Mijn verhaal

Hallo allemaal,

Ik ben Cryssie, 27 jaar zwanger van numero 2 en woon in Almere. Ik zit eigenlijk vanaf het begin van mn zwangerschap mee te lezen op babybytes en te reageren op andermans verhalen zonder mezelf even netjes voor te stellen...Ik weet het..zo heeft m'n moeder me niet opgevoed.

Hier mijn verhaal...

M'n eerste zwangerschap begon in 2000, ik was net 17 jaar stronteigenwijs en samenwonend met de grootste klootviool van het westelijk halfrond. Vond dat toen uiteraard niet...en vond samenwonen zo belangrijk dat ik niet meer naar school ging (VWO), mn ouders konden het bekijken als ze het niet eens waren met mijn beslissing, IK deed lekker waar IK zin in had!

Na 2 maanden samenwonen dachten we '"Wat leuk, we nemen een kind". Ik net 17 jaar, hij 23. Gestopt met de pil en diezelfde week dacht ik "Nou, toch maar niet".

Maar was al zwanger!!

Ik had altijd een grote mond.."Als je zo jong bent pleeg je toch abortus". Maar deze puber kon het niet, it didn't even cross my mind! Ik voelde vuurwerk in mijn buik voor dat ik getest had. Ik had besloten. Ik heb het vol trots mijn ouders verteld. En die waren met stomheid geslagen. "Waar beginnen jullie aan?" was de logische reactie...We kenden elkaar amper en hadden heeeeel vaak bonje! Onze puberale reactie was "Die basis wordt aan gewerkt, komt vast wel goed." Maar dat kwam het niet... Ik heb een hele vervelende 1e zwangerschap gehad.. Zaten diep in de shit omdat mijn ex wel van een gokje en een drankje hield, daarbij kon ie z'n klauwen ook niet thuis houden...We hebben wat gevochten!! Maar goed ik was uiteraard te trots om naar mijn ouders terug te keren om vervolgens te horen "Zie je wel". Dan liever een leven lang ongelukkig.

Hij was/is een machtswellusteling..Hij bepaalde wat er gebeurde en hoe. Als ik bijvoorbeeld op controle moest naar de verloskundige deed ie expres heel langzaam zodat ik te laat zou komen. Ik heb ettelijke keren de bus op het laatste moment gehaald...rennen moet een dikke toeter is trouwens een afrader... Ik paste mn kleren niet meer en had dringend positiekleding nodig.."Die kan je moeder toch naaien?" Zodat ik weer huilend m'n moeder opbelde, dat ik geeneens kleren van m kreeg...Toen is m'n moeder met mij naar de Prenatal gegaan en wilde meneer ineens wel betalen...En zo heb ik nog wel veel meer van dat soort voorbeelden.

Was zoals je begrijpt uitermate gezellig en een supersituatie om zwanger te zijn op je 17e!!!

De bevalling ging uitermate goed en heb daarover helemaal niets te klagen gehad. M'n moeder was er om m'n hand vast te houden, m'n ex was er ook ergens, m'n vader om de foto's te maken en m'n broertje van 15 was er ook bij. Wat wel heel speciaal was omdat mijn zoon op de verjaardag van mijn broertje geboren is! En hij hem ook als eerste vasthield na de geboorte.

Ik ben toen Quincy geboren is m'n beste vriendin kwijtgeraakt, zij heeft me laten vallen als een baksteen. Maar heb ook weer nieuwe, oude vriendschappen opgedaan. Ineens was daar de helft van mijn voetbalteam op kraambezoek. Had die meiden in geen tijden gesproken. En zij hebben mij letterlijk gered uit de armen van die hufter! Zij eistten dat ik mee ging stappen, maar mocht niet van hem (hij ging wel).. Zo lang doorgezeurd dat het uiteindelijk mocht (18 jr ondertussen) Ik bloeide helemaal op door het stappen, dansen en drinken en gewoon me naar m'n leeftijd gedragen. En ging steeds vaker..(kind bij mn ma gedropt). Op een gegeven moment werd ik verliefd, heel erg verliefd..En hij zag mij ook wel zitten alleen had ik een vriend zei hij. "Dat heb ik volgende week geregeld". zei ik. Ik heb een vriendin gebeld dat ze moest komen omdat ik mn ex ging dumpen en dat niet alleen dorst te doen! Voor het geval hij zou gaan slaan. Zij kwam, ik dumpte en we gingen samen naar een andere vriendin. Zij was jarig. Ik kwam daar, onder de douche heb ik een paar tranen gelaten, heb me opgetut en we zijn de stad ingegaan. Om vervolgens geen tranen meer te laten! Quincy was 1

Ik ben weer bij mijn ouders gaan wonen, weliswaar vermenigvuldigd maar welkom "Dat kind komt wel groot, daar zorgen we met z'n allen voor". zei m'n vader.

