Ik voel mij machteloos

Heel veel kracht gewenst, wat een ellende maak je allemaal mee… :( veel sterkte!

Een ding nog: je gaf aan dat je broer niet uitlegt waarom je je moeder niet mee mag nemen. Wat geeft de verpleging van het verzorgingshuis daarover aan (concreet: geven ze aan dat je broer wettelijk gezien het recht heeft je moeder uitstapjes te ontzeggen)? Ik lees vooralsnog namelijk geen wettelijke vaststelling dat je je moeder niet mee zou mogen nemen:

"Persoonlijke zaken die u regelt

U heeft onder meer de volgende taken:

regelen van de zorg met zorgverleners en behandelaars.

persoonlijk contact onderhouden met de betrokkene, zodat u weet hoe het met de betrokkene gaat.

de betrokkene ondersteunen of vertegenwoordigen tijdens gesprekken met zorgverleners, behandelaars of instellingen. En erop toezien dat zij zich aan hun afspraken houden.

in actie komen als de betrokkene niet de zorg krijgt die hij nodig heeft.

ingrijpen als een situatie niet goed is voor de betrokkene en hij zelf niet in staat is om dit in te zien. Bijvoorbeeld als de gezondheid van de betrokkene achteruit gaat. Of als het de betrokkene niet goed meer lukt om zelfstandig te blijven wonen."

Bron: www.rechtspraak.nl

Alleen "ingrijpen als een situatie niet goed is" , zou je broer als argument kunnen aanvoeren vanuit zijn rol. Maar daarvan zegt de verpleging (volgens jou) dat dit niet het geval is. Dus laat je broer maar met wettelijk geldende argumenten komen in plaats van jou (verder) onder druk te zetten, toch?

Aanvulling op mijn vorige post: "Een mentor neemt beslissingen op het persoonlijke vlak: over verzorging, verpleging, behandeling en begeleiding. Hij kan inzage krijgen in het medisch dossier van de cliënt. De mentor gaat niet over geldzaken." Bron: www.regelhulp.nl

Als dit de rol is van je broer, dan weet ik niet in hoeverre hij ook zeggenschap heeft waar je moeder mag gaan en staan (ik vermoed dat dit onder 'begeleiding' valt)

Wat je in ieder geval wel kunt doen, is aantoonbaar maken dat de argumenten van je broer niet overeenkomen met de geregistreerde feiten in het medisch dossier van je moeder. Zou het een optie zijn om (opnieuw?) een gezamenlijk gesprek met je broer aan te vragen bij de verpleging waarbij je de argumenten van je broer samen met de verpleging kunt weerleggen?

Als je broer dan nog bij zijn standpunt blijft, is het aantoonbaar dat hij niet meewerkt en kun je verdere stappen ondernemen (als je daar de puf voor hebt gezien je situatie).

Heeft je broer wettelijk zeggenschap over waar je moeder gaat en staat of behartigt hij alleen haar zakelijke belangen?

Ik lees vooral 'gevoel' namelijk en het zakelijk behartigen van andermans belangen staat niet gelijk aan lichamelijke vrijheidsbeperking.

Als je moeder aangeeft meer behoefte te hebben aan uitjes met jou, de zorgverleners van de zorginstelling aangeven dat het prima kan en geen problemen achteraf registreren, zie ik niet in waarom je niet gewoon vaker gaat doen waar jullie zin in hebben. EDIT: zie volgende post

Concreet: wat houdt het officiële mentorschap wettelijk gezien in (wat mag je broer volgens de wet wel en niet voor je moeder bepalen)? Aan de hand daarvan, kan jij voor je moeder en jezelf gaan bepalen hoe jullie je tijd samen indelen. Sterkte <3

Ik heb geen idee wat je kunt doen aan het feit dat je broer dingen bepaalt. Je zou wel kunnen kijken wat er wél kan. Als je moeder haar zus wil zien, kun jij dan die zus naar je moeder brengen? Als ze geen ijsje mag gaan halen met je kinderen, haal een doos ijsjes en ga daar samen in de tuin zitten. Als ze wel een keer naar jou kan, nodig dan ook zus uit of ga dan dat ijsje halen, en ga tussendoor bij haar op bezoek en zoek daar een fijne invulling voor. Misschien kan het personeel daarin ook meedenken over mogelijkheden.

