17 maanden

Lieve lieve Noa,

Het is weer tijd voor de volgende blog aangezien je alweer 17 maanden bent vandaag. Op 14 November moesten we weer naar het consultatiebureau aangezien jij je 14 maanden prikken nog moest krijgen. Wat was je stoer, bijna niet gehuild en toen de wijkverpleegkundige pleisters op je prikken wilden plakken was je het daar niet mee eens en trok ze direct er weer vanaf. Wat je taal ontwikkeling waren ze zeer tevreden, helaas je gewicht was echt te laag, je zat een flink eind onder de ondergrens. Mama doet er alles aan om je te laten eten maar als jij niet wilt houd het toch echt op. Mama gaat natuurlijk gewoon door en geeft net als jou niet snel op, in December moeten we wel terug voor een extra weegmoment.

Het weekend van 25,26 en 27 November gingen papa en mama samen een weekendje weg en mocht jij bij opa en oma logeren. Helaas werd jij die zaterdag ziek maar oma zorgde erg goed voor je en je bent ondanks alles erg gezellig geweest en hebt lekker gespeeld. Toen wij je zondagavond weer lekker bij ons hadden werd je toch zieker, je wilde niet eten en ook slapen lukte niet. Maandag heb je de hele dag lusteloos tegen mama aangelegen, maar zolang je goed bleef drinken hoefde papa en mama zich geen zorgen te maken. Nou sávonds dronk je geen druppel meer en wederom de hele nacht niet geslapen, dus dinsdagochtend naar de huisarts geweest. Beide oren, bijholtes en voorhoofdsholte waren flink ontstoken dus kreeg je een antibioticakuur voor 7 dagen. Al na de eerste doses knapte je iets op en begon je slokje voor slokje weer iets te drinken. Nadat de kuur op was ging het 1 dag geweldig, je was weer de oude Noa, lekker aan het kletsen en spelen, helaas begon die nacht het hele feest van voor af aan dus terug naar de huisarts en terug naar huis met de volgende kuur. Inmiddels waren we allemaal erg moe en zijn papa en mama ook ziek geworden, ook beide een antibioticakuur. Lag mama s'middags op de bank kwam jij steeds even knuffelen, kusjes geven en over mijn wang wrijven, wat een zorgzaam meisje ben je toch. Nadat jouw 2e kuurtje op was, wilde je nog steeds niet eten nu bleek je mondje vol te zitten met aften en een doorkomende kies dus nu moesten we je pijn verzachten met lidocaine wat voor geen meter hielp. Mama's gevoel was dat er meer aan de hand was dus volhardend weer terug naar de huisarts en mama had gelijk. Naast de aften had je ook een flinke schimmel in je mond als reactie op de ab kuren dus aan het smeren met Dactaringel. Dat was me een hele uitdaging, zodra je de tube al zag zat je al verstopt onder de tafel, en smeren was bijna onmogelijk omdat je je kaken stijf op elkaar hield, maar uiteindelijk zijn we ook die 2 weken weer door gekomen.

Vandaag terug naar het consultatiebureau voor het weeg moment en natuurlijk weinig tot niets aangekomen maar dat kan ook niet anders. Je hebt de laatste dagen wel weer een groentehapje op en vanmiddag voor het eerst in weken een hele boterham naar binnen zitten werken dus mama is erg trots op je.

Wat slapen betreft ben je ook weer redelijk terug in je ritme, al kun je overdag wel twee keer slapen dus dat doen we ook gewoon dan kan je lekker bijtanken van alle slapeloze nachten. s'avonds geef je tegenwoordig zelf aan wanneer je naar bed wil, dan ga je met je speentje en knuffel bij het traphekje in de gang zitten en zodra we op je kamertje zijn heeft mama geen tijd om je pyama aan te doen, je staat al aan je bedje te schudden en roept herhaaldelijk "mama Noa daar?".

De laatste tijd ben je overdag erg veel opzoek naar papa en zodra mama verteld dat papa aan het werk is ga je heel hard huilen en bij de voordeur op wacht zitten. Ook geef je steeds vaker aan wat je wel en niet wil, Nona (zoals jij jezelf noemt) drinken, en ook alles is van mij waarbij je jezelf op de borst tikt. Je kletst de laatste week weer oren van mama's hoofd en steeds worden je zinnen iets langer en worden woordjes weer duidelijker. Je bent erg van het knuffelen, maar ook kan je erg driftig worden als iets niet mag of lukt. Je laat je dan heel hard op de grond vallen of slaat je hoofd ergens tegen aan. Hoe moeilijk ook we proberen dat gedrag te negeren en het word gelukkig al minder. De laatste tijd ben je helemaal in je nopjes aangezien alle huizen met lichtjes zijn versierd, steeds roep je mama KIJK!, OOOOOOOO mooi, enz, thuis ga je rustig een kwartier op de grond bij de kerstboom zitten om te kijken naar alle mooie lampjes. We hebben voor jou ook een eigen kerstboompje in de kamer gezet. zo heb je zelf de ballen in je boompje gehangen en  zo heb je ze er weer uit gehaald en netjes in een tasje gestopt. Je vermaakt je goed met je kerstballen en boompje. Zodra we bij opa komen moeten gelijk alle lampjes aan en opa is maar wat trots dat jij zijn kerstcreaties zo mooi vind.

ja lieve kanjer, wat kunnen ouders zich machteloos voelen als je zo ziek bent en we niets anders voor je kunnen doen dan je knuffelen, troosten en volstoppen met medicijnen maar gelukkig ben je nu weer de oude. Komende maand gaan we weer lekker naar buiten en lekker genieten van jou stralende lach.

Een hele dikke kus voor jou en papa en mama zijn natuurlijk nog heel trots op jou