Mijn ouders hebben mij m'n jeugd teruggegeven door mij m'n ding te laten doen. Ik heb alles gedaan wat andere ook doen op die leeftijd, feesten, drinken, flirten, shoppen, vakantie met vrienden en vriendinnen (betaald en verrast door mn ouders) en een opleiding tot rij-instructrice afgerond. Ik heb niks gemist, alleen had ik wel wat meer verantwoordelijkheid dan de rest. Was zwaar jong moeder worden, maar ik ben geweldig opgevangen door m'n ouders. En mn ex? Daar hebben we geen contact meer mee, die vind het denk ik vervelend om een kind in Almere te hebben.

Ik woon tot mijn 25e thuis, ik wilde wel eerder weg maar mijn eisen waren te hoog. Ik wilde in de buurt van mijn ouders wonen om Quincy niet weer voor een zooitje veranderingen te gooien (hij heeft het een en ander meegemaakt, meer dan genoeg) Ik wilde een eensgezinwoning, met tuin op fietsafstand van m'n ouders. En ook nog is te betalen! In 2005 kom ik Ronny tegen, op slag verliefd. Samen kunnen we een huis huren en dat doen we dan ook in oktober 2008. We wonen samen met z'n 3en. En het gaat uitzonderlijk goed! Ik ben zo blij en gelukkig, dat hij voor mij en mijn kind wil zorgen. Bij wijze van spreken. (ik verdien mn eigen geld uiteraard) Het is toch 1 halen 2 betalen...Het lijkt mij erg pittig! Maar hij doet het mooi wel!!

Zomer 2009 besluiten we, we gaan proberen een 2e monstertje te maken! Ik dacht het duurt wel even...Heb tenslotte in korte tijd 3 lisexcisie ondergaan (stuk van de baarmoedermond afsnijden, baarmoederhalskanker) En ik had zoiets vannuh...dat duurt natuurlijk en eeuwigheid als het al lukt! Ik heb vrijwel meteen testen in huis gehaald, voor als ik een keer onzeker was. Een paar dagen voor de kerst, krijg ik een beetje last van m'n borsten en jankerigheid..Ik wist het het eigenlijk al...maar toch voor de zekerheid een test gedaan. Badkamerdeur op slot (doe ik normaal nooit) een potje zoeken om in te piesen, was nog een heel karwei. Heb niet zoveel piespotjes in m'n badkamer, dus heb het laatste beetje nachtcreme maar weggespoeld en een piespotje gecreeerd! Ik ga lekker op de w.c. zitten en om te gaan richten. "mam, wat doe je? Doe is open ik moet naar de w.c." Nee, nu even niet!3 tellen later Ron ook aan de deur! "Ga allemaal fietsen stelen, ik ben bezig". snauw ik. Ik pies in m'n potje en druppel met m'n pipetje een paar druppels op de test. Ik leg de test weg en ga lekker nerveus onder de douche om de tijd te doden!Ik droog me af en kijk op de test...POSITIEF???!!

"Ron, Ron, RON, ROOOOON". Geen reactie! M'n schoonzusje belt, ik ben reuzeblij maar kan niks zeggen...Eerst de vader inlichten...Ik hang op en kleed me aan om Ron te gaan zoeken. Die is in de tuin met de hond aan het spelen. Ik roep m en hij komt naar boven met zo'n zenuwachtige nerveuse blik. Ik duw m die test in z'n handen. Hij zegt "Ja, en wat is dat dan 2 streepjes?" "ik ben zwanger". zeg ik timide want weet niet goed hoe ik me moet gedragen, hoe hij gaat reageren...Maar gelukkig hij is blij en we knuffelen het af. Ik roep Quincy ook meteen om het te vertellen. "kan je een geheimpje bewaren, Quinc?" Dat kon ie wel! Hij was apetrots om grote broer te worden.. "Maar het moet wel een broertje zijn, want meisjes daar heb je dus niks aan, hoor mam!" Ik probeer nog uit te leggen, dat meisjes ook kunnen voetballen en in ieder geval niet zijn LEGO zal pikken. Dat was ook wel zo...we zien het wel.

Nu nog mijn ouders vertellen....De vorige keer was het niet zo een gezellig gesprek dus maakte ik me best wel heel erg druk...Niet bij nadenkend dat we 10 jaar verder zijn! Ik ga met lood in mn schoenen naar m'n moeder en zeg serieus met een kop op janken, "mam, ik moet je wat vertellen, ik ben zwanger." En ze reageert heel lauw! "grapje zeker." En ik begin me toch te janken. Ze weet niet wat er gebeurd en heeft door dat het dus geen grapje was. Wat was er nou...mijn broertje had diezelfde dag verteld dat zijn vriendin ook zwanger is en dat was een beetje een moeilijke situatie, Mijn moeder dacht dat ik een kutgeintje aan het uithalen was wat niet grappig was. Toen ze doorhad dat ik serieus zwanger was, was ze wel heel blij. Zeker dat ik vertelde dat ik er zo tegen op had gezien het haar te vertellen. "Stomme trut ben je ook, je bent toch geen 17 meer." En weer janken! Mijn vader ook die avond verteld en die was ook blij! Gelukkig!

Ondertussen ben ik getrouwd op 10-06-2010 en alweer 35 weken en een beetje zwanger. En kan niet wachten tot mijn dochtertje er is...Jahaa een meid, Ik krijg een meid!! Nog eventjes...