Ik lees je frustratie en snap goed dat het heel lastig is met een broer waar je geen goed contact mee hebt en waar je niet mee op 1 lijn zit. Zo op afstand natuurlijk niet te zeggen wie waar gelijk in heeft, maar uitgaande van goede bedoelingen aan beide kanten: probeer een gesprek aan te gaan over wat wél kan en niet de discussie aangaan over wat volgens hem niet kan. Tenzij je zijn positie op een of andere manier kunt aanvechten maar daar heb ik geen verstand van.

Misschien eens bespreken met de zorginstelling? Stel je voor dat zij enorm geniet, maar daarna 2 dagen van slag is, dan kan ik me voorstellen dat er in overleg besloten wordt om dat maar niet meer te doen... Vraag gewoon aan een verzorgende hoe het zit...

Als het zorgpersoneel geen probleem ziet in een uitje mag je haar gewoon meenemen. Jouw broer mag haar zaken regelen, maar hij bepaalt niet elke stap die zij mag zetten.

Hoi, ik ben GZ-psycholoog in het verpleeghuis en maak dit soort problemen vaker mee. Bij het vorderen van de dementie wordt de wereld die iemand als veilig ervaart en goed kan behappen steeds kleiner. Soms is dat te merken aan dat iemand niet meer mee wil naar buiten, soms ook niet. Uitstapjes worden steeds vermoeiender en iemand kan er onrustig van worden, soms pas achteraf. Het begrijpen van de omgeving en het verwerken van prikkels gaan steeds meer moeite en energie kosten. Iemand moet dan bijvoorbeeld lang bijkomen na zo’n uitstapje en dan kan het de volgende dag(en) nog te merken zijn. Jij merkt ook dat je moeder er nog geniet, wat het waardevol maakt voor jou. Dit niet meer kunnen doen voelt waarschijnlijk als verder verlies van je moeder, en je bent al veel van haar kwijtgeraakt. Daar hoort rouw bij terwijl ze leeft en dat is zwaar. Begrijpelijk dat je die waardevolle momenten graag vasthoudt en dit graag voor haar wil blijven doen. Je kan voor je gevoel misschien al zo weinig doen, dat voelt denk ik machteloos zoals je in de titel schrijft.

Ik ben benieuwd waaraan gemerkt wordt door het zorgpersoneel en je broer dat de uitstapjes je moeder onrust bezorgen. Heeft ze daar last van? Weegt het daarom niet meer op tegen de momenten waar ze nog van geniet? In ieder geval heeft iedereen een gezamenlijk belang: wat het beste is voor je moeder. Probeer erbij stil te staan wat er voor jou verdrietig aan is als je haar niet meer kan meenemen, en je niet gekwetst te voelen door de mening van je broer of zorgpersoneel. Als je met ze in gesprek gaat, met een open houding en allemaal het gezamenlijke belang voor ogen, kan het echt gaan over wat het beste is voor je moeder en waar jullie met zijn allen goed aan doen voor haar. Het is zo zonde als jullie als kinderen van je moeder hierover onenigheid en spanning krijgen; het is al zwaar genoeg dat zij dementeert. En daarnaast heb je nog het verdriet en de zorgen om je man. Hopelijk kan je wat steun aan elkaar hebben en komen jullie hiermee verder. Mocht er wel een aanpassing nodig zijn, dan zijn er misschien andere oplossingen mogelijk die ook nog waardevol kunnen zijn, zoals een ijsje met haar eten in de tuin van het verpleeghuis (als die er is?). Moeilijk voor jou want weer een stukje verlies, maar nog steeds waardevol als moment met je moeder samen. Hopelijk heb je hier iets aan. Veel sterkte en succes.

Waar zit precies de angst van je broer. Ik zou dat goed bespreken met hem. En benoemen dat je moeder er ook kwaliteit van leven van heeft door die aandacht en momenten met jou en kleinkinderen te hebben.

Maar mogelijk ziet hij haar de volgende dag in een andere toestand. Dus het gesprek aangaan