De stress begint zijn tol te eisen

Gisteren 29.11.2010 vertrek ik 's morgens naar mijn werk. Mijn gsm begon plots te biepen dat de batterij plat is. Dus zei ik tegen mijn ventje als er iets is zal ik je wel bellen met de telefoon van het werk.

Na 2 weken pijn in mijn onderbuik te hebben besloot ik om toch maar eens contact op te nemen met het ziekenhuis om te horen wat het het beste is dat ik nu kan doen. Dus probeer ik nog met het laatste beetje batterij mijn gsm terug op te zetten en snel te kijken naar de telefoonnummer van het ziekenhuis. Nu zie ik dat mijn ventje mij al 3 keer heeft proberen te bereiken, nochtans wist hij dat mijn gsm plat is en stom maar tot hiertoe heb ik nooit de telefoonnummer van mijn werk gegeven. Dat is een lesje dat we sinds vandaag wel geleerd hebben. Ik neem de telefoon van mijn werk in handen en bel hem meteen op. Nu blijkt het te zijn dat mijn mama hem gebeld heeft met de mededeling dat mijn grootmoeder plots overleden is op 77 jarige leeftijd. Mijn mama wou mij hier niet rechtstreeks mee belasten aangezien mijn zwangerschap niet zo vlotjes verlopen is. Ik ben dan maar meteen naar huis vertrokken omdat het allemaal een beetje te zwaar voor me werd. Mijn ventje is dan ook naar huis gekomen en hebben we besloten om meteen naar spoed te rijden aangezien ik mijn gynaecoloog niet kon bereiken doordat ze nog operaties aan het uitvoeren was tot 16u. Het gaf mij een raar gevoel om op spoed te zijn want vlak naast spoed is het het mortuarium in net hetzelfde ziekenhuis waar mijn grootmoeder overleden is. Dus mijn grootmoeder ligt een ruimte naast mij waar ik moest zijn op spoed.. Maar ik durf haar niet alleen te gaan bezoeken.

Ik mocht meteen naar het verloskwartier om daar een kwartier aan de monitor te liggen. Nu was dit net een studente die mij eraan legt. Zij had het toestel bovenaan aan mijn buik geplaatst, dit was al 10 minuten bezig en toen kwam haar begeleidster binnen met de mededeling dat dit veel te hoog is voor een zwangere op 23 weken dus werd deze weer verplaatst net onder mijn buik waar ik gans de tijd de pijn voelde. Toen wilde de studente mijn bloeddruk nemen. Ik voelde mijn bloed al helemaal afsluiten en na 1-2 minuten zei ze "ik ga er iemand anders bij halen want uw aders klinken echt heel stil".

Hoe kan ik deze pijn beschrijven: het lijkt op harde buiken maar zeker ben ik niet, kan het bandenpijnen zijn??? Ik weet het niet. Soms komt dit op maar in de meeste gevallen is dit 's avonds. Mijn rug doet mee pijn en trekt naar mijn buik onderaan. Ik voel een druk op mijn blaas en precies alsof er priemen door mijn vagina geduwd worden. Nadien als zij stamt want ik voel dat ze echt heel laag ligt lijkt het alsof er lucht binnenin glipt, al weet ik dat dit niet kan.. Soms wordt ik zelfs misselijk van de pijn dat ik er wakker van wordt en niet links of niet rechts kan liggen. Het lijkt op darmklachten die aanhouden maar na 1 minuut verdwijnen..

5 minuten later komt de begeleidster terug binnen en zegt, oke het zal nu wel goed zijn want ik zie toch geen contracties.. Het varieert tussen de 11 en de 20. Natuurlijk ben ik blij maar hoop ik wel dat ze dan een oorzaak kunnen vinden. De begeleidster heeft dan ook mijn bloeddruk genomen en deze blijkt 9 over 6 te zijn, wat aan de lage kant maar natuurlijk beter een lage dan een te hoge voor het kindje zelf. Ikzelf kan alleen maar last hebben van duizeligheid of in het slechtste geval flauwvallen.

Toen kwam er even later een hele enthousiaste jongeman binnen die blijkbaar na 5 jaar in zijn boeken eindelijk mag leren op echte vrouwen en hier overduidelijk heel blij mee was dat het praktijkgedeelte er eindelijk aankwam. Hij was echt grappig en net zoals er blijkbaar voordien al op de gang zeiden die een bevalling aan het meemaken waren, dat hij precies recht uit 1 of andere soap kwam. Hij vroeg me of hij eventjes mocht komen oefenen op mijn buik met het echoapparaat. Natuurlijk heb ik daar geen problemen mee! Hij was heel voorzichtig, ik was al zo gewend dat ze de laatste weken enorm op mijn buik duwden met het echoapparaat om ons kindje duidelijk genoeg te zien bewegen. En daar zie je haar, het geeft toch iedere keer een vertederend beeld! We krijgen natuurlijk weer te horen dat ze zo beweeglijk is maar dat wisten we al.

Hierna kwam de assistente van de gynaecoloog binnen, weer heel mijn verhaal mogen doen over onze gecompliceerde zwangerschap dus zijn ze wel steeds uiterst voorzichtig. Ook heel het verhaal over de 2 weken die ik last heb van mijn onderbuik. Ze neemt het au serieux en wil toch naar mijn baarmoederhals zien en of ik nog geen opening heb. Mijn baarmoederhals blijkt nog oke te zijn en is niet verweekt maar er is wel een kleine opening zichtbaar aan de kant van het kindje. Ze vroeg mij of ik nog steeds aan het werk ben en doordat ik dit beaamde verschoot ze daar enorm van. Dus moet ik nu wel thuisblijven tot ik volgende week dinsdag opnieuw naar de gynaecoloog moet gaan en platte rust nemen.

Voor de rest doet ze het echt uitstekend!! En hopelijk mogen we haar nog lang genoeg in mijn buik houden waar ze nog zo hard moet groeien maar ik geloof in haar, het is een vechterje van in het begin en zo zal ze blijven ook!

Het is nu wel een bizarre situatie aangezien er in de familie ook nog een overlijden heeft plaatsgevonden en dit dan ook weer een plaatske moet krijgen.