst vaker komen voordat ze langs zouden komen. Ik zei wel nog dat ik haast niet geslapen had maar daar werd niet op gereageerd. Ook zei zij tegen mij dat het ook wel eens door een blaasontstekingn zou kunnen komen dat ik weeën had. Wat ik met die informatie moest weet ik nog steeds niet, want erg stimulerend werkt dat ook niet. En de hele dag blijft door je hoofd spoken of die weeën dan voor niks zijn. Ondertussen werd ik gek van het op de klok kijken en het bijhouden van de laatste rondetijden (althans ik had het idee dat ik een wedstrijd deed met iemand van wie ik het niet kon winnen), dus op een gegeven moment mee gestopt. Want nu kwamen ze weer regelmatig om de 10 min. Gelukkig was mijn man vrij deze dag dus zorgde voor wat afleiding, maar ook hij begon ongeduldig te worden. Hij wilde nu wel eens ons kleine wondertje kunnen zien. En toen kwam er weer een nacht aan, bij voorbaat zag ik daar al als een huis tegen op. Mijn man is gewoon gaan slapen, want hij kon mij verder ook niet helpen om de weeën op te vangen, die ik inmiddels toch echt heel onplezierig begon te ervaren. Op dit punt wilde ik dat de weeeën of door zouden zetten of zouden stoppen. Alle hoop vestigde ik op het feit dat ik de volgende dag om 11 uur een afspraak had bij de vk en dat ik dan in ieder geval te horen zou krijgen of ik al ontsluiting had.
Op vrijdag 6 mei om 6:10 braken uiteindelijk mijn vliezen tijdens het opvangen van een wee. Was het om 4 uur echt helemaal beu geworden en voelde dit dus als een opluchting. Kreeg er weer wat energie van dat het lichter werd en dat de vk nu in ieder geval langs zou komen om te kijken of het echt vruchtwater was. Gelukkig was alles helder en mocht ik voorlopig nog gewoon thuis bevallen. We zouden tot 9 uur moeten wachten voordat we de vk zouden bellen, maar in eens kwamen mijn weeen niet meer om de 10 min. maar om de 3-4 min. Dus om 7:30 heb ik opdracht gegeven om te bellen en ze sliep nog dus was ze er uiteindelijk om 8:15. Opvangen van de weeën werd steeds lastiger, maar bij het toucheren bleek ik al 3 cm. ontsluiting te hebben. Het viel me niet tegen want was van minder uitgegaan, we spraken af dat ze terug zou komen om 11:30. Ik verwachte dat ik tegen die tijd ongeveer 6 cm. ontsluiting zou hebben en dat ze vanaf dan zou blijven.
Maar waar ik eerst dacht "oké nog 3 uur", voelde later als een onmogelijke opgave. Wat ging de tijd langzaam en ik kon me steeds moeilijker een heel klein beetje ontspannen. Want de weeën bleven om de 3-4 min. komen, maar er zat om 11 uur totaal geen pauze meer tussen. Welke houding ik ook bedacht, ik vond het helemaal niks. Heb toen ook echt geroepen dat ik dacht dat ik het niet zou kunnen en dat ik mezelf een aansteller vond. Ik vroeg me namelijk echt af, dat als het nog erger zou worden hoe ik in godsnaam het einde van de dag zou halen. En net toen ik dit dacht belde de vk met de mededeling dat ze ietsjes later zou komen, want ze moest een ander met spoed naar het ziekenhuis brengen. NEEEEEEE!!!! dit kon niet waar zijn, al had ik er nog wel begrip voor.
Om 11:30 kreeg ik echt het idee dat ik moest poepen en zei tegen jordy dat hij toch echt zo moest gaan bellen, want dit hield ik echt niet meer lang tegen. Mijn lichaam ging een eigen leven leiden en er was weinig wat ik er tegen kon doen. Om 11:45 belde hij en ik mocht nog absoluut niet persen, moest ze weg zuchten.
Om 12:15 was de vk daar dan eindelijk, toen ze me toucheerde bleek ik op een randje na volledige ontsluiting te hebben. En dat nadat ze haar spullen klaar had gezet voorzichtig mee zou mogen persen. Ik heb het niet gezegt maar dacht "trut, spullen daar heb ik geen tijd voor hoor". Vervolgens heeft ze de kraam hulp ook nog gebeld en mocht ik om 12:30 mee persen.
Na wat verschillende houdingen stond het hoofdje al geruime tijd, maar het allerlaatste randje wilde niet lukken. ik bleek erg sterke bekkenbodemspieren te hebben (paardgereden als kind) en ze heeft uiteindelijk een knip gezet. Beetje vervelend, maar al gauw werd ons mooie kind geboren om 13:53. Ik was natuurlijk opgelucht dat het voorbij was en inmiddels erg nieuwsgierig wat het dan was??? Nu konden we eindelijk kennis maken met onze prachtige dochter Milou Megan, en wat zijn papa en mama ongelofelijk trots. Ze heeft een hele mooie donkere bos met haar en is natuurlijk de allermooiste baby ter wereld.
De placenta lag al vrij snel los en is na 15 min. geboren, zag er helemaal mooi uit. Daarna ben ik nog gehecht, wat ik erg lang vond duren. En omdat het niet helemaal goed verdoofd was soms een beetje vervelend. Maar eerlijk is eerlijk alle clichés zijn waar.  En vergeten doe je het niet, maar het is het helemaal waard!!!

Nou lieve meiden, er volgen gauw meer verhalen. En de foto's ga ik gauw plaatsen!!

Voor de meiden die nog even moeten, sterkte en zet h'm op!!! Voor iedereen die nog in afwachting is op een mooi wonder het is jullie van harte gegund en wou dat ik meer voor jullie kon doen dan duimen!

Liefs de trotse mama van Milou!