17 weken..

Ik voel me weer een beetje dubbel..
Wanneer ook niet?
Stel ons kindje waren we nu kwijt geraakt en niet op 4 Oktober??
Het zou tevens een hel zijn absoluut maar geen kans minder.

En nog n dubbel gevoel..
Over 3 weken hopen we zwanger te worden maar in september keken we ook uit naar die week..
Dan zouden we op de helft zijn..

Inmiddels weet ik onderhand elke ontwikkeling van elke week uit mn hoofd die een feutus maakt.
De flesvoeding na de borstvoeding is zelfs al uit gekozen net zoals het merk van de potjes voor als we een dagje makkelijk doen..
Het kamertje hebben we al wel 20x ingedeeld en we hebben een lijst met namen voor een heel weeshuis..
Kleintje je bent zo enorm welkom en zo gewenst.

Ik hoop dat elke spuit die deze mama zet steeds een spuit dichter is bij jou.
Maar oh wat ben ik afentoe zo enorm bang want hoe ziet mijn leven er uit over een maand??
Is er dan wel een bevruchting geweest en hoef ik niet zo te vrezen als toen bij je broertje die een c embryotje was en er helaas niet moch komen?
En hoe is het leven over 6 weken??
Kunnen we dat wel aan als we dan weer een kindje en een kans verliezen?

We hebben nu toch wel genoeg mee gemaakt om de waarde in te zien van een kindje te mogen krijgen??
We weten hoe het is om jaren lang ongewenst kinderloos te zijn..
Het moeten vrezen dat je papa niet je biologische papa kon zijn.. 
De spanningen en de vreselijke pijnlijke punctie..
En het verliezen van een kindje en een kans..

Zou het voldoende zijn om nou is gelukkig te mogen worden?
Dat onze liefde een gezichtje krijgen mag??
Dat we zorgen mogen hebben om ons prinsje of prinsesje ipv al die andere vreselijke dingen waar wij al zorgen om hebben gekent..
Mag mijn moeder na zo veel ervaringen in haar leven ook is ervaren hoe het is om oma te zijn?
Mag mijn vader de meest trotse opa zijn van de hemel en omstreken?
Mogen wij papa en mamma worden?

Mag het leven voor 1x eerlijk zijn??

Vanavond spuit 3..
Nog 13 dagen dan mogen onze eitjes echt gaan groeien..