Schrikken!!

Maandag was eigenlijk een heerlijke moeder-dochter dag geweest, Chloé en ik hadden lekker gewandeld in het zonnetje met Coco onze lab, wat gewinkeld in de stad en de rest van de dag gespeeld. Ze was super vrolijk toen ik haar in bed deed en ging zonder te kibbelen slapen. Nog even bij haar gekeken om een uur of 8 en ze zag er vredig uit dus ik maakte me dan ook geen zorgen toen ik haar om half 10 even horde huilen. Een half uurtje later huilde ze weer een beetje en daarna nog een keer of 2 maar ze was telkens ook zo weer stil, dus ik dacht alleen maar dat ze de slaap niet zo kon vatten. Rond half 12 hoorde ik een raar gehijg over de baby phone. Ik wist metteen dat er iets niet goed was en ben naar haar kamertje gerend. Terwijl ik het licht aan deed zag ik haar heel raar in een hoekje liggen terwijl ze heel zwaar en kort ademde. Ik draaide haar om en zie dat ze schuim op haar mondje heeft staan en rondom haar mondje en neusje was het helemaal blauw. Ik kreeg haar niet wakker. Snel de hulpdiensten gebeld en zo goed als ik kon in mijn paniek het adres gegeven, wat ik zo ongeveer 6 keer moest herhalen omdat die man het niet goed verstond. Terwijl ik het zowat door de telefoon schreeuw zie ik dat Chloé het steeds moeilijker krijgt met ademen en dat haar ogen weggedraaid zijn. Het was echt vreselijk om te zien. De man zei dat ze onderweg waren dus ik vast de poorten van de tuin open gezet voor de ambulances en aangezien ons huis nogal ver van de weg en boven op een heuvel staat ben ik bij de voordeur in het licht gaan staan. Terwijl ik daar stond zag ik dat het gezichtje helemaal blauw was geworden en ze niet meer ademde. Gelukkig zie ik uit mijn ooghoeken de lichten van de ambulance al aankomen sjeezen terwijl ik mond op mond geef. Maar tot mijn schrik rijdt die ambulance ons huis voorbij! Ik de telefoon gepakt die nog steeds openstond met de hulpdiensten en die man gezegd dat de ambulance ons huis voorbij reed. Die man zegt doodleuk dat het adres niet bestaat dat ik gegeven heb. Argh!!!!! Ik had toevallig het telefoon nummer van een van onze buren in mijn mobiel staan. Ik ken ze niet zo goed maar heb snel uitgelegd dat ze de hulpdiensten moisten belle nom uit te leggen waar ons huis is. Toen ik ophing belde de hulpdienst weer. Of er ook iemand was die wel Frans sprak en hun het juiste adres kon geven. Grrrrr!!!! Mijn Frans is misschien niet perfect maar na 6 jaar kan ik hues wel wat frans laat staan mijn eigen adres uitleggen! Ik ben met Chloé weer naar binnen gegaan en heb haar weer geprobeerd te ademen maar ik kreeg haar maar niet bij. Gelukkig was de buurvrouw supersnel de straat op gerend en had de ambulance aangehouden. En toen stonden er ineens, efficient als ze hier in Frankrijk zijn, 2 ambulances en een dienst auto in de tuin waaruit een mannetje of 12 kwam uitrennen. Terwijl ze zich met zijn allen in haar kamer verdringen komt Chloé weer bij en zet het op een gillen. Maar liefst 7 keer vertel ik mijn verhaal aan 7 verschillende mensen. Niemand legde mij iets uit behalve dat Chloé koorts had. En dan wordt er besloten naar het ziekenhuis te gaan. Hond aan de buurvrouw gegeven en snel wat spullen in een tas gegooid. (Achteraf niks nuttigs in die tas gevonden natuurlijk huh huh). In de ambulance mijn man gebeld die momenteel voor zn werk in de Bahama’s zit. ‘Geen stress schat, maarreh we zitten in een ambulance op weg naar het ZH!’ Gelukkig was ik toen heel erg rustig geworden en kon ik het allemaal kort en duidelijk vertellen. Chloé was vreselijk aan het overgeven. In het ziekenhuis ging ze metteen aan allemaal apparaten. Zo aandoenlijk, zo’n klein wormpje met al die draden om zich heen… Zelf wist ze zich er helemaal geen raad mee en trok en trappelde. Pas om een uurtje of 4 werd ze rustig en kon ik ook wat slaap pakken. Om 6 uur was ze al wakker van de honger. Flesje gegeven maar dat kwam er natuurlijk metteen weer uit. Haar koorts schoot ineens richting de 40 dus weer terug aan de apparaten. Om 11uur komt de dokter langs en Chloé ligt er vredig bij. Dokter vertelt dat het aan de hand van de omschrijvingen waarschijnlijk een koorts stuip aanval is geweest. Waar het van komt en of het weer terug komt kan niemand mij vertellen maar wel dat ik eind van de middag met haar naar huis kan. Chloé mag weer van de apparatuur af. Even later neem ik haar op schoot om haar wat water te geven. Ze begint gulzig aan het flesje te lurken. Na een tijdje vind ik het wel genoeg, dat rare gelurk en haal het flesje uit haar mondje, maar ze blijft hele rare slikbewegingen maken. Alsof ze ieder moment kon overgeven. Dokter opgepiept en voor ik het wist had ze weer een enorme aanval en stond het vol met witte jassen om haar bedje. Ze werd helemaal uitgekleed en in haar blootje lag ze daar met allerlei draden om zich heen de stuipen op te vangen. Ik stond er echt bij te huilen, zo machteloos als je je dan voelt! Gelukkig waren we natuurlijk in het ziekenhuis… De aanval duurde misschien maar een minuut of 5 a 10, maar het leek wel een half uur ! Daarna heeft ze nog wel een uur apathisch voor zich uit gekeken zonder iets om haar heen te zien of te horen. En toen viel ze in een diepe slaap…. Toen alles voorbij was mijn mannetje weer gebeld die natuurlijk al zowat in het vliegtuig zat! Maar de doktoren verzekerden mij dat het er 10 keer erger uit zag dan dat het in werkelijkheid was dus na wat overreding besloot hij af te wachten. We zijn nog wel een nachtje extra gebleven waarbij haar temp regelmatig van 36.5 weer naar de 40 schoot maar ze heeft geen verdure aanvallen meer gehad dus mochten we vanmiddag weer naar huis. Fijn natuurlijk, want we waren wel aan wat rust toe, maar ook wel een beetje eng want nu moet ik het dus weer zelf doen! Gelukkig is mijn moeder vandaag uit Nederland overgevlogen en houden we om beurten wachtjes. Vrijdag komt mijn man toch even voor 2 daagjes overvliegen, hij zat er ook behoorlijk doorheen. We zijn enorm geschrokken, al wordt er gezegd dat het niks ernstigs is….. Maar ik hoop het voorlopig niet weer mee te maken! Wel weet ik nu wat te doen: rustig blijven (jaja….), valium spuit in haar billen te geven en hulp diensten bellen. Dus daarmee gaan we het voorlopig even doen! Morgen weer naar het ziekenhuis maar dit keer voor controle van de baby in mijn buik. Die afspraak stond al heel lang maar vind het toch wel fijn dat dat ook even na gekeken wordt – die arme baby heeft ook wat te verduren gehad de afgelopen dagen!!

Nou dat was mijn verhaal. Lang verhaal geworden huh huh! Maar ik ben het weer even kwijt…. Zo en nu ga nu maar even bij Chloé kijken en dan proberen bij te slapen…. !!!

Liefs

Beexx